Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι της ιδρυτικής διακήρυξης της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού βρίσκεται αντιμέτωπο με τις πρώτες σοβαρές εσωτερικές απώλειες.
Η αποχώρηση του Βασίλη Κοκοτσάκη, ενός από τα πλέον αναγνωρίσιμα πρόσωπα που συνδέθηκαν με τον αγώνα για την υπόθεση των Τεμπών, αλλά και η έξοδος του πτεράρχου ε.α. Αθανάσιου Παπανικολάου, προκαλούν έντονο προβληματισμό στους κόλπους του νέου πολιτικού σχηματισμού.
Και το ζήτημα δεν είναι μόνο ποιοι φεύγουν.
Το ζήτημα είναι κυρίως γιατί φεύγουν.
Η επιστολή που άναψε φωτιές
Ο Βασίλης Κοκοτσάκης δεν αποχώρησε αθόρυβα.
Αντιθέτως, επέλεξε να δημοσιοποιήσει μια πολυσέλιδη επιστολή-καταπέλτη, στην οποία περιγράφει ένα κόμμα που, κατά την άποψή του, απομακρύνθηκε από τις αρχικές αρχές που ενέπνευσαν τη δημιουργία του.
Οι πιο αιχμηρές αναφορές του στρέφονται ευθέως προς τη Μαρία Καρυστιανού.
«Η Μαρία Καρυστιανού, ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Σε άλλο σημείο κάνει λόγο για:
• Συγκέντρωση αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα
• Έλλειψη θεσμικών διαδικασιών
• Απουσία συλλογικής λειτουργίας
• Εμφάνιση εσωτερικών μηχανισμών και προσωπικών επιρροών
Κατηγορίες ιδιαίτερα βαριές για ένα πολιτικό εγχείρημα που γεννήθηκε με σημαία τη διαφάνεια και τη συμμετοχική δημοκρατία.
«Δεν μάθαμε να λειτουργούμε με όρους αυλής»
Η φράση που ήδη συζητείται περισσότερο στα πολιτικά και δημοσιογραφικά πηγαδάκια είναι ίσως η πιο σκληρή ολόκληρης της επιστολής.
«Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με αυλές».
Για όσους γνωρίζουν τις εσωτερικές διεργασίες του χώρου, η συγκεκριμένη διατύπωση θεωρείται ευθεία αμφισβήτηση του τρόπου με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις γύρω από τον στενό πυρήνα της ηγεσίας.
Ακόμη πιο αιχμηρή είναι η αποστροφή:
«Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε ως έκφραση της κοινωνίας θα μετατρέπεται σταδιακά σε προσωπικό πολιτικό εγχείρημα».
Από τα Τέμπη στην πολιτική
Το πολιτικό πρόβλημα για την «Ελπίδα» δεν αφορά μόνο οργανωτικές διαφωνίες.
Αφορά την ίδια τη μετάβαση από ένα κοινωνικό κίνημα διαμαρτυρίας σε έναν κανονικό πολιτικό οργανισμό.
Η Μαρία Καρυστιανού απέκτησε τεράστιο ηθικό και κοινωνικό κεφάλαιο μέσα από τον αγώνα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών.
Ωστόσο, η μετάβαση από τον συμβολισμό στη διακυβέρνηση ενός πολιτικού φορέα είναι μια εντελώς διαφορετική διαδικασία.
Και η ιστορία δείχνει ότι πολλά κινήματα που γεννήθηκαν μέσα από κοινωνικές εκρήξεις δυσκολεύτηκαν να αποκτήσουν εσωτερική συνοχή όταν κλήθηκαν να λειτουργήσουν ως πολιτικά κόμματα.
Ο δεύτερος συναγερμός
Η αποχώρηση του πτεράρχου ε.α. Αθανάσιου Παπανικολάου, σχεδόν ταυτόχρονα με εκείνη του Κοκοτσάκη, ενισχύει την αίσθηση ότι δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Στο παρασκήνιο ήδη συζητείται εάν υπάρχουν και άλλα στελέχη που εμφανίζονται προβληματισμένα για την πορεία του φορέα.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν οι δύο αποχωρήσεις αποτελούν μια απλή εσωτερική αναταραχή ή την αρχή μιας ευρύτερης φυλλορροής.
Η πολιτική πραγματικότητα
Μέχρι σήμερα, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» στηρίχθηκε κυρίως στη δυναμική του προσώπου της Μαρίας Καρυστιανού και στο ισχυρό συναισθηματικό φορτίο που συνδέεται με την τραγωδία των Τεμπών.
Όμως κάθε πολιτικός οργανισμός, αργά ή γρήγορα, κρίνεται από:
Τη δημοκρατική λειτουργία του
Τη συλλογική λήψη αποφάσεων
Τη διαφάνεια
Την οργανωτική του δομή
Την πολιτική του συνοχή
Και ακριβώς σε αυτά τα σημεία εστιάζει η κριτική των αποχωρούντων στελεχών.
Το μεγάλο ερώτημα
Η Μαρία Καρυστιανού εξακολουθεί να διαθέτει υψηλή αναγνωρισιμότητα και σημαντική απήχηση σε τμήματα της κοινής γνώμης.
Ωστόσο, οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι η μεγαλύτερη πρόκληση ίσως να μην είναι η αντιπαράθεση με τα παραδοσιακά κόμματα.
Ίσως να είναι η διατήρηση της ενότητας στο εσωτερικό ενός φορέα που γεννήθηκε με μεγάλες προσδοκίες και φιλοδοξεί να εκφράσει ένα ευρύ κοινωνικό ακροατήριο.
Γιατί στην πολιτική, οι πρώτες αποχωρήσεις σπάνια προκαλούν πρόβλημα από μόνες τους.
Το πραγματικό ζήτημα είναι αν αποτελούν εξαίρεση ή προάγγελο εξελίξεων.
Οι πιο σκληρές φράσεις Κοκοτσάκη
«Η Μαρία Καρυστιανού φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη.»
«Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με αυλές.»
«Διαμορφώθηκε μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα.»
«Το Κίνημα κινδυνεύει να μετατραπεί σε προσωπικό πολιτικό εγχείρημα.»
Disclaimer: Το άρθρο βασίζεται σε δημόσιες τοποθετήσεις και στην ανοιχτή επιστολή παραίτησης του Βασίλη Κοκοτσάκη. Οι πολιτικές εκτιμήσεις και αναλύσεις αποτελούν δημοσιογραφική αξιολόγηση των διαθέσιμων στοιχείων.
Πηγή: pagenews.gr