Η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου από την ηγεσία δεν έκλεισε έναν κύκλο. Τον άνοιξε. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται πλέον μόνο σε κρίση ηγεσίας, αλλά σε κρίση πολιτικής επιβίωσης, καθώς η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα με τη νέα πολιτική του πρωτοβουλία έχει μετατρέψει την Κουμουνδούρου σε πεδίο εσωτερικής αναμέτρησης.
Η εικόνα είναι πρωτοφανής για ένα κόμμα που πριν από λίγα χρόνια κυβερνούσε τη χώρα. Βουλευτές αποχωρούν, κορυφαία στελέχη παραιτούνται από τα όργανα και η κοινοβουλευτική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ συρρικνώνεται, ενώ η δημόσια συζήτηση δεν αφορά πλέον την αντιπολιτευτική στρατηγική απέναντι στην κυβέρνηση, αλλά το ποιος θα κρατήσει τα κλειδιά του κόμματος.
Ο Παύλος Πολάκης δεν κρύβεται. Ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει την ηγεσία και επιχειρεί να εκφράσει το κομμάτι εκείνο του κομματικού μηχανισμού που θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να διατηρήσει αυτόνομη πολιτική παρουσία και να μην απορροφηθεί από τη νέα πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα.
Η πολιτική του δύναμη δεν προέρχεται μόνο από την υψηλή αναγνωρισιμότητα. Διαθέτει οργανωμένα ερείσματα στη βάση, απευθύνεται σε ένα μαχητικό ακροατήριο και παραμένει το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ.
Ταυτόχρονα, αποτελεί ίσως τον δυσκολότερο εσωκομματικό αντίπαλο για οποιονδήποτε επιχειρήσει να ανασυνθέσει τον χώρο της Κεντροαριστεράς υπό τον Αλέξη Τσίπρα.
Αν ο Πολάκης επενδύει στην εκλογική νομιμοποίηση, ο Νίκος Παππάς εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς ο άνθρωπος που γνωρίζει όσο λίγοι τη λειτουργία του κομματικού μηχανισμού.
Παρά τη γνωστή καταδίκη του από το Ειδικό Δικαστήριο στην υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών, ο πρώην υπουργός παραμένει πολιτικά ενεργός και εξακολουθεί να διαθέτει επιρροή στον οργανωτικό πυρήνα του κόμματος. Η δημόσια στάση του το τελευταίο διάστημα δείχνει ότι αποφεύγει τις βιαστικές κινήσεις και επιλέγει να λειτουργεί περισσότερο ως ρυθμιστής των εξελίξεων παρά ως πρωταγωνιστής πρώτης γραμμής.
Στην πολιτική γλώσσα, αυτό περιγράφεται συχνά ως ο ρόλος του «king maker»: όχι απαραίτητα εκείνου που διεκδικεί την κορυφή, αλλά εκείνου που μπορεί να επηρεάσει αποφασιστικά ποιος θα την κατακτήσει.
Η Ρένα Δούρου επιχειρεί να εκπέμψει διαφορετικό στίγμα. Δεν επενδύει στη σύγκρουση, αλλά στην εικόνα της θεσμικής σταθερότητας και της συλλογικής λειτουργίας.
Οι δημόσιες παρεμβάσεις της εστιάζουν στην ανάγκη να διατηρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως αυτόνομος πολιτικός οργανισμός και να μην οδηγηθεί σε άτακτη διάλυση λόγω της δυναμικής που αναπτύσσει η νέα παράταξη του Αλέξη Τσίπρα.
Για τους υποστηρικτές της, αποτελεί πρόσωπο που μπορεί να λειτουργήσει ως «γέφυρα» μεταξύ των διαφορετικών τάσεων. Για τους επικριτές της, το πολιτικό της φορτίο από τη θητεία της στην Περιφέρεια Αττικής και τη διαχείριση των φυσικών καταστροφών του 2017 και του 2018 εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για μια νέα αρχή.
Ο Σωκράτης Φάμελλος επιχείρησε να διαχειριστεί μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία. Εισηγήθηκε τη στήριξη της νέας πρωτοβουλίας του Αλέξη Τσίπρα, θεωρώντας ότι η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου ήταν αναγκαία. Η επιλογή αυτή όμως προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος και οδήγησε τελικά στην παραίτησή του.
Η αποχώρησή του άφησε πίσω ένα κόμμα χωρίς κοινή στρατηγική και χωρίς ενιαίο κέντρο λήψης αποφάσεων.
Ο Αλέξης Τσίπρας παρακολουθεί τις εξελίξεις από διαφορετική θέση. Με τη δημιουργία της νέας πολιτικής του κίνησης επιχειρεί να επανέλθει ως κεντρικός παίκτης στον χώρο της Κεντροαριστεράς, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί ακόμη τη φυσιογνωμία και την ηγεσία του. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις αποδίδουν δυναμική στο νέο εγχείρημα, ενώ η εσωτερική κρίση του ΣΥΡΙΖΑ εντείνει την πίεση προς τα εναπομείναντα στελέχη.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αν το κόμμα θα μπορέσει να διατηρήσει διακριτή πολιτική παρουσία ή αν θα περιοριστεί σε έναν μικρό οργανωτικό πυρήνα γύρω από τον οποίο θα διεξαχθεί η τελευταία μάχη για τον έλεγχο της ιστορικής κομματικής ταυτότητας.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο Παύλος Πολάκης δείχνει αποφασισμένος να διεκδικήσει την ηγεσία. Ο Νίκος Παππάς φαίνεται να διατηρεί επιρροή στον κομματικό μηχανισμό. Η Ρένα Δούρου προβάλλεται ως επιλογή θεσμικής συνέχειας. Και ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να οικοδομήσει ένα νέο πολιτικό εγχείρημα εκτός ΣΥΡΙΖΑ.
Η πραγματική μάχη, όμως, δεν αφορά μόνο την προεδρία. Αφορά το ποιος θα εκπροσωπεί πολιτικά την ιστορική παρακαταθήκη του ΣΥΡΙΖΑ και ποιος θα κρατήσει, τελικά, τα «κλειδιά» του κόμματος.
Πηγή: pagenews.gr