Το μεγαλύτερο πολιτικό καψόνι της Κεντροαριστεράς
Η εικόνα μοιάζει σχεδόν σουρεαλιστική.
Πρώην υπουργοί, εν ενεργεία βουλευτές, προσφάτως παραιτηθέντες, ιστορικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, μεταγραφές από το ΠΑΣΟΚ, πρώην «προεδρικοί», παλιοί υποστηρικτές του Ευκλείδη Τσακαλώτου, άνθρωποι της «Ομπρέλας», συνοδοιπόροι του Στέφανου Κασσελάκη αλλά και πρωταγωνιστές της αποπομπής του, βρίσκονται σήμερα στο ίδιο πολιτικό σημείο:
Περιμένουν τον Αλέξη Τσίπρα.
Περιμένουν να μάθουν αν θα τους καλέσει, αν θα τους ανεχθεί, αν θα τους εντάξει ή αν απλώς θα τους αφήσει να περιφέρονται στα συντρίμμια του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας εγκαταλείψει κόμματα, αξιώματα και προσωπικές στρατηγικές για ένα εισιτήριο που ενδέχεται να μη δοθεί ποτέ.
Το νέο εγχείρημα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης – ΕΛ.Α.Σ. παρουσιάζεται για πολλούς ως η τελευταία πολιτική κιβωτός. Μόνο που ο καπετάνιος δεν έχει καλέσει ακόμη το πλήρωμα.
Και ορισμένοι αρχίζουν να φοβούνται ότι ίσως δεν το καλέσει ποτέ.
Πενήντα πρόθυμοι, αλλά κανένας προσκεκλημένος
Ο κατάλογος των ενδιαφερομένων, σύμφωνα με όσα συζητούνται στο παρασκήνιο, μπορεί να φθάνει ακόμη και τα 50 πολιτικά πρόσωπα.
Πρόκειται για στελέχη με διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές:
- πρώην υπουργούς της περιόδου 2015–2019,
- βουλευτές που εξακολουθούν να κρατούν την έδρα τους,
- στελέχη που παραιτήθηκαν ή αποχώρησαν από τα κόμματά τους,
- πρώην στενούς συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα,
- ανθρώπους της Νέας Αριστεράς,
- υποστηρικτές του Σωκράτη Φάμελλου,
- θαυμαστές της πολιτικής «Ιθάκης» του πρώην πρωθυπουργού.
Έχουν μία κοινή προσδοκία: να βρεθούν στα ψηφοδέλτια του νέου κόμματος.
Δεν έχουν, όμως, καμία επίσημη πρόσκληση.
Ούτε μία σαφή δέσμευση.
Ούτε καν μια διαβεβαίωση ότι θα περάσουν την πόρτα του κομματικού μηχανισμού που οικοδομείται γύρω από τον Τσίπρα.
Έκαναν πως δεν άκουσαν όταν τους αποκαλούσε ανεπαρκείς
Η ειρωνεία είναι ότι πολλοί από τους σημερινούς αναμένοντες είχαν επιλέξει τη σιωπή όταν ο Αλέξης Τσίπρας απομακρυνόταν βήμα-βήμα από το παλιό του κόμμα και από τους ίδιους.
Δεν αντέδρασαν όταν, μετά την εκλογική συντριβή του 2023, παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν διαμαρτυρήθηκαν όταν εγκατέλειψε και τη βουλευτική του ιδιότητα, επιλέγοντας να κινηθεί εκτός Κοινοβουλίου και να αποφύγει την καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Δεν ύψωσαν φωνή όταν υποστήριξε δημοσίως ότι τα υπάρχοντα στελέχη της αντιπολίτευσης αδυνατούν να συγκροτήσουν αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Ούτε όταν, στην πολυσυζητημένη εκδήλωση στο Παλλάς, αρκετοί από τους πρώην συνεργάτες του ένιωσαν ότι τοποθετήθηκαν πολιτικά στο πίσω κάθισμα του rebranding.
Τώρα οι ίδιοι περιμένουν από τον άνθρωπο που έδειξε ότι θέλει να ξεκινήσει από την αρχή να τους εντάξει στο νέο του ξεκίνημα.
Το μήνυμα από το επιτελείο: Ξεχάστε ποιοι ήσασταν
Στο παρασκήνιο κυκλοφορεί μία σκληρή γραμμή:
Όποιος επιθυμεί να μπαρκάρει με τον νέο πολιτικό «καπετάνιο», πρέπει πρώτα να ξεχάσει τις παλιές του ιδιότητες.
Δεν αρκεί η υπουργική προϋπηρεσία.
Δεν αρκεί η βουλευτική θητεία.
Δεν αρκεί η παλιά κομματική ταυτότητα ή η προσωπική γνωριμία με τον Αλέξη Τσίπρα.
Οι ενδιαφερόμενοι φέρεται να καλούνται να προσέλθουν ως απλά μέλη, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς εγγυημένες θέσεις και χωρίς δικαίωμα να επικαλεστούν το πολιτικό τους παρελθόν.
Με απλά λόγια, το μήνυμα είναι:
«Αφήστε έξω από την πόρτα τίτλους, αξιώματα και φιλοδοξίες. Κάντε αίτηση και περιμένετε.»
Αυτό ακριβώς κάνουν.
Μόνο που η αναμονή αρχίζει να μετατρέπεται σε πολιτικό βασανιστήριο.
Η πολιτική καραντίνα και το άβατο της Αμαλίας
Για μήνες, τα συγκεκριμένα στελέχη παρακολουθούν την οικοδόμηση του νέου μηχανισμού χωρίς να συμμετέχουν στον πυρήνα του σχεδιασμού.
Βλέπουν να διαμορφώνονται πολιτικές θέσεις, άτυπα όργανα, κύκλοι συνεργατών, εκπρόσωποι, τομεάρχες και οργανωτικές δομές, ενώ οι ίδιοι παραμένουν εκτός κάδρου.
Η έδρα και τα γραφεία γύρω από την Αμαλίας περιγράφονται στο εσωτερικό της Κεντροαριστεράς σχεδόν ως πολιτικό άβατο: ένας χώρος για τους ήδη επιλεγμένους και όχι για όσους θεωρούν ότι δικαιούνται θέση λόγω ιστορίας.
Πρόσωπα που έως χθες ήταν γραμματείς, σύμβουλοι ή χαμηλόβαθμα στελέχη εμφανίζονται πλέον στον σκληρό πυρήνα της νέας ηγετικής ομάδας.
Αντίθετα, πρώην υπουργοί και κορυφαία πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ περιμένουν ακόμη την πρόσκληση για μια στοιχειώδη οργανωτική ενημέρωση.
Το παράδοξο είναι εκρηκτικό: εκείνοι που κάποτε κυβερνούσαν τη χώρα, σήμερα δεν γνωρίζουν αν έχουν θέση ούτε σε μια κομματική αίθουσα.
Ο Φάμελλος έλεγε «διαπραγματεύομαι για όλους» – Αλλά ποιος τον άκουσε;
Στο παρασκήνιο αποδίδεται στον Σωκράτη Φάμελλο η διαβεβαίωση ότι επιχειρούσε να διαπραγματευθεί συλλογικά την πολιτική τύχη των στελεχών.
Η φράση που φέρεται να ψιθύριζε ήταν:
«Διαπραγματεύομαι για όλους σας.»
Το πρόβλημα είναι ότι όσο περνά ο χρόνος, τόσο περισσότεροι αναρωτιούνται αν υπήρξε ποτέ πραγματική διαπραγμάτευση ή αν ο Αλέξης Τσίπρας είχε εξαρχής αποφασίσει ότι το νέο κόμμα δεν θα αποτελέσει ανακύκλωση του παλιού ΣΥΡΙΖΑ.
Οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι το μόνο που τους χώριζε από την ΕΛ.Α.Σ. ήταν η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων.
Τώρα αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι μπορεί να τους χωρίζει κάτι πολύ μεγαλύτερο:
Η επιθυμία του Τσίπρα να απαλλαγεί από το πολιτικό βάρος της προηγούμενης περιόδου.
Το εφιαλτικό σενάριο: Εκλογές χωρίς τους παλιούς
Το πιο σκληρό σενάριο που κυκλοφορεί είναι ότι η ΕΛ.Α.Σ. μπορεί να κατέβει στις πρώτες εκλογές «καθαρή», χωρίς την πλειονότητα των γνωστών προσώπων του παλιού ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Αλέξης Τσίπρας ενδέχεται να επιδιώξει ένα ψηφοδέλτιο με νέα πρόσωπα, τεχνοκράτες, στελέχη της κοινωνίας, προσωπικότητες χωρίς κυβερνητική φθορά και περιορισμένο αριθμό επιλεγμένων παλιών συνεργατών.
Μόνο την τελευταία στιγμή ίσως κληθούν ορισμένοι πρώην βουλευτές για να καλύψουν εκλογικά κενά σε δύσκολες περιφέρειες.
Οι υπόλοιποι μπορεί να χρειαστεί να περιμένουν ενδεχόμενες δεύτερες εκλογές, αφού όμως οι εκλόγιμες θέσεις θα έχουν καταληφθεί από εκείνους που θα έχουν τοποθετηθεί πρώτοι στη λίστα.
Δηλαδή, οι παλιοί ίσως κληθούν να τρέξουν, να χρηματοδοτήσουν εκστρατείες, να «ματώσουν τη φανέλα» και να αυξήσουν τα ποσοστά του νέου κόμματος, χωρίς να έχουν καμία βεβαιότητα ότι θα μπουν στη Βουλή.
Και μάλιστα, πιθανότατα, με δικά τους έξοδα.
Παραιτήθηκαν, διαλύθηκαν, σιώπησαν – Και τώρα φοβούνται ότι έμειναν άστεγοι
Αυτό είναι το βαθύτερο πολιτικό δράμα.
Ορισμένα στελέχη αποχώρησαν από κόμματα που τα εξέλεξαν.
Άλλα συναίνεσαν στη διάλυση ή στην αποδυνάμωση των πολιτικών σχημάτων στα οποία συμμετείχαν.
Κάποιοι εγκατέλειψαν ηγετικές φιλοδοξίες, θεωρώντας ότι ο Τσίπρας θα επιστρέψει για να τους συγκεντρώσει όλους κάτω από την ίδια στέγη.
Αλλά η στέγη δεν άνοιξε ακόμη.
Και όσο η πόρτα παραμένει κλειστή, τόσο δυναμώνει το ερώτημα:
«Μήπως διαλύσαμε τα κόμματά μας, κάψαμε τις γέφυρες και τελικά δεν μας θέλει;»
Εάν οι φήμες επιβεβαιωθούν, θα πρόκειται για μία από τις πιο θεαματικές περιπτώσεις πολιτικής αυτοϋπονόμευσης των τελευταίων ετών.
Η Αχτσιόγλου και η μνήμη του Τσίπρα
Στο πολιτικό παρασκήνιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η στάση της Έφης Αχτσιόγλου.
Παρά τις δύσκολες σχέσεις και τις συγκρούσεις του παρελθόντος, το όνομά της εξακολουθεί να εμφανίζεται στις συζητήσεις για ενδεχόμενη συμμετοχή ή συνεργασία με το νέο εγχείρημα.
Μόνο που αρκετοί υπενθυμίζουν μια παλαιά πολιτική διαπίστωση:
«Ο Τσίπρας δεν ξεχνάει.»
Οι συγκρούσεις της περιόδου μετά την παραίτησή του, η διαδικασία εκλογής ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ και οι εσωκομματικές επιλογές που ακολούθησαν δεν έχουν διαγραφεί.
Το ίδιο ισχύει και για άλλα στελέχη που σήμερα εμφανίζονται πρόθυμα να επιστρέψουν υπό την ηγεσία του, παρότι στο παρελθόν αμφισβήτησαν ευθέως τις επιλογές ή την πολιτική του κληρονομιά.
Η πολιτική συγχώρεση δεν είναι δεδομένη.
Και το ψηφοδέλτιο μπορεί να αποδειχθεί ο πιο αποτελεσματικός μηχανισμός εκδίκησης.
Ο Χαρίτσης μυρίστηκε τον λάκκο;
Η εξαίρεση ίσως είναι ο Αλέξης Χαρίτσης, ο οποίος φαίνεται να κρατά μεγαλύτερες αποστάσεις.
Οι διαφοροποιήσεις του από τις υπό διαμόρφωση προγραμματικές θέσεις, ιδιαίτερα στα ζητήματα των πανεπιστημίων, ερμηνεύονται από ορισμένους ως ένδειξη αλλαγής πορείας.
Σαν να αντιλαμβάνεται ότι η αναμονή για τον Τσίπρα μπορεί να οδηγήσει σε πολιτικό αδιέξοδο.
Η στάση του θα μπορούσε να συνοψιστεί στη φράση:
«ΕΛ.Α.Σ.; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.»
Μένει να φανεί αν πρόκειται για πραγματική στρατηγική αποστασιοποίηση ή για μια προσπάθεια να αυξήσει τη διαπραγματευτική του αξία.
Ο Τσίπρας θέλει τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ – Όχι απαραίτητα τα στελέχη του
Το βασικό στρατηγικό δίλημμα για τον Αλέξη Τσίπρα είναι απλό αλλά αμείλικτο.
Για να παρουσιάσει την ΕΛ.Α.Σ. ως νέο κόμμα, πρέπει να πείσει ότι δεν αποτελεί απλώς έναν αναβαπτισμένο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται την εκλογική βάση, τη μνήμη της κυβερνητικής περιόδου και την προσωπική αφοσίωση ενός μέρους των ψηφοφόρων, χωρίς να φορτωθεί υποχρεωτικά το σύνολο του παλιού στελεχικού δυναμικού.
Οι πρώην υπουργοί και βουλευτές βλέπουν τον Τσίπρα ως το τελευταίο όχημα πολιτικής επιβίωσης.
Ο Τσίπρας, όμως, μπορεί να τους βλέπει ως το μεγαλύτερο εμπόδιο στο αφήγημα της ανανέωσης.
Γι’ αυτό και η αναμονή ίσως δεν είναι οργανωτική καθυστέρηση. Μπορεί να αποτελεί μέθοδο επιλογής και εξάντλησης: όποιος αντέξει, υποταχθεί, εγκαταλείψει απαιτήσεις και αποδεχθεί ρόλο απλού στρατιώτη, ίσως περάσει την πόρτα.
Οι υπόλοιποι θα μείνουν έξω, κοιτάζοντας ένα καράβι που πίστεψαν ότι τους περίμενε, αλλά μπορεί να έχει ήδη λύσει κάβους.
Για την ώρα, η ελπίδα τους πεθαίνει τελευταία.
Αλλά στην πολιτική, πολλές φορές, πεθαίνει αφού πρώτα έχει καταστρέψει όλους όσοι πόνταραν πάνω της.
Πηγή: pagenews.gr