Νέο κύμα εσωτερικών αναταράξεων προκαλούν στην «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» τρεις ακόμη αποχωρήσεις στελεχών, οι οποίες έρχονται να προστεθούν στην επιστολή παραίτησης 22 μελών και στις δημόσιες παρεμβάσεις του Θανάση Αυγερινού μετά τη δική του ηχηρή αποχώρηση.
Η πρώην συμμετοχή στελεχών από διαφορετικούς πολιτικούς και επαγγελματικούς χώρους είχε παρουσιαστεί ως απόδειξη του πολυσυλλεκτικού χαρακτήρα του εγχειρήματος της Μαρίας Καρυστιανού. Οι τελευταίες εξελίξεις, όμως, ανοίγουν πλέον ευθέως τη συζήτηση για το αν το κόμμα μπορεί να διατηρήσει αυτή τη φυσιογνωμία ή αν οδηγείται σε πιο στενό, αρχηγικό και ιδεολογικά περιορισμένο σχήμα.
Η Μαρία Ιωαννίδου και το «πολλά ψέματα, λίγες αλήθειες»
Η πιο αιχμηρή από τις τρεις παρεμβάσεις προήλθε από τη Μαρία Ιωαννίδου, ψυχοθεραπεύτρια και πρώην μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου.
Στην εκτενή δημόσια τοποθέτησή της απορρίπτει όσα, όπως αφήνει να εννοηθεί, αποδίδονται στην αποχώρησή της περί προσωπικής φιλοδοξίας, ανάγκης προβολής ή συμμετοχής σε παρασκηνιακές ομάδες.
«Πολλά ψέματα και λίγες αλήθειες», είναι ο τίτλος της ανάρτησής της.
Η ίδια δηλώνει ότι δεν επιδίωξε ποτέ δημοσιότητα και ότι θα μπορούσε να αξιοποιήσει την προσωπική της γνωριμία με τη Μαρία Καρυστιανού και τη θέση της στα κομματικά όργανα, αλλά επέλεξε να μην το κάνει. Τονίζει ακόμη ότι δεν ανήκει σε καμία παρασκηνιακή ομάδα και ότι εκπροσωπεί αποκλειστικά τον εαυτό της και το δικό της σύστημα αξιών.
«Η πολιτική δεν μπορεί να αποκόπτεται από την ηθική»
Η Μαρία Ιωαννίδου συνδέει ευθέως την αποχώρησή της με λόγους πολιτικής και ηθικής συνέπειας, υποστηρίζοντας ότι είχε καταθέσει τις διαφωνίες της πρώτα στην πρόεδρο και στη συνέχεια στο Πολιτικό Συμβούλιο.
«Η πολιτική δεν μπορεί να αποκόπτεται από την ηθική», αναφέρει, προσθέτοντας ότι η αντίληψή της για την πολιτική ευθύνη απέχει ουσιωδώς από εκείνη που, κατά την εκτίμησή της, υιοθετούν ορισμένα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και η αναφορά της στις «ακατάλληλες επιλογές» της προέδρου:«Το αν τελικά συγκαταλέγομαι στις “ακατάλληλες” επιλογές της Προέδρου Μαρίας Καρυστιανού ή ακατάλληλοι είναι κάποιοι από αυτούς που παραμένουν σε επιτελικές θέσεις, δεν είναι κάτι που θα το κρίνω εγώ».
Η αποστροφή αυτή αφήνει σαφείς αιχμές τόσο για τη διαδικασία επιλογής στελεχών όσο και για τα πρόσωπα που εξακολουθούν να βρίσκονται κοντά στην ηγεσία.
Το ερώτημα για τον πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα
Στο υστερόγραφο της παρέμβασής της, η πρώην πολιτευόμενη θέτει ένα ευρύτερο πολιτικό ζήτημα: αν το κόμμα εξακολουθεί να αγκαλιάζει διαφορετικές προοδευτικές φωνές ή αν μετεξελίσσεται σε σχηματισμό με περιορισμένο πολιτικό πρόσημο, απομακρύνοντας όσους δεν συμμορφώνονται με αυτό.
Η τοποθέτηση αυτή αγγίζει τον πυρήνα της σημερινής κρίσης. Το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού είχε ξεκινήσει με την υπόσχεση μιας πλατιάς κοινωνικής και πολιτικής συσπείρωσης. Οι διαδοχικές αποχωρήσεις, όμως, συνοδεύονται πλέον από επαναλαμβανόμενες καταγγελίες για έλλειψη διαλόγου, στεγανά και συγκεντρωτικές αποφάσεις.
Αποχώρηση και από τον Τομέα Πολιτισμού
Την αποχώρησή του από την Ομάδα Εργασίας του Τομέα Πολιτισμού ανακοίνωσε και ο σκηνοθέτης και συνδικαλιστής Αστέρης Γερογιάννης.
Η δική του δήλωση κινείται σε ηπιότερους τόνους. Ευχαριστεί τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε, μιλά για δημιουργική ανταλλαγή ιδεών και ουσιαστικό διάλογο και δηλώνει ότι θα συνεχίσει να υπηρετεί τον πολιτισμό και τις αξίες του από διαφορετικό μετερίζι.
«Αποχωρώ με σεβασμό προς τους συναγωνιστές που γνώρισα και συμπορεύτηκα, κρατώντας τις θετικές στιγμές και τις δημιουργικές εμπειρίες», σημειώνει.
Η επιλογή του να μην προχωρήσει σε μετωπική σύγκρουση δεν αναιρεί το πολιτικό βάρος της αποχώρησης, ιδίως επειδή προστίθεται σε μια αλυσίδα παραιτήσεων από διαφορετικούς τομείς του κόμματος.
Χατζηστογιάννης: «Οι αρχές για τις οποίες παλέψαμε δεν λειτούργησαν ποτέ»
Ακόμη πιο βαριά είναι η παρέμβαση του χημικού μηχανικού Γιάννη Χατζηστογιάννη, πρώην μέλους του Κεντρικού Οργανωτικού και στη συνέχεια του Οργανωτικού Θεσσαλονίκης και Μακεδονίας.
Ο ίδιος υπενθυμίζει ότι το εγχείρημα συγκροτήθηκε με βάση τη Δικαιοσύνη, τη Διαφάνεια και τη Δημοκρατία και ότι η Μαρία Καρυστιανού αντιμετωπίστηκε από τα ιδρυτικά στελέχη ως σύμβολο ενότητας και καταλύτης για έναν διαφορετικό πολιτικό φορέα.
Στη συνέχεια, όμως, ασκεί ευθεία κριτική στην εσωτερική λειτουργία:
«Η πολιτική, για να εκφράσει πραγματικά την κοινωνία, απαιτεί κανόνες, συλλογικότητα, διαφάνεια και δημοκρατικές διαδικασίες».
Και προσθέτει ότι χρειάζεται ηγεσία που να συνθέτει και να εμπνέει:
«Όχι να λειτουργεί με αρχηγικά στερεότυπα, στεγανά και αποφάσεις κλειστών “κέντρων”».
Ο Γιάννης Χατζηστογιάννης συνδέει την τελική του απόφαση τόσο με τη διαγραφή του Θανάση Αυγερινού όσο και με το γενικευμένο κύμα αποχωρήσεων.
«Οι αρχές για τις οποίες παλέψαμε δεν λειτούργησαν ποτέ», αναφέρει, υποστηρίζοντας ότι όταν απουσιάζει ο δημοκρατικός διάλογος, η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή.
Από την «πολυσυλλεκτική Ελπίδα» στην εσωτερική καχυποψία
Το πολιτικό πρόβλημα για τη Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πλέον μόνο αριθμητικό. Δεν αφορά δηλαδή απλώς πόσα στελέχη αποχωρούν, αλλά το κοινό μοτίβο των αιτιάσεων που διατυπώνουν.
Οι αναφορές σε έλλειψη συλλογικότητας, απουσία διαφανούς διαλόγου, «κλειστά κέντρα», αρχηγική λειτουργία και περιορισμό της πολιτικής φυσιογνωμίας επαναλαμβάνονται πλέον από διαφορετικές πλευρές.
Κάθε μία αποχώρηση μπορεί να αποδοθεί σε προσωπικές διαφορές. Όταν όμως οι αποχωρήσεις πολλαπλασιάζονται και συνοδεύονται από παρόμοια επιχειρηματολογία, τότε η ηγεσία καλείται να απαντήσει πολιτικά και οργανωτικά, όχι μόνο επικοινωνιακά.
Η επόμενη ημέρα για την Καρυστιανού
Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι λίγους μόλις μήνες μετά τη συγκρότησή της. Η Μαρία Καρυστιανού καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει ένα ισχυρό κοινωνικό κεφάλαιο σε σταθερό πολιτικό οργανισμό, με σαφείς κανόνες, όργανα και δυνατότητα σύνθεσης διαφορετικών τάσεων.
Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν διαφωνίες — αυτές είναι αναπόφευκτες σε κάθε νέο κόμμα. Το κρίσιμο είναι αν οι διαφωνίες θα επιλύονται θεσμικά ή αν κάθε ρήξη θα οδηγεί σε νέα δημόσια καταγγελία και αποχώρηση.
Προς το παρόν, το κόμμα που ιδρύθηκε με τη λέξη «Ελπίδα» στον τίτλο του βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολύ πιο πεζή πολιτική πραγματικότητα: τη δύσκολη μετάβαση από το συμβολικό πρόσωπο και τη δημόσια απήχηση στη συλλογική λειτουργία, την κομματική πειθαρχία και τη δημοκρατική αντοχή.
Πηγή: pagenews.gr