Πριν από λίγους μήνες, αρκετές αναλύσεις παρουσίαζαν τη Μαρία Καρυστιανού ως πιθανό καταλύτη ανατροπής του πολιτικού σκηνικού.
Ακούστηκαν ακόμη και εκτιμήσεις ότι το νέο κόμμα θα μπορούσε να διεκδικήσει τη δεύτερη θέση, να πιέσει ευθέως τη Νέα Δημοκρατία ή να εξελιχθεί σε βασικό πόλο της αντιπολίτευσης.
Σήμερα η συζήτηση έχει αλλάξει εντυπωσιακά.
Η «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» βρίσκεται αντιμέτωπη με συνεχή εσωτερική αιμορραγία, δημόσιες καταγγελίες πρώην στελεχών και μια ολοένα πιο δύσκολη προσπάθεια να πείσει ότι διαθέτει την οργανωτική συνοχή που απαιτεί ένα κόμμα εξουσίας.
Και ο διευθυντής της εφημερίδας Το Ποντίκι, Σταύρος Χριστακόπουλος, προχωρά πλέον σε μια ιδιαίτερα σκληρή εκτίμηση:
αν οι εκλογές πραγματοποιηθούν την άνοιξη, δεν θα απέκλειε ακόμη και το ενδεχόμενο η ΕΛΠΙΔΑ να αναγκαστεί να δώσει μάχη για την ίδια της την είσοδο στη Βουλή.
Η πρόβλεψη ασφαλώς δεν αποτελεί δημοσκοπικό δεδομένο ούτε βεβαιότητα. Είναι πολιτική εκτίμηση.
Όμως αποκτά βάρος επειδή έρχεται ακριβώς τη στιγμή που τα οργανωτικά προβλήματα του νέου κόμματος έχουν πάψει να αποτελούν φήμες και έχουν περάσει στη δημόσια σφαίρα.
Χριστακόπουλος: «Οι προβλέψεις για δεύτερη θέση ήταν εξαιρετικά άστοχες»
Ο Σταύρος Χριστακόπουλος περιγράφει την αρχική υπεραισιοδοξία γύρω από το κόμμα της Καρυστιανού ως υπερβολική.
Κατά την εκτίμησή του, η πρόβλεψη ότι η νέα πολιτική δύναμη θα μπορούσε να εξελιχθεί ακόμη και σε αξιωματική αντιπολίτευση αποδείχθηκε πρόωρη.
Η βασική του θέση είναι ότι το εγχείρημα άρχισε εξαρχής να δημιουργείται σε απόσταση από σημαντικό τμήμα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών και στη συνέχεια η απόσταση αυτή διευρύνθηκε.
Ο ίδιος θεωρεί ιδιαίτερα σημαντική και τη δημόσια στάση του πρώην εκπροσώπου Τύπου Θανάση Αυγερινού, ο οποίος μετά την αποχώρησή του έχει καταστήσει σαφές ότι μεγάλο μέρος του ευρύτερου κινήματος των Τεμπών δεν ταυτίζεται οργανωτικά με το κόμμα.
Αυτό είναι κρίσιμο πολιτικά.
Γιατί η Καρυστιανού εισήλθε στην πολιτική με ένα τεράστιο προσωπικό κεφάλαιο που δημιουργήθηκε μέσα από την υπόθεση των Τεμπών.
Το κόμμα όμως δεν μπορεί αυτομάτως να θεωρεί ότι κληρονόμησε ολόκληρο εκείνο το κοινωνικό κεφάλαιο.
Από το κοινωνικό κύμα στο κομματικό μηχανισμό
Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η ΕΛΠΙΔΑ.
Άλλο πράγμα ένα κοινωνικό κίνημα.
Άλλο πράγμα ένα πολιτικό κόμμα.
Το πρώτο μπορεί να συσπειρώνεται γύρω από ένα αίτημα, ένα σύμβολο ή μια ισχυρή προσωπικότητα.
Το δεύτερο χρειάζεται:
κομματική δομή,
ιεραρχία,
εσωτερικούς κανόνες,
ψηφοδέλτια,
οικονομική πολιτική,
στελέχη,
μηχανισμό επικοινωνίας,
και κυρίως δυνατότητα επίλυσης διαφορών χωρίς δημόσιες εκρήξεις.
Η «ΕΛΠΙΔΑ» βρίσκεται ακόμη στους πρώτους μήνες της ζωής της και ήδη έχει περάσει αρκετές κρίσεις που άλλα κόμματα συναντούν μετά από χρόνια.
Οι αποχωρήσεις ξεκίνησαν σχεδόν αμέσως
Οι πρώτοι σοβαροί τριγμοί εμφανίστηκαν τον Ιούνιο.
Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, τεχνικός σύμβουλος οικογενειών θυμάτων των Τεμπών, ήταν μεταξύ εκείνων που αποχώρησαν, αφήνοντας αιχμές για την κατεύθυνση που είχε αρχίσει να παίρνει το εγχείρημα.
Ακολούθησαν και άλλα πρόσωπα που είχαν ενεργό συμμετοχή στην οργανωτική του συγκρότηση.
Ήδη από τις 24–26 Ιουνίου είχαν γίνει δημόσια γνωστές τουλάχιστον πέντε αποχωρήσεις, με καταγγελίες για έλλειψη συλλογικών διαδικασιών, συγκεντρωτικές αποφάσεις και προβληματική εσωτερική λειτουργία.
Η απάντηση Καρυστιανού ήταν να μιλήσει για επιχείρηση διάσπασης, «λάσπη» και εσωτερικές παρεμβάσεις, ενώ αργότερα έκανε λόγο για μια ΕΛΠΙΔΑ που «καθαρίζει» και συνεχίζει.
Αυτή η αντίδραση συσπείρωσε το στενό περιβάλλον της.
Δεν σταμάτησε όμως τις αναταράξεις.
Η αποχώρηση Αυγερινού ήταν διαφορετικής βαρύτητας
Η μεγαλύτερη μέχρι στιγμής εσωτερική κρίση ξέσπασε στα τέλη Ιουλίου, όταν ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινόςανακοίνωσε ότι παύει να έχει την ευθύνη της επικοινωνίας και την εκπροσώπηση του κόμματος στα μέσα ενημέρωσης.
Δεν επρόκειτο για ένα περιφερειακό στέλεχος.
Ο Αυγερινός είχε κεντρικό ρόλο στην παρουσίαση και στη δημόσια εικόνα του εγχειρήματος και είχε μπει στο προσωρινό Πολιτικό Συμβούλιο μόλις έναν μήνα νωρίτερα.
Στην παραίτησή του υποστήριξε ότι από τις 12 Ιουλίου λειτουργούσε «παράλληλο Γραφείο Τύπου», του οποίου τη σύνθεση αγνοούσε, ενώ έκανε λόγο για «φυτευτούς συμβουλάτορες».
Εδώ πλέον δεν μιλάμε για μια συνηθισμένη διαφωνία.
Μιλάμε για καταγγελία που αγγίζει ευθέως το κέντρο λήψης αποφάσεων και τον τρόπο λειτουργίας της ηγετικής ομάδας.
Και μετά ήρθαν νέες αποχωρήσεις
Οι εξελίξεις δεν σταμάτησαν εκεί.
Τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου έγιναν γνωστές νέες αποχωρήσεις, μεταξύ άλλων της Κατερίνας Μουτσάτσου και άλλων στελεχών, ενώ πρώην συνεργάτες προχώρησαν σε κοινές δημόσιες παρεμβάσεις με σκληρές αιχμές για την ηγετική λειτουργία του κόμματος.
Αυτό είναι που μετατρέπει μια σειρά μεμονωμένων παραιτήσεων σε πολιτικό μοτίβο.
Δεν αποχωρούν όλοι για τον ίδιο λόγο.
Δεν έχουν όλοι την ίδια πολιτική διαδρομή.
Όμως όταν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα εμφανίζονται επαναλαμβανόμενες καταγγελίες γύρω από:
συγκεντρωτισμό,
παράλληλους μηχανισμούς,
ελλιπή ενημέρωση,
διαφωνίες με το ηγετικό περιβάλλον,
τότε το πρόβλημα δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπιστεί μόνο επικοινωνιακά.
Οι «22 αποχωρήσεις» χρειάζονται μία διευκρίνιση
Η εικόνα που έχει διαμορφωθεί από δημοσιεύματα και δημόσιες ανακοινώσεις είναι πράγματι εκτεταμένη.
Ωστόσο, ο ακριβής συνολικός αριθμός άνω των 22 αποχωρήσεων δεν μπορεί να πιστοποιηθεί από μία ενιαία επίσημη κομματική καταγραφή.
Υπάρχουν επιβεβαιωμένες ομάδες αποχωρήσεων και αρκετές επώνυμες παραιτήσεις, αλλά διαφορετικά δημοσιεύματα μετρούν διαφορετικά πρόσωπα και ρόλους.
Αυτό δεν μειώνει το πολιτικό πρόβλημα.
Αντιθέτως, δείχνει πόσο ρευστή παραμένει η οργανωτική δομή ενός φορέα που ιδρύθηκε μόλις στις 21 Μαΐου 2026.
Η μεγάλη απώλεια δεν είναι ένα στέλεχος – είναι το αφήγημα
Τα νέα κόμματα ζουν τους πρώτους μήνες κυρίως από μία υπόσχεση:
«εμείς είμαστε διαφορετικοί από τους παλιούς».
Η ΕΛΠΙΔΑ οικοδόμησε μεγάλο μέρος της αρχικής της απήχησης πάνω σε αυτό ακριβώς.
Ανεξάρτητο κίνημα πολιτών.
Νέα πρόσωπα.
Ρήξη με το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα.
Διαφορετικός τρόπος λειτουργίας.
Όταν όμως οι πρώτες εσωτερικές συγκρούσεις συνοδεύονται από λέξεις όπως «παράλληλο γραφείο», «φυτευτοί συμβουλάτορες», «έλλειψη συλλογικότητας» και «συγκεντρωτισμός», το πλήγμα δεν αφορά μόνο την οργανωτική λειτουργία.
Αφορά την ίδια την πολιτική ταυτότητα του νέου κόμματος.
Το δύσκολο διαζύγιο με το κίνημα των Τεμπών
Υπάρχει και ένα δεύτερο, ακόμη πιο ευαίσθητο πρόβλημα.
Η Μαρία Καρυστιανού απέκτησε τεράστια δημόσια αναγνωρισιμότητα μέσα από τη μάχη των οικογενειών για την υπόθεση των Τεμπών.
Η μετάβαση όμως από τον ρόλο της μητέρας θύματος και δημόσιας εκπροσώπου ενός κοινωνικού αιτήματος στον ρόλο αρχηγού κόμματος δημιούργησε αναπόφευκτα νέες γραμμές.
Δεν ακολούθησαν όλοι οι συγγενείς.
Δεν ακολούθησαν όλοι όσοι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις.
Δεν ακολούθησαν όλοι οι επιστημονικοί και τεχνικοί συνεργάτες που συνδέθηκαν με την υπόθεση.
Και όσο περισσότερο το κόμμα αποκτά πλήρη πολιτική ατζέντα — οικονομία, εξωτερική πολιτική, θεσμούς, κοινωνικά ζητήματα — τόσο περισσότερο απομακρύνεται αναγκαστικά από τον χαρακτήρα ενός μονοθεματικού κινήματος δικαιοσύνης.
Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην λάθος.
Είναι όμως τεράστιο πολιτικό ρίσκο.
Από την «αυτοδυναμία» στη μάχη της φθοράς
Τον Ιούνιο, η ίδια η Καρυστιανού είχε εκφράσει ακόμη και την εκτίμηση ότι ο ελληνικός λαός θα μπορούσε να δώσει στο νέο κόμμα αυτοδυναμία.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, η δημόσια συζήτηση δεν αφορά αυτοδυναμία.
Αφορά το αν η ΕΛΠΙΔΑ μπορεί να ανακόψει τις εσωτερικές απώλειες.
Αυτό από μόνο του δείχνει πόσο γρήγορα αλλάζει το πολιτικό momentum.
Ο Σταύρος Χριστακόπουλος το θέτει πλέον ακόμη πιο σκληρά:
κατά την εκτίμησή του, αν η σημερινή πορεία συνεχιστεί μέχρι τις εκλογές της ερχόμενης άνοιξης, δεν μπορεί να αποκλειστεί ούτε η μάχη γύρω από το όριο εισόδου στη Βουλή.
Δεν πρόκειται για πρόβλεψη που μπορεί σήμερα να θεωρηθεί δεδομένη.
Υπάρχει ακόμη σημαντικός χρόνος.
Η Καρυστιανού εξακολουθεί να διαθέτει πολύ υψηλή αναγνωρισιμότητα και προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο.
Αλλά για πρώτη φορά το ερώτημα αλλάζει.
Δεν είναι πλέον:
«μέχρι πού μπορεί να φτάσει;»
Είναι:
«μπορεί να σταματήσει την πτώση πριν γίνει μη αναστρέψιμη;»
Η ΔΕΘ γίνεται τεστ πολιτικής ενηλικίωσης
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι πλέον κομβική.
Εκεί η ΕΛΠΙΔΑ θα πρέπει να δείξει ότι μπορεί να περάσει από την καταγγελία στην ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση.
Οικονομία.
Φορολογία.
Υγεία.
Παιδεία.
Άμυνα.
Ευρώπη.
Ενέργεια.
Δημόσια διοίκηση.
Σε αυτά τα πεδία δεν αρκεί η ηθική υπεροχή ούτε η κοινωνική αγανάκτηση.
Απαιτούνται συγκεκριμένες απαντήσεις, κοστολόγηση και στελέχη που μπορούν να τις υπερασπιστούν.
Και μετά από τόσες αποχωρήσεις, αυτό γίνεται δυσκολότερο.
Η Καρυστιανού έχει ακόμη ένα μεγάλο πλεονέκτημα
Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί ότι το εγχείρημα έχει ήδη τελειώσει.
Η Μαρία Καρυστιανού εξακολουθεί να διαθέτει κάτι που πολλά κόμματα θα ήθελαν:
ισχυρή προσωπική αναγνωρισιμότητα και αντισυστημικό ακροατήριο που δεν έχει σταθερή κομματική στέγη.
Επιπλέον, ένα νέο κόμμα μπορεί να ανανεώσει γρήγορα τα στελέχη του εφόσον προσελκύσει ικανά και αναγνωρίσιμα πρόσωπα.
Άρα η κρίση είναι σοβαρή.
Δεν είναι ακόμη μοιραία.
Αλλά η επόμενη φάση απαιτεί εντελώς διαφορετική πολιτική διαχείριση από αυτή των πρώτων εβδομάδων.
Αυτό που κρίνεται πλέον είναι η ίδια η βιωσιμότητα του μοντέλου
Το ερώτημα δεν είναι αν η Καρυστιανού μπορεί να αντέξει ακόμη τρεις ή πέντε αποχωρήσεις.
Ένα κόμμα μπορεί να αντικαταστήσει στελέχη.
Το δύσκολο είναι να αντικαταστήσει χαμένη εμπιστοσύνη.
Και αυτό είναι που ουσιαστικά περιγράφει ο Χριστακόπουλος.
Η αρχική δημοσκοπική δυναμική δημιούργησε την εντύπωση ότι η κοινωνική αποδοχή θα μετατρεπόταν σχεδόν αυτόματα σε πολιτική ισχύ.
Η πραγματικότητα δείχνει ότι δεν λειτουργεί έτσι.
Η συμπάθεια δεν είναι οργανωτικός μηχανισμός. Η αναγνωρισιμότητα δεν είναι ψηφοδέλτιο. Και ένα κοινωνικό κύμα δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε κόμμα.
Από το «θα βγει δεύτερη» στο «θα μπει στη Βουλή;»
Ίσως αυτή είναι η πιο σκληρή αλλά και πιο ακριβής περιγραφή της διαδρομής των τελευταίων εβδομάδων.
Το κόμμα που ξεκίνησε μέσα σε προβλέψεις ακόμη και για ανατροπή του πολιτικού συστήματος βρίσκεται σήμερα να συζητείται περισσότερο για τις αποχωρήσεις του παρά για το πρόγραμμά του.
Και αυτό είναι πάντα επικίνδυνο για έναν νεοσύστατο πολιτικό φορέα.
Γιατί η πρώτη μεγάλη μάχη της Μαρίας Καρυστιανού δεν είναι πια απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, στον Τσίπρα ή στο ΠΑΣΟΚ.
Είναι να αποδείξει ότι η ΕΛΠΙΔΑ μπορεί πρώτα να επιβιώσει από τον ίδιο της τον πρώτο χρόνο.
Και αν δεν σταματήσει γρήγορα η εικόνα αποσύνθεσης, τότε η εκτίμηση Χριστακόπουλου —ότι από τα σενάρια δεύτερης θέσης μπορεί να φτάσει ακόμη και σε μάχη για την κοινοβουλευτική επιβίωση— θα πάψει να ακούγεται τόσο ακραία όσο θα ακουγόταν πριν από μόλις δύο μήνες.
Πηγή: pagenews.gr