Η άνοιξη του 2027 αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο με το πραγματικό σημείο μηδέν του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη δώσει το βασικό στίγμα: οι κάλπες, εκτός απροόπτου, θα στηθούν στο τέλος της τετραετίας, με το παράθυρο να ανοίγει από τον Μάρτιο και να φτάνει μέχρι τον Μάιο.
Η επιλογή αυτή δεν είναι ουδέτερη.
Δίνει στη Νέα Δημοκρατία χρόνο.
Δίνει όμως και χρόνο στους αντιπάλους της.
Και αυτό ακριβώς κάνει το επόμενο εννιάμηνο τόσο επικίνδυνο για όλους.
Η στρατηγική Μητσοτάκη: όσο αργότερα, τόσο καλύτερα;
Το Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται να ποντάρει σε μια απλή αλλά σκληρή λογική:
να φτάσουν όλοι οι άλλοι στις εκλογές πιο κουρασμένοι απ’ όσο θα φτάσει η κυβέρνηση.
Η παράταση του πολιτικού χρόνου επιτρέπει στη ΝΔ να:
παρουσιάσει νέα οικονομικά μέτρα,
κλείσει επενδυτικούς και ενεργειακούς φακέλους,
ολοκληρώσει έργα,
ενισχύσει το αφήγημα της σταθερότητας,
και κυρίως να αφήσει την αντιπολίτευση να φαγωθεί μεταξύ της.
Η πρώτη μεγάλη σκηνή θα είναι η ΔΕΘ.
Εκεί ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να συνδέσει οικονομικές παρεμβάσεις, φορολογικές ελαφρύνσεις και αναπτυξιακό σχέδιο με ένα καθαρό πολιτικό μήνυμα:
«η χώρα δεν χρειάζεται πειραματισμούς».
Αυτό θα είναι το βασικό όπλο της ΝΔ μέχρι την κάλπη.
Η μία Κυριακή και ο φόβος της αστάθειας
Η κυβέρνηση θέλει επίσης να μετατρέψει την εκλογική αναμέτρηση σε δίλημμα μίας ημέρας:
σταθερή κυβέρνηση ή παρατεταμένη αβεβαιότητα.
Όσο πιο κατακερματισμένη εμφανίζεται η αντιπολίτευση, τόσο πιο εύκολο γίνεται αυτό το αφήγημα.
Η ΝΔ δεν χρειάζεται απαραίτητα να πείσει όλους ότι είναι ενθουσιασμένοι μαζί της.
Αρκεί να πείσει αρκετούς ότι οι άλλοι δεν μπορούν να κυβερνήσουν μαζί.
Και σήμερα αυτό το επιχείρημα έχει υλικό.
Τσίπρας και Ανδρουλάκης: η δεύτερη θέση έγινε μικρός εμφύλιος
Ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος του κεντροαριστερού χώρου είναι ότι, αντί να συζητά πώς θα απειλήσει την κυβέρνηση, συζητά ποιος θα βγει δεύτερος.
Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα έχει κερδίσει το momentum και προσπαθεί να εμφανιστεί ως η βασική εναλλακτική κυβερνητική δύναμη.
Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, από την άλλη, προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν έχει χάσει τη θέση του ως φυσικός κορμός της Κεντροαριστεράς.
Αυτή η σύγκρουση ευνοεί έναν παίκτη:
τον Μητσοτάκη.
Όσο η Αμαλίας και η Χαριλάου Τρικούπη ανταλλάσσουν αιχμές για χρηματοδότηση, δάνεια, στελέχη, ιστορικές ευθύνες και πολιτική κληρονομιά, τόσο το Μαξίμου μπορεί να παρουσιάζει την εικόνα μιας αντιπολίτευσης που δεν έχει λύσει ούτε τα δικά της εσωτερικά προβλήματα.
Το στοίχημα Τσίπρα: να ξεπεράσει το αρχικό “μπουμ”
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα σαφές πλεονέκτημα:
αναγνωρισιμότητα,
κυβερνητική εμπειρία,
και ικανότητα να συσπειρώνει έναν χώρο που είχε διαλυθεί.
Αλλά έχει και ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα.
Η πρώτη ώθηση ενός νέου κόμματος είναι εύκολο να δημιουργηθεί.
Το δύσκολο είναι να διατηρηθεί.
Ο Τσίπρας πρέπει να δείξει ότι η ΕΛΑΣ δεν είναι απλώς ένα comeback vehicle.
Πρέπει να αποδείξει ότι διαθέτει:
οικονομικό σχέδιο,
στελέχη,
κυβερνητική ομάδα,
και κάτι πραγματικά διαφορετικό από τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό θα κριθεί κυρίως μετά τη ΔΕΘ.
Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι βαθύτερο από τις δημοσκοπήσεις
Ο Νίκος Ανδρουλάκης πρέπει να δώσει μια πολύ πιο δύσκολη μάχη.
Δεν αρκεί να παραμείνει πάνω από την Καρυστιανού ή να πλησιάσει την ΕΛΑΣ.
Πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα:
γιατί ΠΑΣΟΚ και όχι Τσίπρας;
Η παρουσία στελεχών όπως ο Παύλος Γερουλάνος και οι παρεμβάσεις για το Ταμείο Ανάκαμψης, την παραγωγική βάση και τη δημόσια διοίκηση μπορούν να δώσουν ουσία.
Αλλά το πρόβλημα παραμένει πολιτικό.
Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να ξαναγίνει κάτι περισσότερο από «σοβαρή αντιπολίτευση».
Χρειάζεται να ξαναγίνει ελκυστική κυβερνητική προοπτική.
Η Καρυστιανού χάνει το πρώτο κύμα
Η ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού μπήκε στην πολιτική με θόρυβο και εντυπωσιακές προσδοκίες.
Ακούστηκαν ακόμη και σενάρια δεύτερης θέσης.
Σήμερα η εικόνα είναι πολύ πιο δύσκολη.
Οι συνεχείς αποχωρήσεις, η αμφισβήτηση του οργανωτικού μοντέλου και η αδυναμία μέχρι στιγμής να παρουσιαστεί πλήρες πολιτικό πρόγραμμα έχουν περιορίσει σημαντικά το αρχικό κύμα ενθουσιασμού.
Η Καρυστιανού διαθέτει ακόμη υψηλή αναγνωρισιμότητα.
Αλλά αυτό δεν αρκεί.
Αν δεν δημιουργήσει ισχυρά ψηφοδέλτια, πρόγραμμα και οργανωτική πειθαρχία, το επόμενο διάστημα θα περάσει από το ερώτημα «πόσο ψηλά θα πάει;» στο πολύ πιο σκληρό:
«πόσο θα κρατήσει;»
Δεξιά της ΝΔ: εκεί γίνεται το πιο βρώμικο παιχνίδι
Ο δεύτερος μεγάλος πονοκέφαλος του Μητσοτάκη είναι το δεξιό ακροατήριο.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να το κρατήσει με δύο βασικούς άξονες:
Μεταναστευτικό και Άμυνα.
Σκληρότεροι έλεγχοι.
Ενίσχυση Ενόπλων Δυνάμεων.
Εξοπλιστικά.
Ρητορική ασφάλειας.
Η λογική είναι ξεκάθαρη:
να μη δοθεί χώρος σε κόμματα που επιχειρούν να εμφανιστούν ως «πιο δεξιά» και «πιο πατριωτικά» από τη ΝΔ.
Βελόπουλος: η σιωπή που γεννά σενάρια
Ο Κυριάκος Βελόπουλος και η Ελληνική Λύση εξακολουθούν να αποτελούν σοβαρή δεξαμενή δυσαρεστημένων ψηφοφόρων της ΝΔ.
Η χαμηλή ένταση των τελευταίων παρεμβάσεών του έχει ήδη τροφοδοτήσει παρασκηνιακές ερμηνείες.
Το βασικό ερώτημα είναι αν θα επιχειρήσει να χτίσει μια αυτόνομη δεξιά ηγεμονία ή αν θα επιλέξει να κινηθεί πιο τακτικά, ανάλογα με την τελική εκλογική εικόνα.
Ο Βελόπουλος έχει αποδείξει ότι ξέρει να επιβιώνει.
Και σε μια κατακερματισμένη δεξιά αγορά, αυτό από μόνο του είναι πλεονέκτημα.
Λατινοπούλου: social media, αλλά μέχρι πού;
Η Αφροδίτη Λατινοπούλου και η Φωνή Λογικής έχουν επενδύσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κόμμα στη λογική της ψηφιακής κινητοποίησης.
Μετανάστευση.
Ταυτότητα.
Δικαιώματα.
Ασφάλεια.
Πολιτισμικός πόλεμος.
Το ερώτημα είναι αν αυτή η επιρροή μπορεί να μετατραπεί σε σταθερό εκλογικό μηχανισμό.
Και ακόμη περισσότερο:
θα κατέβει τελικά αυτόνομα;
Η συζήτηση υπάρχει.
Και μόνο η ύπαρξή της δείχνει ότι ο χώρος δεξιά της ΝΔ παραμένει εξαιρετικά ρευστός.
Νίκη, Σπαρτιάτες και οι χαμένοι ψήφοι
Υπάρχει και μια μάζα ψηφοφόρων που στις προηγούμενες εκλογές κινήθηκε προς μικρότερα δεξιά ή εθνικιστικά κόμματα.
Πού θα πάει τώρα;
Στη ΝΔ;
Στον Βελόπουλο;
Στη Λατινοπούλου;
Σε νέο κόμμα;
Στην αποχή;
Η απάντηση μπορεί να κρίνει πολύ περισσότερα απ’ όσο φαίνεται.
Διότι σε μια εκλογή όπου η αυτοδυναμία θα κριθεί οριακά, ακόμη και 2-3 μονάδες μετακίνησης στον χώρο της Δεξιάς μπορεί να αλλάξουν όλη την αριθμητική.
Και πάνω από όλους κρέμεται ο Σαμαράς
Το μεγαλύτερο ερωτηματικό λέγεται Αντώνης Σαμαράς.
Οι δημόσιες παρεμβάσεις του έχουν πυκνώσει.
Οι αποστάσεις του από τον Μητσοτάκη είναι πλέον καθαρές.
Και οι πληροφορίες για προετοιμασία ψηφοδελτίων δεν περνούν απαρατήρητες.
Αν δημιουργήσει κόμμα, η κίνηση δεν θα είναι απλώς άλλη μια προσθήκη στον δεξιό χώρο.
Θα είναι ευθεία πολιτική πρόκληση προς τη ΝΔ.
Ο πρώην πρωθυπουργός διαθέτει ιστορικό βάρος, προσωπικές σχέσεις, δίκτυα και συμβολικό κεφάλαιο σε ένα τμήμα της παραδοσιακής Δεξιάς.
Το ερώτημα είναι αν αυτό αρκεί για να δημιουργήσει βιώσιμη εκλογική δύναμη.
Το δίλημμα Σαμαρά είναι και θέμα timing
Αν κινηθεί νωρίς, δίνει στο Μαξίμου χρόνο να τον αντιμετωπίσει.
Αν κινηθεί αργά, κινδυνεύει να βρεθεί μπροστά σε μια ΝΔ που θα έχει ανακτήσει δημοσκοπική δυναμική.
Αν δεν κινηθεί καθόλου, αφήνει ανεκμετάλλευτο ένα πολιτικό ακροατήριο που σήμερα υπάρχει αλλά είναι πολυδιασπασμένο.
Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο προσωπικό στοίχημα της πολιτικής του διαδρομής.
Και όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση έχει μπροστά της νάρκες
Το σχέδιο Μητσοτάκη μπορεί να είναι καθαρό.
Η πραγματικότητα όμως δεν είναι.
Υπάρχουν σοβαρές πιθανές εστίες αστάθειας:
ενεργειακό κόστος,
πληθωρισμός,
Μέση Ανατολή,
ΟΠΕΚΕΠΕ,
υποκλοπές,
πυρκαγιές,
μεταναστευτικό,
ελληνοτουρκικά.
Ένα μόνο σοβαρό γεγονός μπορεί να αλλάξει το πολιτικό κλίμα μέσα σε λίγες ημέρες.
Γι’ αυτό η επιλογή της άνοιξης του 2027 δεν είναι χωρίς ρίσκο.
Και υπάρχει ακόμη μία ευρωπαϊκή λεπτομέρεια
Αν οι εκλογές πραγματοποιηθούν αργά μέσα στον Μάιο, το πολιτικό ημερολόγιο γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο.
Η Ελλάδα αναλαμβάνει την εκ περιτροπής Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ την 1η Ιουλίου 2027.
Άρα ένα παρατεταμένο μετεκλογικό παζάρι ή αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης θα μπορούσε να συμπέσει με ένα σημαντικό ευρωπαϊκό θεσμικό ορόσημο.
Το Μαξίμου θα θέλει προφανώς να αποφύγει μια τέτοια εικόνα.
Και αυτό ίσως επηρεάσει περισσότερο απ’ όσο φαίνεται την τελική επιλογή ημερομηνίας.
Το φθινόπωρο θα είναι ο πρώτος προημιτελικός
Η ΔΕΘ θα ανοίξει ουσιαστικά την προεκλογική περίοδο.
Εκεί θα φανεί:
αν η ΝΔ μπορεί να ξαναπάρει πολιτική πρωτοβουλία,
αν ο Τσίπρας μπορεί να μεγαλώσει την ΕΛΑΣ,
αν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να σταματήσει τη φθορά,
αν η Καρυστιανού μπορεί να επαναφέρει τη δυναμική της,
και αν ο Σαμαράς θα περάσει από τις δηλώσεις στην πράξη.
Η πραγματική μάχη μέχρι την άνοιξη δεν θα είναι μόνο ποιος θα κερδίσει
Θα είναι ποιος θα φτάσει στην κάλπη χωρίς να έχει εξαντληθεί προηγουμένως.
Ο Μητσοτάκης ποντάρει στον χρόνο.
Ο Τσίπρας ποντάρει στο momentum.
Ο Ανδρουλάκης στην αντοχή.
Η Καρυστιανού στην προσωπική απήχηση.
Ο Βελόπουλος στην απογοήτευση.
Ο Σαμαράς στη στιγμή.
Και όσο η κάλπη απομακρύνεται, τόσο περισσότερο αυξάνεται η πιθανότητα ένας από αυτούς να κάνει λάθος πριν καν αρχίσει επίσημα η προεκλογική περίοδος.
Η άνοιξη του 2027 μπορεί να φαίνεται μακριά. Πολιτικά, όμως, έχει ήδη ξεκινήσει.
Πηγή: pagenews.gr