Καρυστιανού κατά πρώην συνεργατών: «Δεν δέχομαι εκβιασμούς»–Η μάχη για έλεγχο της «Ελπίδας»
Η Μαρία Καρυστιανού περνά στην αντεπίθεση μετά το κύμα αποχωρήσεων, αμφισβητεί την εικόνα «διάλυσης» και καλεί τον Θανάση Αυγερινό να παρουσιάσει στοιχεία – Πίσω από τη δημόσια σύγκρουση βρίσκεται όμως το πρώτο μεγάλο τεστ ενός νέου κόμματος: ποιος αποφασίζει, ποιος εκπροσωπεί και ποιος ελέγχει τον μηχανισμό
Από τη θέση της άμυνας στην ανοιχτή πολιτική αντεπίθεση περνά η Μαρία Καρυστιανού, επιχειρώντας να κλείσει τη συζήτηση περί εσωτερικής αποσύνθεσης της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» και να μεταφέρει το βάρος στους πρώην συνεργάτες της που αποχώρησαν τις τελευταίες εβδομάδες.
Το μήνυμά της είναι σαφές: δεν πρόκειται να δεχθεί πιέσεις ή «εκβιασμούς» από ανθρώπους που βρέθηκαν κοντά στο νέο πολιτικό εγχείρημα, ενώ αμφισβητεί ευθέως ότι όλοι όσοι αποχώρησαν είχαν θεσμικό ρόλο ή αποτελούσαν στελέχη του κόμματος.
Η αντιπαράθεση δεν είναι πλέον παρασκηνιακή.
Έχει εξελιχθεί στην πρώτη σοβαρή κρίση εξουσίας και οργανωτικής ταυτότητας του νέου φορέα.
«Δεν ήταν όλοι καλοπροαίρετοι»
Η Καρυστιανού απορρίπτει τις κατηγορίες περί προσωποπαγούς ή αυταρχικής λειτουργίας και επιμένει ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά από το Πολιτικό Συμβούλιο.
«Όλοι μαζί παίρνουμε τις αποφάσεις», υποστήριξε, επιχειρώντας παράλληλα να υποβαθμίσει την πολιτική βαρύτητα ορισμένων αποχωρήσεων.
Η ίδια υποστηρίζει ότι αρκετοί από όσους εμφανίζονται σήμερα ως «πρώην στελέχη» ήταν στην πραγματικότητα άνθρωποι που βρίσκονταν απλώς κοντά στην προσπάθεια, ενώ αφήνει σαφείς αιχμές για τα κίνητρα ορισμένων εξ αυτών.
Το βαρύτερο σημείο της παρέμβασής της αφορά τη «δολιότητα» που θεωρεί ότι αποκαλύπτει ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκαν κάποιες αποχωρήσεις.
Η κρίση πάντως είναι πραγματική. Είχαν προηγηθεί αποχωρήσεις όπως εκείνες του Βασίλη Κοκοτσάκη και του αντιπτεράρχου ε.α. Αθανάσιου Παπανικολάου, ενώ στα τέλη Ιουλίου ήρθε η παραίτηση Αυγερινού από την εκπροσώπηση του κόμματος.
Στο επίκεντρο βρίσκεται πλέον ο Θανάσης Αυγερινός.
Και εδώ υπάρχει μία σημαντική λεπτομέρεια: ο Αυγερινός δεν ήταν απλώς ένας περιστασιακός συνοδοιπόρος. Στα τέλη Ιουνίου είχε ανακοινωθεί η συμμετοχή του στο προσωρινό Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος, ενώ προηγουμένως εμφανιζόταν δημοσίως ως εκπρόσωπός του.
Στις 29 Ιουλίου ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εκπροσώπηση, καταγγέλλοντας ότι είχε πληροφορηθεί πως από τις 12 Ιουλίου λειτουργούσε «παράλληλο γραφείο Τύπου», του οποίου δεν γνώριζε τη σύνθεση.
Η Καρυστιανού αντιστρέφει τώρα την κατηγορία.
Υποστηρίζει ότι ο Αυγερινός την αιφνιδίασε και τον καλεί ουσιαστικά να βάλει τα στοιχεία πάνω στο τραπέζι:
να αποδείξει δημόσια όσα καταγγέλλει.
Κατά τη δική της εκδοχή, ο Αυγερινός ανέλαβε στην πράξη το κομμάτι της επικοινωνίας λόγω της δημοσιογραφικής του ιδιότητας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είχε λάβει λευκή επιταγή για την επικοινωνιακή στρατηγική.
Και όταν, σύμφωνα με την Καρυστιανού, κρίθηκε ότι η συγκεκριμένη τακτική δεν απέδιδε, αποφασίστηκε η δημιουργία οργανωμένου γραφείου Τύπου.
Η βαριά καταγγελία για «παράλληλο σύστημα»
Εδώ όμως η Καρυστιανού προχωρά ένα βήμα περισσότερο.
Υποστηρίζει ότι αμέσως μετά την αποχώρηση Αυγερινού εμφανίστηκε ένα ευρύτερο δίκτυο υποστήριξής του, το οποίο, κατά την ίδια, ενεργοποιήθηκε σχεδόν ταυτόχρονα σε διαφορετικές περιοχές της χώρας.
Και θέτει το πολιτικό ερώτημα:
πώς μπορεί ένα κόμμα να χαρακτηρίζεται απολύτως συγκεντρωτικό όταν, μέσα στο εσωτερικό του, είχε καταφέρει να αναπτυχθεί ένας δεύτερος μηχανισμός;
Πρόκειται για πολιτικό ισχυρισμό της ίδιας, όχι για κάτι που έχει αποδειχθεί ανεξάρτητα.
Αλλά δείχνει πόσο βαθύτερη έχει γίνει η ρήξη.
Δεν συζητούν πλέον μόνο για επικοινωνιακές επιλογές.
Συζητούν για το ποιος επιχείρησε να ελέγξει ποιον.
Το δύσκολο σημείο για την Καρυστιανού
Η ηγεσία της «Ελπίδας» έχει ωστόσο ένα πρόβλημα που δεν εξαφανίζεται με την επίθεση στους αποχωρήσαντες.
Όταν διαφορετικά πρόσωπα αποχωρούν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα και ορισμένα καταγγέλλουν προβλήματα λειτουργίας, η πολιτική πίεση μεταφέρεται αναπόφευκτα στη δομή του ίδιου του κόμματος.
Ο Παπανικολάου, για παράδειγμα, είχε υποστηρίξει ότι στην πορεία διαπίστωσε διαφορετική λειτουργία από εκείνη που αρχικά είχε αντιληφθεί και μίλησε για συγκεκριμένη ομάδα προσώπων γύρω από το εγχείρημα.
Από την άλλη πλευρά, η συγκρότηση προσωρινού Πολιτικού Συμβουλίου στα τέλη Ιουνίου έδειχνε ακριβώς την προσπάθεια της Καρυστιανού να περάσει από το αρχικό, προσωποκεντρικό στάδιο της πολιτικής κινητοποίησης σε θεσμικότερη κομματική οργάνωση.
Αυτό είναι και το πραγματικό τεστ.
Από το «κίνημα Καρυστιανού» πρέπει τώρα να γίνει κόμμα
Η κρίση έχει μεγαλύτερη σημασία από τα πρόσωπα που φεύγουν.
Η Μαρία Καρυστιανού μπήκε στην πολιτική με ένα τεράστιο πλεονέκτημα που τα παραδοσιακά κόμματα δυσκολεύονται να αποκτήσουν:
προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο χωρίς προηγούμενη κομματική φθορά.
Αυτό όμως μπορεί να δημιουργήσει και την αντίστροφη παγίδα.
Ένα πολιτικό εγχείρημα που στηρίζεται αρχικά σε ένα εξαιρετικά αναγνωρίσιμο πρόσωπο πρέπει κάποια στιγμή να αποκτήσει καταστατικό, ιεραρχία, καθαρές αρμοδιότητες, διαδικασίες λήψης αποφάσεων, πολιτική γραμματεία, εκπροσώπηση και μηχανισμό επίλυσης εσωτερικών διαφορών.
Διαφορετικά κάθε οργανωτική διαφωνία μετατρέπεται αυτομάτως σε σύγκρουση γύρω από τον αρχηγό.
Αυτό ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει τώρα.
Και όμως, δημοσκοπικά δεν είναι αμελητέα
Εδώ βρίσκεται η πολιτικά ενδιαφέρουσα αντίφαση.
Οι εσωτερικές αναταράξεις εμφανίζονται σε μια περίοδο κατά την οποία το κόμμα Καρυστιανού έχει ήδη δείξει ότι διαθέτει υπαρκτή εκλογική δεξαμενή.
Σε έρευνα της RealPolls που δημοσιεύθηκε στα τέλη Μαΐου, το κόμμα της καταγραφόταν στο 11,4%, πίσω από τη ΝΔ και το κόμμα Τσίπρα αλλά πάνω από το ΠΑΣΟΚ, που βρισκόταν στο 8,6%.
Χρειάζεται βεβαίως προσοχή: κυκλοφόρησαν επίσης στο διαδίκτυο δήθεν «δημοσκοπήσεις» που εμφάνιζαν την Καρυστιανού ακόμη και πρώτη, οι οποίες έχουν ελεγχθεί και δεν θεωρούνται αξιόπιστες.
Το 11,4%, όμως, από αναγνωρισμένη δημοσκοπική έρευνα αρκεί για να δείξει το πολιτικό μέγεθος του διακυβεύματος.
Δεν μιλάμε για ένα περιθωριακό πολιτικό πείραμα.
Μιλάμε για έναν νέο παίκτη που, εφόσον διατηρήσει σημαντικό μέρος αυτής της δυναμικής, μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά τους συσχετισμούς.
Η πραγματική μάχη τώρα αρχίζει
Για την Καρυστιανού υπάρχουν πλέον δύο διαφορετικά στοιχήματα.
Το πρώτο είναι να πείσει ότι οι αποχωρήσεις αποτελούν ξεκαθάρισμα προσώπων και όχι αποσύνθεση.
Το δεύτερο —και πολύ δυσκολότερο— είναι να αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει τη μεγάλη προσωπική της απήχηση σε οργανωμένο πολιτικό φορέα.
Γιατί από εδώ και πέρα η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν θα αξιολογείται μόνο από το ποιοι αποχωρούν.
Θα αξιολογείται από ποιοι μένουν, ποιοι έρχονται, ποιος αποφασίζει και κυρίως τι πολιτικό πρόγραμμα παρουσιάζει.
Και κάπου εδώ τελειώνει η περίοδος χάριτος κάθε νεοσύστατου κόμματος.
Η Καρυστιανού κέρδισε την αναγνωρισιμότητα πριν ακόμη δημιουργήσει κομματικό μηχανισμό. Τώρα καλείται να κάνει το δυσκολότερο: να αποδείξει ότι μπορεί να δημιουργήσει μηχανισμό χωρίς να χάσει το πολιτικό κεφάλαιο που την έκανε διαφορετική από τα κόμματα που ήρθε να αμφισβητήσει.
Δημοσιογράφος με εμπειρία στην κάλυψη της πολιτικής επικαιρότητας και του παραπολιτικού ρεπορτάζ. Παρακολουθεί τις εξελίξεις στον πολιτικό χώρο, αναδεικνύοντας το παρασκήνιο της πολιτικής ζωής, τις διεργασίες στα κέντρα λήψης αποφάσεων και τις κινήσεις προσώπων που διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα. Ασχολείται με τη σύνταξη ειδήσεων, αναλύσεων και θεμάτων πολιτικού ενδιαφέροντος, με έμφαση στην άμεση και αξιόπιστη ενημέρωση.
Απόφοιτος Σχολής Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, με εξειδίκευση στην πολιτική επικοινωνία και τα ψηφιακά μέσα ενημέρωσης. Διαθέτει εμπειρία στην συγγραφή πολιτικού περιεχομένου για έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, καθώς και στη διαχείριση της καθημερινής ειδησεογραφικής ροής.Απόφοιτος Σχολής Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, με εξειδίκευση στην πολιτική επικοινωνία και τα ψηφιακά μέσα ενημέρωσης. Διαθέτει εμπειρία στην συγγραφή πολιτικού περιεχομένου για έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, καθώς και στη διαχείριση της καθημερινής ειδησεογραφικής ροής.
