Δύο διαφορετικές αλλά ιδιαίτερα σημαντικές παρεμβάσεις στην Υγεία ανέδειξε ο Άδωνις Γεωργιάδης στις συνεντεύξεις του στον ΣΚΑΪ, βάζοντας στο επίκεντρο αφενός τη στελέχωση του ΕΣΥ στην περιφέρεια και αφετέρου ένα ζήτημα που αφορά χιλιάδες ανθρώπους που έχουν δώσει τη μάχη με τον καρκίνο: το «δικαίωμα στη λήθη».
Ο υπουργός Υγείας αποκάλυψε ότι η κυβέρνηση ενισχύει τα οικονομικά κίνητρα για τους γιατρούς που επιλέγουν να υπηρετήσουν σε περιοχές όπου το υψηλό κόστος στέγασης λειτουργεί αποτρεπτικά, κάνοντας λόγο για κάλυψη δύο ενοικίων.
Παράλληλα, στάθηκε ιδιαίτερα στη θεσμοθέτηση του «δικαιώματος στη λήθη», υπογραμμίζοντας ότι ένας άνθρωπος που έχει ξεπεράσει τον καρκίνο δεν μπορεί να παραμένει εφ’ όρου ζωής εγκλωβισμένος στο ιατρικό του παρελθόν.
«Δίνουμε δύο ενοίκια δώρο – Δύο, όχι ένα»
Ο Άδωνις Γεωργιάδης αναγνώρισε ότι η στεγαστική πίεση αποτελεί πραγματικό εμπόδιο στην προσπάθεια προσέλκυσης γιατρών σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας.
Ειδικά σε νησιά και τουριστικές περιοχές, όπου τα ενοίκια έχουν αυξηθεί σημαντικά, ένας γιατρός μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα κόστος διαβίωσης που περιορίζει στην πράξη το οικονομικό όφελος μιας νέας θέσης εργασίας.
Η απάντηση, σύμφωνα με τον υπουργό, πρέπει να είναι στοχευμένη:
«Δίνουμε δύο ενοίκια δώρο φέτος. Δύο, όχι ένα.»
Ο Γεωργιάδης εξήγησε τη φιλοσοφία της παρέμβασης με απλό τρόπο:
«Το ενοίκιο είναι ψηλό και δυσκολεύει ανθρώπους. Έλα, σου δίνω δύο ενοίκια δώρο».
Στοχευμένα εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη
Για τον υπουργό Υγείας, το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι η κρατική παρέμβαση δεν γίνεται οριζόντια, αλλά κατευθύνεται εκεί όπου υπάρχει συγκεκριμένο πρόβλημα.
«Στοχευμένα. Εκεί που το έχω ανάγκη», ανέφερε.
Η λογική αυτή εντάσσεται στη συνολικότερη προσπάθεια ενίσχυσης των κινήτρων για την κάλυψη θέσεων του ΕΣΥ στην περιφέρεια, καθώς το οικονομικό κίνητρο από μόνο του δεν αρκεί όταν ένας γιατρός καλείται να αντιμετωπίσει υψηλό κόστος στέγασης.
Ουσιαστικά, το μήνυμα Γεωργιάδη είναι ότι η πολιτική Υγείας πρέπει να προσαρμόζεται στις πραγματικές συνθήκες κάθε περιοχής: διαφορετικές είναι οι ανάγκες ενός μεγάλου αστικού νοσοκομείου και διαφορετικές εκείνες ενός νησιού ή μιας απομακρυσμένης περιοχής.
Από τους γιατρούς στους ανθρώπους που νίκησαν τον καρκίνο
Η δεύτερη παρέμβαση του υπουργού έχει διαφορετικό χαρακτήρα, αλλά ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης αναφέρθηκε στο «δικαίωμα στη λήθη» για ανθρώπους με ιστορικό καρκίνου, παρουσιάζοντάς το όχι απλώς ως μια νομοθετική αλλαγή αλλά ως ζήτημα αξιοπρέπειας.
Όπως εξήγησε, άνθρωποι που είχαν ξεπεράσει τη νόσο μπορούσαν για χρόνια να βρίσκουν μπροστά τους το ιατρικό τους ιστορικό όταν επιχειρούσαν να συνεχίσουν κανονικά τη ζωή τους.
«Με νόμο που ψηφίσαμε, και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό, οι άνθρωποι που έχουν περάσει καρκίνο, μετά τα πέντε χρόνια, διαγράφονται από τα μητρώα και δεν έχουν καμία υποχρέωση να δηλώνουν ότι πέρασαν καρκίνο», ανέφερε ο υπουργός.
«Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό»
Ο Γεωργιάδης στάθηκε ιδιαίτερα στις συνέπειες που μπορούσε να έχει για έναν πρώην ασθενή η διαρκής καταγραφή του ιστορικού της νόσου.
«Πάρα πολλοί συμπολίτες μας που είχαν περάσει αυτή τη φοβερή ασθένεια έπρεπε να αποδεικνύουν για το υπόλοιπο της ζωής τους ότι την είχαν περάσει», σημείωσε.
Το «δικαίωμα στη λήθη» επιχειρεί ακριβώς να βάλει ένα τέλος σε αυτή τη μόνιμη σκιά του παρελθόντος, επιτρέποντας στους ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει την ασθένεια, υπό τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, να μην αντιμετωπίζονται διαρκώς ως ασθενείς.
Η ατάκα με το ανθρώπινο μήνυμα
Και ήταν σε αυτό το σημείο που ο υπουργός Υγείας έδωσε ίσως την πιο ανθρώπινη φράση της παρέμβασής του:
«Το να δίνουμε στους ανθρώπους αξιοπρέπεια στη ζωή τους είναι το μεγαλύτερο πράγμα που κάνουμε στην κοινωνία.»
Μια φράση που συμπυκνώνει τη φιλοσοφία που θέλησε να προβάλει: ότι η πολιτική Υγείας δεν εξαντλείται σε νοσοκομεία, προσλήψεις, προϋπολογισμούς και αριθμούς.
Αφορά και το τι συμβαίνει στον πολίτη μετά το νοσοκομείο. Τη δυνατότητά του να επιστρέψει στην καθημερινότητα, να εργαστεί, να σχεδιάσει τη ζωή του και να μην κουβαλά για πάντα το βάρος μιας ασθένειας που έχει αφήσει πίσω.
Δύο παρεμβάσεις, μία φιλοσοφία
Οι δύο αναφορές Γεωργιάδη μπορεί εκ πρώτης όψεως να αφορούν διαφορετικά ζητήματα, όμως έχουν έναν κοινό παρονομαστή: στοχευμένες λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα.
Στην περίπτωση των γιατρών, το πρόβλημα είναι πρακτικό: πώς θα υπηρετήσει ένας υγειονομικός σε μια περιοχή όταν σημαντικό μέρος του εισοδήματός του απορροφάται από τη στέγαση;
Στην περίπτωση των ανθρώπων που έχουν νικήσει τον καρκίνο, το ζήτημα είναι βαθύτερα κοινωνικό: γιατί ένας άνθρωπος που έχει ξεπεράσει μια σοβαρή νόσο πρέπει να εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται μέσα από το πρίσμα του παρελθόντος του;
Στο πρώτο, η απάντηση είναι ένα πρόσθετο οικονομικό κίνητρο.
Στο δεύτερο, είναι το δικαίωμα να γυρίσει πραγματικά η σελίδα.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο Άδωνις Γεωργιάδης θέλησε να στείλει το ίδιο μήνυμα: ένα αποτελεσματικό ΕΣΥ δεν κρίνεται μόνο από το πόσα χρήματα δαπανώνται, αλλά και από το αν οι παρεμβάσεις φτάνουν τελικά στον άνθρωπο που τις χρειάζεται.
