Υπήρχε μια εποχή που εγκαταστάσεις όπως το Kårstø στη δυτική Νορβηγία έμοιαζαν να ανήκουν στο ενεργειακό παρελθόν της Ευρώπης.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε χαράξει πορεία προς δραστική μείωση της χρήσης φυσικού αερίου, την ώρα που η Νορβηγία προετοιμαζόταν για τη μακροπρόθεσμη υποχώρηση της παραγωγής υδρογονανθράκων.
Η γεωπολιτική ανέτρεψε το σχέδιο.
Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στο Ιράν έχουν φέρει ξανά την ασφάλεια εφοδιασμού στην κορυφή των ευρωπαϊκών προτεραιοτήτων, την ώρα που η ήπειρος εξακολουθεί να χρειάζεται φυσικό αέριο για ηλεκτροπαραγωγή, θέρμανση και βιομηχανία.
Το Kårstø επιστρέφει στο κέντρο του παιχνιδιού
Το τεράστιο νορβηγικό συγκρότημα επεξεργασίας φυσικού αερίου βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο μιας ευρύτερης αλλαγής στρατηγικής.
Η νέα ευρωπαϊκή συζήτηση δεν αφορά απλώς το πώς θα μειωθούν οι εκπομπές.
Αφορά το πώς η Ευρώπη θα εξασφαλίσει αρκετή ενέργεια σε έναν κόσμο στον οποίο η Ρωσία έχει πάψει να αποτελεί αξιόπιστο προμηθευτή, η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε πόλεμο και οι σχέσεις με την Ουάσιγκτον είναι λιγότερο προβλέψιμες.
Από τη Ρωσία στη Νορβηγία
Η ειρωνεία είναι εμφανής.
Η Ευρώπη πέρασε τα προηγούμενα χρόνια προσπαθώντας να εξαλείψει μία επικίνδυνη ενεργειακή εξάρτηση — από τη Ρωσία.
Τώρα πρέπει να διασφαλίσει ότι δεν θα δημιουργήσει απλώς μια νέα μορφή υπερβολικής εξάρτησης από περιορισμένο αριθμό προμηθευτών.
Η Νορβηγία, όμως, διαθέτει ένα τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα: είναι ευρωπαϊκή χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ, με ώριμη ενεργειακή βιομηχανία και άμεση σύνδεση με τις αγορές της ηπείρου.
Γι’ αυτό και αυξάνεται το ενδιαφέρον για μεγαλύτερη παραγωγή στη νορβηγική υφαλοκρηπίδα.
Ο παράγοντας Τραμπ
Στην εξίσωση εισέρχονται και οι ΗΠΑ.
Η Ευρώπη έχει επενδύσει σημαντικά στο αμερικανικό LNG ως εναλλακτική πηγή τροφοδοσίας. Όμως η επιστροφή της γεωπολιτικής αβεβαιότητας και η πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ υπενθυμίζουν στις Βρυξέλλες ότι η ενεργειακή ασφάλεια δεν μπορεί να στηρίζεται σε μία μόνο εξωτερική επιλογή.
Το αποτέλεσμα είναι μια αλλαγή προτεραιοτήτων που πριν από λίγα χρόνια θα φαινόταν πολιτικά δύσκολη:
η παράταση της εποχής του φυσικού αερίου αντιμετωπίζεται πλέον όχι μόνο ως κλιματικό πρόβλημα, αλλά και ως εργαλείο στρατηγικής ασφάλειας.
Το νέο ευρωπαϊκό ενεργειακό δόγμα
Αυτό δεν σημαίνει εγκατάλειψη της πράσινης μετάβασης.
Σημαίνει όμως ότι η μετάβαση γίνεται περισσότερο πραγματιστική.
ΑΠΕ, αποθήκευση, ηλεκτρικά δίκτυα και διασυνδέσεις παραμένουν ο μακροπρόθεσμος προορισμός. Μέχρι όμως να αποκτήσουν την κλίμακα που απαιτείται, η Ευρώπη χρειάζεται διαθέσιμη και σχετικά ασφαλή συμβατική ενέργεια.
Και έτσι μια εγκατάσταση φυσικού αερίου στη νορβηγική ακτή γίνεται ξανά κομμάτι της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής.
Πηγή: pagenews.gr