Η Τεχεράνη ανεβάζει ξανά τον πήχη για την επαναλειτουργία του σημαντικότερου ενεργειακού περάσματος του πλανήτη – Οι Φρουροί της Επανάστασης ξεκαθαρίζουν ότι το Ορμούζ δεν θα ανοίξει απλώς με μια συμφωνία μέσω Ομάν, αλλά μόνο αν οι ΗΠΑ αποδεχθούν «πλήρως» τους ιρανικούς όρους
Από το γιγαντιαίο Jamnagar της Ινδίας και την Ασία μέχρι τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και το Τέξας – Γιατί η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στο ποιος παράγει πετρέλαιο, αλλά και στο ποιος μπορεί να το μετατρέψει σε καύσιμα
Η συμφωνία για τους θαλάσσιους διαδρόμους βρίσκεται στην τελική ευθεία, αλλά δεν ισοδυναμεί ακόμη με πλήρες άνοιγμα των Στενών – Οι ΗΠΑ αποδέχονται στην πράξη κεντρικό ρόλο Τεχεράνης και Μουσκάτ, ξεκαθαρίζοντας όμως: χωρίς διόδια, άδειες ή ιρανικό «βέτο» στη διέλευση
Κοινοβουλευτική επιτροπή του Ιράν εξετάζει ένα νομοσχέδιο, το οποίο θα απαγορεύει σε αμερικανικά, ισραηλινά και άλλα πλοία που θεωρούνται «εχθρικά» να διέρχονται από το Ορμούζ
Η κλιμάκωση του πολέμου με το Ιράν απειλεί πλέον ταυτόχρονα δύο από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του κόσμου: τα Στενά του Ορμούζ και την Ερυθρά Θάλασσα. Η Σαουδική Αραβία ανακατευθύνει το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών της προς το Γιανμπού, όμως οι Χούθι επιχειρούν να μετατρέψουν και αυτή τη διέξοδο σε ζώνη υψηλού κινδύνου.
Το Στενό του Ορμούζ ξανά στο επίκεντρο – Η αναδίπλωση Τραμπ βυθίζει το πετρέλαιο, αλλά όχι την αβεβαιότητα
Οι διαταραχές στα Στενά του Ορμούζ, τα πλήγματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και η μείωση των ρωσικών εξαγωγών ντίζελ έχουν εκτινάξει τα περιθώρια διύλισης σε ιστορικά επίπεδα. Οι πετρελαϊκοί όμιλοι καταγράφουν απρόσμενα κέρδη, αλλά η αγορά γνωρίζει ότι πρόκειται για μια άνθηση που στηρίζεται στον πόλεμο και στη σπανιότητα — όχι σε μόνιμη αύξηση της ζήτησης.
Αλγερία, Λιβύη, Αίγυπτος, Τυνησία και Μαρόκο αναδεικνύονται σε κρίσιμους κρίκους της μεταρωσικής ενεργειακής στρατηγικής της Ευρώπης. Ωστόσο, τα περιορισμένα διαθέσιμα αποθέματα προς εξαγωγή, οι πολιτικοί κίνδυνοι και οι δύο ανταγωνιστικοί αγωγοί από τη Νιγηρία δείχνουν ότι η Βόρεια Αφρική μπορεί να μειώσει —όχι να εξαλείψει— την ευρωπαϊκή εξάρτηση από το LNG.
Η κρίση στον Περσικό Κόλπο και ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν αποτελούν πλέον δύο ξεχωριστά μέτωπα. Δημιουργούν ένα ενιαίο γεωπολιτικό σύστημα υψηλού κινδύνου, όπου κάθε νέα ένταση επηρεάζει τις ενεργειακές αγορές, τη ναυσιπλοΐα και τη στρατηγική ασφάλεια της Ευρώπης. Από τα Στενά του Ορμούζ έως τη Βαλτική και τη Μαύρη Θάλασσα, διαμορφώνεται ένας νέος χάρτης διαρκούς αστάθειας.
Η στρατηγική της Τεχεράνης να χρησιμοποιεί τα Στενά του Ορμούζ ως γεωπολιτικό όπλο φαίνεται να δοκιμάζεται. Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Ομάν και ΗΠΑ δημιουργούν ένα νέο πλέγμα ενεργειακών και εμπορικών διαδρομών που περιορίζει σταδιακά την ικανότητα του Ιράν να επηρεάζει το παγκόσμιο εμπόριο.
Η σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν δεν αποτελεί πλέον μια πρόσκαιρη γεωπολιτική κρίση. Δημιουργεί ένα νέο, μόνιμο περιβάλλον κινδύνου για τις παγκόσμιες ενεργειακές αγορές, όπου η ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων αποκτά την ίδια βαρύτητα με την τιμή του πετρελαίου. Οι εισαγωγείς αναζητούν εναλλακτικές διαδρομές, ενώ οι παραγωγοί του Κόλπου καλούνται να προσαρμοστούν σε μια νέα πραγματικότητα.
Μπορεί ένας υπόγειος πετρελαϊκός αγωγός από τον Περσικό Κόλπο έως τη Μεσόγειο να μετατραπεί στο μεγαλύτερο έργο ενεργειακής ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Η συζήτηση επιστρέφει στο προσκήνιο, καθώς οι γεωπολιτικές κρίσεις στη Μέση Ανατολή, οι επιθέσεις στη ναυσιπλοΐα και η αναζήτηση στρατηγικής ενεργειακής αυτονομίας επαναφέρουν ένα σχέδιο που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν υπερβολικά φιλόδοξο.
Η Άγκυρα και η Βαγδάτη ανεβάζουν επίπεδο στη στρατηγική συνεργασία τους, με επίκεντρο τον αγωγό Κιρκούκ–Τσεϊχάν, τη συμμετοχή της TPAO στα κοιτάσματα του Κιρκούκ και την προοπτική μετατροπής της Τουρκίας στον βασικό ενεργειακό κόμβο της Ανατολικής Μεσογείου και της Ευρώπης.
Η ανάλυση της Wood Mackenzie προειδοποιεί ότι η Ευρώπη εισέρχεται στον χειμώνα 2026-2027 με ιστορικά χαμηλά αποθέματα φυσικού αερίου, περιορισμένη παγκόσμια προσφορά LNG και αυξημένο γεωπολιτικό κίνδυνο στα Στενά του Ορμούζ.
Πηγή: Axios | Η δραστική μείωση των κινεζικών εισαγωγών πετρελαίου απορρόφησε μεγάλο μέρος του σοκ από τον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν, αναδεικνύοντας το Πεκίνο σε καθοριστικό παράγοντα της παγκόσμιας ενεργειακής ισορροπίας.
Πηγή: Al Monitor | Το Πεκίνο εξασφαλίζει ασφαλή διέλευση των δεξαμενόπλοιών του από την Ερυθρά Θάλασσα, διατηρεί τις εισαγωγές ιρανικού και σαουδαραβικού πετρελαίου και προετοιμάζεται για έναν παρατεταμένο πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν.
Η αποδέσμευση από το ρωσικό φυσικό αέριο μπαίνει στην τελική ευθεία, όμως η νέα στρατηγική των Βρυξελλών αποδεικνύεται πιο εύθραυστη απ' όσο φαίνεται. Η Αίγυπτος έχει μετατραπεί σε εισαγωγέα LNG, ενώ η Ευρώπη βασίζεται ουσιαστικά σε δύο μόνο χώρες – την Αλγερία και τη Λιβύη – για να καλύψει ένα κρίσιμο ενεργειακό κενό.
Η συμφωνία Ηνωμένων Πολιτειών και Σαουδικής Αραβίας ανοίγει έναν νέο στρατηγικό κύκλο συνεργασίας, με ενεργειακά, οικονομικά και γεωπολιτικά ανταλλάγματα που αλλάζουν τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή.
Η παγκόσμια πείνα υποχώρησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, όμως ο ΟΗΕ προειδοποιεί ότι η πρόοδος παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη. Η ενεργειακή αστάθεια, οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, οι διαταραχές στις θαλάσσιες μεταφορές και η κλιματική αλλαγή μετατρέπουν την επισιτιστική ασφάλεια σε ζήτημα γεωπολιτικής ισχύος και διεθνούς ενεργειακής σταθερότητας.
Η κλιμάκωση των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή εκτόξευσε το Brent πάνω από τα 90 δολάρια το βαρέλι, αναζωπυρώνοντας τους φόβους για νέα ενεργειακή κρίση, άνοδο του πληθωρισμού και επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας.
Η παγκόσμια ενεργειακή σκακιέρα αλλάζει δραματικά. Οι ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία και η Ρωσία κυριαρχούν στην παραγωγή, όμως η πραγματική μάχη για το μέλλον του πετρελαίου μεταφέρεται στην Ασία, όπου Κίνα και Ινδία διαμορφώνουν πλέον την παγκόσμια ζήτηση. Η ισχύς δεν ανήκει πλέον μόνο σε όποιον παράγει, αλλά και σε όποιον καταναλώνει.
