Willem Dafoe: Η τέχνη, ο χρόνος και η διαρκής κίνηση

Ο Willem Dafoe μιλά για την υποχρέωση απέναντι στη δημιουργία, την ηλικία και την ανάγκη να παραμένει σε κίνηση. Με διαδρομή από το avant-garde θέατρο έως το Hollywood, συνεχίζει να κοιτάζει μπροστά.

Η προσωπική ματιά πίσω από τον μύθο

Στα 71 του χρόνια, ο Willem Dafoe δείχνει να μην τον απασχολεί ιδιαίτερα η υστεροφημία. Με περισσότερες από 200 κινηματογραφικές συμμετοχές, τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ και μια πορεία που ξεκινά από το avant-garde θέατρο και φτάνει μέχρι τις μεγαλύτερες παραγωγές του σινεμά, θα περίμενε κανείς να στραφεί προς τα πίσω. Εκείνος, όμως, επιλέγει να κοιτάζει μπροστά.

Στη νέα του συνέντευξη στο A Rabbit’s Foot και μέσα από τη φωτογράφιση του Daniel Sannwald, ο ηθοποιός εμφανίζεται σε μια πιο προσωπική και λιγότερο αναμενόμενη εκδοχή του εαυτού του. Το αποτέλεσμα αναδεικνύει έναν καλλιτέχνη που βλέπει τη διαδρομή του όχι ως αφορμή για απολογισμό, αλλά ως συνέχεια μιας διαρκούς αναζήτησης.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Hollywood Walk Of Fame (@hwdwalkoffame)

Η τέχνη ως υποχρέωση

Στο κέντρο της συζήτησης βρίσκεται η έννοια της «υποχρέωσης». Για τον Dafoe, η δημιουργία δεν είναι απλώς επάγγελμα ή μέσο έκφρασης, αλλά μια στάση ζωής που απαιτεί αφοσίωση. Η αφετηρία αυτής της σκέψης συνδέεται με τα παιδικά του χρόνια και με μια φράση του πατέρα του, την οποία θυμάται ακόμη. Όπως λέει, σε μια συζήτηση στο τέλος της ζωής του πατέρα του, εκείνος τού απάντησε πως όλα είναι «μια δοκιμασία».

Αυτή η απλή, αλλά καθοριστική απάντηση, όπως εξηγεί ο ίδιος, συνδέθηκε αργότερα με την πεποίθηση ότι η ευτυχία μπορεί να γεννηθεί όταν κάποιος αναγνωρίσει το καθήκον του και αποφασίσει να το υπηρετήσει. Για τον Willem Dafoe, αυτό το καθήκον ήταν και παραμένει η τέχνη.

Από τη Νέα Υόρκη στο Hollywood

Η καλλιτεχνική του ταυτότητα διαμορφώθηκε στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’70. Τότε εντάχθηκε στο Performance Group του Richard Schechner και στη συνέχεια έγινε συνιδρυτής του Wooster Group, σε ένα περιβάλλον όπου συνυπήρχαν ηθοποιοί, μουσικοί, ζωγράφοι και ποιητές. Εκείνη η εμπειρία άφησε ισχυρό αποτύπωμα στον τρόπο που αντιλαμβάνεται ακόμη και σήμερα την τέχνη και τη συνεργασία.

Ο ίδιος θυμάται εκείνα τα χρόνια ως μια περίοδο αναζήτησης και περιπέτειας. Όπως αναφέρει, ήταν απλώς «ένα παιδί από το Midwest που λαχταρούσε μια ζωή γεμάτη περιπέτειες» και προσπαθούσε να δημιουργήσει κάτι δικό του. Παράλληλα, η θητεία του στο Wooster Group τού δίδαξε ότι η τέχνη δεν μπορεί να περιορίζεται στο «εγώ». Αυτή η αντίληψη εξακολουθεί να καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται, αφού ο ίδιος θεωρεί πως όταν αφήνει πίσω τα προσωπικά του σχέδια, μπορεί να αναλάβει ένα έργο μεγαλύτερο και πιο δυναμικό.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη tacosattire (@tacosattire)

Ο χρόνος και η ενέργεια

Ένα ακόμη θέμα που διατρέχει τη συνέντευξη είναι ο χρόνος. Ο Dafoe παραδέχεται ότι πλέον βρίσκεται συχνότερα στη θέση του μεγαλύτερου ανθρώπου μέσα σε ένα δωμάτιο, κάτι που αντανακλάται και στους ρόλους που επιλέγει. Η αλλαγή αυτή συνοδεύεται όμως από έναν διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης της ηλικίας. Δεν τη βλέπει ως εμπόδιο ούτε ως λόγο επιβράδυνσης.

Με τη γνωστή του αμεσότητα, λέει πως αν διαθέτει ένα βασικό χαρακτηριστικό, αυτό είναι η ενέργεια, και συμπληρώνει με αυτοσαρκασμό ότι είναι «σαν λαγουδάκι». Η φράση αυτή ταιριάζει με τη μέχρι τώρα πορεία του, καθώς συνεχίζει να κινείται ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους και να επιλέγει ρόλους με μεγάλη ποικιλία. Από το νέο horror του Robert Eggers Werwulf μέχρι τα Late Fame, The Birthday Party, Gonzo Girl και Tenzing, ο Dafoe παραμένει ενεργός και ανοιχτός σε διαφορετικές κινηματογραφικές διαδρομές.

Ο ρόλος του στη Biennale di Venezia

Πέρα από την υποκριτική, ο Willem Dafoe έχει αναλάβει και έναν ακόμη ρόλο, ως επικεφαλής του θεατρικού προγράμματος της Biennale di Venezia. Η νέα αυτή θέση τον φέρνει στην άλλη πλευρά της δημιουργικής διαδικασίας, όπου δεν συμμετέχει μόνο ως ερμηνευτής, αλλά και ως άνθρωπος που επιλέγει καλλιτέχνες και έργα.

Παρά τη νέα του ιδιότητα, η θεώρησή του για την τέχνη παραμένει σταθερή. Για τον ίδιο, το θέατρο δεν πρέπει να έχει ελιτίστικο χαρακτήρα. Αντίθετα, οφείλει να αγγίζει κάτι που συναρπάζει το κοινό και να ξαναβρίσκει την αίσθηση του θαυμασμού. Η τοποθέτησή του δείχνει έναν δημιουργό που ενδιαφέρεται για την ουσία της εμπειρίας και όχι για τις εντυπώσεις.

Η φύση ως πηγή έκφρασης

Καθώς μεγαλώνει, ο Dafoe δείχνει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την ανάγκη να επιβεβαιώσει οτιδήποτε. Αντί γι’ αυτό, στρέφεται στη διαδικασία της δημιουργίας και στην ίδια τη χαρά της συμμετοχής. Ακόμη και στη φάρμα του, ανάμεσα στα ζώα και μακριά από τη δημοσιότητα, φαίνεται να ακολουθεί την ίδια αρχή. Όπως σημειώνει, «Η φύση είναι η πηγή της πιο αυθεντικής έκφρασης».

Έτσι, ο Willem Dafoe εξακολουθεί να αναζητά όχι την επόμενη μεγάλη στιγμή, αλλά το επόμενο πράγμα που αξίζει πραγματικά να κάνει. Και αυτή η στάση είναι που τον διατηρεί ανάμεσα στους πιο αναγνωρίσιμους και αγαπητούς καλλιτέχνες της γενιάς του.

Πηγή: Pagenews.gr