Anthony Bourdain: Οι γεύσεις και οι προορισμοί που τον σημάδεψαν

Με αφορμή τη νέα βιογραφία του Anthony Bourdain, θυμόμαστε τις πόλεις και τα πιάτα που καθόρισαν τη γαστρονομική του διαδρομή. Από το Βιετνάμ και τη Ρώμη έως το Τόκιο και το Σαν Σεμπαστιάν, κάθε στάση είχε για εκείνον τη δική της ιστορία.

Ο άνθρωπος που έβλεπε το φαγητό αλλιώς

Ο Anthony Bourdain έγινε γνωστός μέσα από τα βιβλία και τις ταξιδιωτικές του εκπομπές, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε για το φαγητό και τους ανθρώπους πίσω από αυτό. Για εκείνον, το γεύμα δεν ήταν ποτέ απλώς μια λίστα πιάτων προς δοκιμή. Ήταν ένας τρόπος να κατανοήσει κανείς μια κοινωνία, τις συνήθειες και την καθημερινότητα των ανθρώπων της.

Ακριβώς αυτή η προσέγγιση εξηγεί γιατί η νέα ταινία Tony της A24 έχει προκαλέσει ενδιαφέρον. Σε σκηνοθεσία του Matt Johnson και με τον Dominic Sessa στον ρόλο του νεαρού Bourdain, η ιστορία επιστρέφει στο 1975, όταν ο 19χρονος Tony βρισκόταν στο Provincetown, περνώντας ένα καλοκαίρι σε κουζίνα εστιατορίου, εμπειρία που επηρέασε καθοριστικά τη διαδρομή του.

Η επιστροφή σε εκείνες τις αρχές αναδεικνύει ξανά αυτό που έκανε τον Bourdain ξεχωριστό: τη δυνατότητά του να δίνει την ίδια βαρύτητα σε ένα μπολ με noodles, σε ένα σουβλάκι του δρόμου ή σε ένα δείπνο υψηλής γαστρονομίας, αρκεί το φαγητό να συνοδευόταν από αλήθεια και ανθρώπινη επαφή.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Friends of Anthony Bourdain (@friendsofanthonybourdain)

Βιετνάμ: το φαγητό της καθημερινότητας

Το Βιετνάμ ήταν από τους προορισμούς που ταίριαξαν απόλυτα στη φιλοσοφία του. Εκεί, η γαστρονομική εμπειρία δεν χρειαζόταν επισημότητες ή περίτεχνη σκηνοθεσία. Ένα χαμηλό πλαστικό σκαμπό, ένα μπολ με ζεστή σούπα και μια παγωμένη μπίρα αρκούσαν για να σκιαγραφήσουν το πνεύμα της τοπικής κουζίνας.

Στο Ανόι, το Bún Chả Hương Liên έγινε παγκοσμίως γνωστό και μέσα από την επίσκεψη του Bourdain με τον Barack Obama. Το γεύμα τους περιλάμβανε bun cha και μπίρα, σε ένα σκηνικό μακριά από κάθε τυπικότητα. Στο Ho Chi Minh City, αντίστοιχα, ο ίδιος αναζητούσε τη Lunch Lady και τις σούπες που ετοίμαζε καθημερινά, επιμένοντας ότι το καλό φαγητό δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκο για να μείνει αξέχαστο.

Ρώμη και Ιαπωνία: από την απλότητα στη λεπτομέρεια

Η Ρώμη, για τον Bourdain, δεν ήταν μόνο μια πόλη-βιτρίνα γεμάτη αξιοθέατα. Ήταν ένας τόπος στον οποίο η ουσία βρισκόταν στο να καθίσει κανείς, να παρατηρεί τον κόσμο και να τρώει καλά. Στο Monteverde ξεχώρισε την οικογενειακή Osteria dal 1931, ενώ στο Trastevere στάθηκε στο Roma Sparita και στο cacio e pepe, ένα πιάτο που στηρίζεται σε λίγα υλικά, αλλά απαιτεί ισορροπία και ποιότητα.

Αν όμως υπήρχε ένας προορισμός με ξεχωριστή θέση στη μνήμη του, αυτός ήταν το Τόκιο. Η σχέση του με την ιαπωνική κουζίνα δεν περιοριζόταν στο sushi ή στη fine dining εμπειρία. Τον ενδιέφερε η εμμονή στη λεπτομέρεια που χαρακτηρίζει την ιαπωνική γαστρονομία. Από το Sukiyabashi Jiro και το omakase του Jiro Ono μέχρι το Toriki στη Shinagawa και τα yakitori του, ο Bourdain έβλεπε την τελειότητα τόσο σε ένα προσεγμένο πιάτο όσο και σε ένα απλό κομμάτι κοτόπουλο ψημένο πάνω από κάρβουνα.

Σαν Σεμπαστιάν, Πορτογαλία και οι απλές γεύσεις

Στη Χώρα των Βάσκων, το San Sebastián συμβόλιζε για τον Bourdain μια διαφορετική μορφή γαστρονομικής ελευθερίας. Το φαγητό εκεί μπορούσε να γίνει ολόκληρη κοινωνική τελετουργία. Στο ιστορικό κέντρο της πόλης είχε ιδιαίτερη αδυναμία στο Ganbara, ενώ στο Asador Etxebarri ξεχώρισε τη σχεδόν στοιχειώδη, αλλά εξαιρετικά εκλεπτυσμένη, προσέγγιση στη φωτιά. Ανάμεσα στις γεύσεις που αγαπούσε βρίσκονταν τα angulas και το chuletón, εδραιώνοντας τη σταθερή του αδυναμία τόσο στις ιδιαίτερες γεύσεις όσο και στην καθαρή απλότητα.

Στη βόρεια Πορτογαλία, η αναζήτηση του Bourdain είχε ως σημείο αναφοράς το caldo verde, τη σούπα που δεν βασίζεται σε ακριβά υλικά ούτε σε εξεζητημένες τεχνικές. Αυτή ακριβώς η σχέση του με τις καθημερινές γεύσεις εξηγεί γιατί η γαστρονομική του κληρονομιά ξεπερνά τα διάσημα εστιατόρια και αγγίζει το φαγητό που υπάρχει μέσα στην καθημερινότητα μιας πόλης και μιας χώρας.

Γαλλία: οι γεύσεις της μνήμης

Πριν από τα ταξίδια και τις τηλεοπτικές του διαδρομές, υπήρχε η Γαλλία. Η περιοχή του Arcachon Bay συνδεόταν με τα παιδικά του καλοκαίρια και με γεύσεις που φαίνεται πως έμειναν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη του. Η soupe de poisson, τα στρείδια του Arcachon και το steak frites στο Bordeaux αποτελούν κομμάτια αυτής της προσωπικής γαστρονομικής ιστορίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Bourdain έδειχνε ιδιαίτερη αδυναμία σε γεύσεις που κουβαλούσαν μνήμη. Για εκείνον, το φαγητό δεν ήταν αποκομμένο από τη ζωή, αλλά ένας τρόπος να επιστρέφει κανείς σε τόπους, στιγμές και εμπειρίες που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του.

Η κληρονομιά που άφησε πίσω του

Η ουσιαστική κληρονομιά του Anthony Bourdain δεν περιορίζεται στους προορισμούς, τα εστιατόρια ή τα πιάτα που σύστησε στο κοινό του. Βρίσκεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο ταξίδευε, με χώρο για το απρόβλεπτο, το άγνωστο και την ανθρώπινη επαφή. Γι’ αυτό και οκτώ χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει επίκαιρος.

Σε μια εποχή όπου τα ταξίδια οργανώνονται μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, τα εστιατόρια εμφανίζονται μέσα από αλγόριθμους αξιολόγησης και οι εμπειρίες περνούν πρώτα από μια οθόνη, ο Bourdain θυμίζει κάτι απλό: το καλύτερο γεύμα μπορεί να βρίσκεται στο πιο απρόσμενο σημείο, ο πιο ενδιαφέρων προορισμός μπορεί να είναι εκείνος που δεν ξέρουμε ακριβώς πώς θα εξελιχθεί και η πιο όμορφη στιγμή είναι συχνά εκείνη στην οποία αφεθήκαμε ολοκληρωτικά ελεύθεροι.

Πηγή: Pagenews.gr