Καρυστιανού: Από το πολιτικό «φαινόμενο» στη μάχη της επιβίωσης – Πού χάθηκε η ορμή

Υπήρξε μια περίοδος που σχεδόν κάθε δημόσια εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού γινόταν πολιτικό γεγονός.

Το όνομά της είχε ξεπεράσει τα όρια της τραγωδίας των Τεμπών. Οι συγκεντρώσεις γέμιζαν πλατείες, οι δημοσκοπήσεις εξέταζαν τη δυνητική απήχηση ενός ενδεχόμενου κόμματος και η συζήτηση είχε φτάσει μέχρι το ερώτημα εάν μια κοινωνική κινητοποίηση μπορούσε να μετασχηματιστεί σε νέα πολιτική δύναμη.

Σήμερα η εικόνα είναι διαφορετική.

Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» υπάρχει, διαθέτει κομματική δομή και πριν από λίγες ημέρες η Καρυστιανού παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη κυβερνητικό πρόγραμμα με προτάσεις από τη φορολογία και τη Δικαιοσύνη έως την άμυνα, την πρώτη κατοικία και την Παιδεία.

Όμως η μεγάλη πολιτική ορμή των πρώτων μηνών έχει υποχωρήσει.

Και το ερώτημα είναι πλέον το ακριβώς αντίστροφο από εκείνο που ακουγόταν στην αρχή:

όχι πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει η Καρυστιανού, αλλά αν μπορεί να ξαναπάρει μπροστά.

Από σύμβολο διαμαρτυρίας σε αρχηγό κόμματος

Η μετάβαση ήταν τεράστια.

Ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, η Μαρία Καρυστιανού είχε ένα χαρακτηριστικό που κανένας παραδοσιακός πολιτικός δεν μπορούσε να αποκτήσει με επικοινωνιακή στρατηγική: συνδεόταν με ένα κοινωνικό αίτημα για δικαιοσύνη το οποίο κινητοποίησε πολίτες πολύ διαφορετικών πολιτικών αφετηριών.

Ακριβώς αυτή η πολυσυλλεκτικότητα ήταν δύναμη.

Όταν όμως δημιουργήθηκε κόμμα, άλλαξε το γήπεδο.

Ένα πρόσωπο που μπορούσαν να υποστηρίζουν ταυτόχρονα ψηφοφόροι της Αριστεράς, του Κέντρου, της Δεξιάς και πολίτες που απείχαν από τα κόμματα έπρεπε πλέον να πάρει συγκεκριμένες θέσεις.

Ο συμβολισμός έπρεπε να γίνει πρόγραμμα.

Η διαμαρτυρία να γίνει οργάνωση.

Και η κοινωνική δημοφιλία να μετατραπεί σε ψήφο.

Αυτές είναι τρεις εντελώς διαφορετικές δοκιμασίες.

Η στιγμή που άρχισαν τα δύσκολα

Όσο η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από τα Τέμπη, η Καρυστιανού είχε ένα εξαιρετικά ισχυρό πεδίο δημόσιας παρουσίας.

Με τη μετάβαση στην κομματική πολιτική, όμως, κάθε θέση άρχισε αναπόφευκτα να δημιουργεί και αντιδράσεις.

Η συζήτηση για τις αμβλώσεις αποτέλεσε χαρακτηριστική περίπτωση. Η τοποθέτησή της ότι το ζήτημα θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο δημόσιας διαβούλευσης προκάλεσε έντονη πολιτική αντιπαράθεση.

Ανεξάρτητα από την αξιολόγηση της συγκεκριμένης θέσης, το επεισόδιο ανέδειξε ένα βαθύτερο πρόβλημα για κάθε νέο πολυσυλλεκτικό κόμμα:

όσο περισσότερες πολιτικές θέσεις αποκαλύπτεις, τόσο δυσκολότερο γίνεται να χωρούν όλοι κάτω από την ίδια ομπρέλα.

Η περίοδος της σχεδόν καθολικής ταύτισης με ένα αίτημα δικαιοσύνης είχε τελειώσει.

Άρχιζε η περίοδος των επιλογών.

Και μετά ήρθαν οι «22»

Το δεύτερο χτύπημα ήταν οργανωτικό.

Το καλοκαίρι του 2026 η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρέθηκε αντιμέτωπη με σειρά αποχωρήσεων.

Στις 5 Αυγούστου, 22 πρώην στελέχη και συνεργάτες —μεταξύ τους ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου Θανάσης Αυγερινός, η Κατερίνα Μουτσάτσου και ο Βασίλης Κοκοτσάκης— δημοσιοποίησαν κοινό κείμενο με σοβαρές καταγγελίες για τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος.

Μίλησαν για συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων, περιορισμένο κύκλο προσώπων, «αυλές» και έλλειμμα δημοκρατικών διαδικασιών. Πρόκειται για ισχυρισμούς των αποχωρησάντων και όχι για ανεξάρτητα διαπιστωμένα γεγονότα, αλλά το πολιτικό αποτέλεσμα της δημόσιας σύγκρουσης ήταν πραγματικό: το νέο κόμμα έδινε εικόνα εσωτερικής κρίσης λίγους μόλις μήνες μετά την εκκίνησή του.

Και για έναν νέο πολιτικό φορέα αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο.

Οι ψηφοφόροι μπορούν να συγχωρήσουν μια διαφωνία.

Πολύ δυσκολότερα καταλαβαίνουν γιατί ένα κόμμα που μόλις δημιουργήθηκε αρχίζει τόσο γρήγορα να χάνει ανθρώπους που είχαν τοποθετηθεί στην πρώτη γραμμή του.

Το μεγάλο στοίχημα: από την Καρυστιανού στην «Ελπίδα»

Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο πρόβλημα.

Για μεγάλο διάστημα το πολιτικό κεφάλαιο ήταν πρωτίστως προσωπικό.

Ήταν «η Καρυστιανού».

Το επόμενο στάδιο απαιτούσε να γίνει «η Ελπίδα».

Δηλαδή να δημιουργηθούν αναγνωρίσιμα στελέχη, κομματικός μηχανισμός, συνεκτικό πρόγραμμα, τοπική παρουσία και ένα πολιτικό στίγμα που να επιβιώνει πέρα από τη δημοφιλία της επικεφαλής.

Η παρουσίαση στη ΔΕΘ δείχνει προσπάθεια ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση.

Στο πρόγραμμα που παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη περιλαμβάνονται προτάσεις για φορολογία, πρώτη κατοικία, τράπεζες και servicers, Δικαιοσύνη, Παιδεία, δημογραφικό, άμυνα και συνταγματικές αλλαγές.

Άρα δεν μπορεί να ειπωθεί ότι δεν επιχειρείται προγραμματική μετάβαση.

Το ερώτημα είναι εάν αυτή μπορεί να ξαναδημιουργήσει πολιτική δυναμική.

Το πιο δύσκολο σημείο: η σύγκριση με το παρελθόν

Οι υψηλές μετρήσεις δυνητικής ψήφου που καταγράφονταν πριν υπάρξει ολοκληρωμένο κόμμα δεν είναι ευθέως συγκρίσιμες με τη σημερινή πρόθεση ψήφου.

Αυτό έχει σημασία.

Το να δηλώνει ένας πολίτης ότι «θα μπορούσε» να ψηφίσει ένα υποθετικό κόμμα δεν σημαίνει ότι θα το επιλέξει όταν αυτό αποκτήσει πρόγραμμα, στελέχη, αντιπάλους και συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις.

Ακριβώς εκεί βρίσκεται μία πιθανή εξήγηση για τη μεγάλη απόσταση μεταξύ της αρχικής δυνητικής απήχησης και των σημερινών επιδόσεων.

Στην αρχή ο καθένας μπορούσε να προβάλλει πάνω στο νέο εγχείρημα αυτό που ήθελε.

Όταν το κόμμα απέκτησε πολιτικό περιεχόμενο, άρχισε αναπόφευκτα και η επιλογή.

Κάποιοι έμειναν.

Κάποιοι απομακρύνθηκαν.

Η ΔΕΘ και η μάχη να επιστρέψει στο κάδρο

Στις 10 Σεπτεμβρίου η Καρυστιανού παρουσίασε επισήμως στη Θεσσαλονίκη το κυβερνητικό πρόγραμμα της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», ενώ την επομένη παραχώρησε συνέντευξη Τύπου στο συνεδριακό κέντρο «Νικόλαος Γερμανός».

Αυτό έχει πολιτική σημασία.

Δείχνει ότι η στρατηγική της πλέον δεν είναι απλώς να συντηρήσει την αναγνωρισιμότητά της, αλλά να εμφανιστεί ως αρχηγός ενός κόμματος με πρόταση διακυβέρνησης.

Και εδώ αρχίζει ίσως η δυσκολότερη φάση της διαδρομής της.

Γιατί άλλο να είσαι το πρόσωπο πάνω στο οποίο συγκεντρώνεται η κοινωνική δυσαρέσκεια και άλλο να πείσεις ότι διαθέτεις ανθρώπους, πρόγραμμα και πολιτική υποδομή για να κυβερνήσεις.

Τι χάθηκε στην πορεία

Δεν υπάρχει ένας μόνο λόγος που να εξηγεί τη δημοσκοπική υποχώρηση.

Υπάρχει μάλλον μια αλληλουχία:

η μετατροπή ενός κοινωνικού συμβόλου σε κομματική αρχηγό, οι θέσεις που περιόρισαν την αρχική πολυσυλλεκτικότητα, οι σκληρές εσωτερικές συγκρούσεις, οι αποχωρήσεις στελεχών και η ανάγκη να ανταγωνιστεί πλέον οργανωμένα κόμματα σε ολόκληρη την πολιτική ατζέντα.

Και υπάρχει ακόμη κάτι.

Η πολιτική επικαιρότητα άλλαξε.

Η Καρυστιανού δεν βρίσκεται πλέον μόνη στο πεδίο της αντισυστημικής ή αντιπολιτευτικής ψήφου. Υπάρχουν πολλοί σχηματισμοί που διεκδικούν δυσαρεστημένους και αναποφάσιστους ψηφοφόρους.

Άρα η μάχη γίνεται πολύ πιο σκληρή.

Από το «πόσο ψηλά;» στο «μπορεί να επιστρέψει;»

Και κάπως έτσι φτάνουμε στη μεγάλη αντιστροφή.

Πριν από μήνες η συζήτηση ήταν αν η Μαρία Καρυστιανού μπορούσε να ανατρέψει τις ισορροπίες του πολιτικού συστήματος.

Τώρα το ερώτημα είναι διαφορετικό:

μπορεί να ανακόψει τη δημοσκοπική συμπίεση και να ξαναχτίσει την αρχική δυναμική;

Η παρουσία στη ΔΕΘ δείχνει ότι η ίδια επιχειρεί επανεκκίνηση μέσω του προγράμματος. Οι αποχωρήσεις του καλοκαιριού, όμως, έχουν αφήσει ένα πολιτικό και οργανωτικό αποτύπωμα που δεν εξαφανίζεται εύκολα.

Οι εκλογές δεν γίνονται σήμερα και οι δημοσκοπήσεις αποτελούν φωτογραφίες της στιγμής, όχι πρόβλεψη αποτελέσματος.

Αλλά η πολιτική καμπύλη έχει ήδη αλλάξει δραματικά.

Η Καρυστιανού ξεκίνησε με το πλεονέκτημα ενός προσώπου που εξέφραζε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα κόμμα.

Τώρα πρέπει να αποδείξει το αντίστροφο:

ότι μπορεί να κάνει το κόμμα μεγαλύτερο από την αρχική στιγμή που το γέννησε.

Πηγή: pagenews.gr