Η Ευρώπη αντιμετωπίζει έναν πόλεμο που επισήμως δεν έχει κηρυχθεί.
Δεν υπάρχουν ρωσικά τανκς στο Βερολίνο.
Δεν υπάρχουν πύραυλοι στο Παρίσι.
Υπάρχουν όμως:
εμπρησμοί,
κυβερνοεπιθέσεις,
GPS jamming,
ύποπτες εκρήξεις,
παρεμβολές,
ένοπλα drones,
επιθέσεις σε logistics και αμυντική βιομηχανία.
Αυτό είναι το πεδίο όπου η Μόσχα —σύμφωνα με πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και υπηρεσίες πληροφοριών— επιχειρεί να πιέσει τη Δύση χωρίς να περάσει καθαρά το κατώφλι πολέμου.
Από τον φόβο στους πραγματικούς στόχους
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι η αλλαγή στόχευσης.
Οι επικεφαλής υπηρεσιών πληροφοριών στη Βαλτική έχουν προειδοποιήσει ότι οι επιχειρήσεις φαίνεται να μετακινούνται από τυχαίες ενέργειες που στόχευαν κυρίως στον φόβο προς υποδομές που έχουν πραγματική στρατηγική αξία.
Ανάμεσα στους στόχους που αναφέρουν:
- σιδηρόδρομοι,
- logistics προς την Ουκρανία,
- αεροδρόμια,
- ενεργειακές υποδομές,
- αμυντική βιομηχανία.
Milrem: η νέα φάση
Η κατηγορία της Εσθονίας για τον εμπρησμό στη Milrem Robotics ταιριάζει ακριβώς σε αυτό το pattern.
Εάν επιβεβαιωθεί η ρωσική εμπλοκή, ο στόχος δεν θα ήταν απλώς να δημιουργηθεί φόβος.
Θα ήταν μια εταιρεία που παράγει τεχνολογία άμεσα χρήσιμη για την ευρωπαϊκή άμυνα.
Leipzig: το «gamechanger»
Οι υπηρεσίες ασφαλείας έχουν επίσης αναφερθεί στο περιστατικό του Leipzig airport, όπου γερμανικές αρχές απέδωσαν στη Ρωσία απόπειρα επίθεσης με ένοπλο drone.
Ευρωπαίος αξιωματούχος πληροφοριών το χαρακτήρισε «gamechanger», ακριβώς επειδή μια τέτοια επίθεση σε πολυσύχναστο αεροδρόμιο θα μπορούσε να προκαλέσει ανθρώπινες απώλειες μεγάλης κλίμακας.
Το μεγάλο πλεονέκτημα της «γκρίζας ζώνης»
Ο υβριδικός πόλεμος έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τον επιτιθέμενο:
ασάφεια.
Σε μια συμβατική επίθεση:
ξέρεις ποιος επιτέθηκε,
ξέρεις πού,
ξέρεις τι απάντηση προβλέπει η συμμαχία.
Σε μια υβριδική επιχείρηση πρέπει πρώτα να απαντήσεις:
ήταν κράτος;
ήταν εγκληματικό δίκτυο;
ήταν proxy;
ήταν ατύχημα;
υπάρχουν αρκετά στοιχεία;
Και μέχρι να απαντηθούν όλα αυτά, η πολιτική αντίδραση καθυστερεί.
Το Άρθρο 5 είναι η δύσκολη γραμμή
Το NATO έχει σχεδιαστεί για συλλογική άμυνα απέναντι σε ένοπλη επίθεση.
Αλλά τι γίνεται αν:
κόβεται υποθαλάσσιο καλώδιο;
καίγεται εργοστάσιο;
παρεμβάλλεται GPS αεροσκαφών;
ένα drone πετά πάνω από αεροδρόμιο;
Η Συνθήκη δεν παρέχει έναν μηχανικό κατάλογο που να λέει:
«Αυτό είναι Άρθρο 5 — αυτό όχι».
Και αυτή ακριβώς η αβεβαιότητα είναι στρατηγικά χρήσιμη στον αντίπαλο.
Οι ίδιες οι Βαλτικές χώρες λένε: μην πανικοβάλλεστε
Έχει ενδιαφέρον ότι οι επικεφαλής υπηρεσιών ασφαλείας της Βαλτικής προειδοποιούν για αυξανόμενη ρωσική δραστηριότητα αλλά ταυτόχρονα καλούν να αποφεύγεται ο πανικός.
Ο επικεφαλής της λετονικής VDD δήλωσε ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις επικείμενης συμβατικής επίθεσης, παρότι βλέπει προετοιμασία για πιο αποφασιστικές ενέργειες
Το μήνυμα είναι:
προετοιμασία χωρίς υστερία.
Η Μόσχα έχει και ψυχολογικό στόχο
Οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες θεωρούν ότι η Ρωσία επιδιώκει πολλαπλά αποτελέσματα:
να μειώσει την υποστήριξη προς την Ουκρανία,
να διχάσει το NATO,
να δημιουργήσει πολιτικό κόστος,
να τρομοκρατήσει πληθυσμούς,
να αναγκάσει τις κυβερνήσεις να ξοδεύουν περισσότερα για ασφάλεια.
Ακόμη και μια επιχείρηση που αποτυγχάνει μπορεί επομένως να έχει επιτυχία στο επίπεδο του φόβου.
Η Ευρώπη πρέπει να λύσει το attribution problem
Το δυσκολότερο κομμάτι είναι η απόδοση ευθύνης.
Για να υπάρξει συλλογική αντίδραση πρέπει οι σύμμαχοι να συμφωνήσουν:
ποιος το έκανε
και πόσο σίγουροι είναι.
Αυτό απαιτεί πολύ βαθύτερη ανταλλαγή πληροφοριών, κοινά standards και γρήγορη πολιτική απόφαση.
Ο «αόρατος πόλεμος» έχει ήδη ξεκινήσει
Η μεγάλη αλλαγή δεν είναι ότι η Ευρώπη βρίσκεται κοντά σε έναν υβριδικό πόλεμο.
Είναι ότι μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων θεωρεί ότι βρίσκεται ήδη μέσα σε αυτόν.
Η πραγματική πρόκληση είναι να απαντήσει χωρίς δύο λάθη:
να υποτιμήσει την απειλή
ή να υπεραντιδράσει σε κάθε περιστατικό.
Η ισορροπία ανάμεσα σε αποτροπή και κλιμάκωση θα καθορίσει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής ασφάλειας τα επόμενα χρόνια.
Πηγή: pagenews.gr