Το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η αυξημένη παρέμβαση του κράτους στην επιλογή επενδύσεων, στη χρηματοδότηση επιχειρήσεων και, σε ορισμένες περιπτώσεις, στη διαμόρφωση των εμπορικών τους αποφάσεων.
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι παρεμβάσεις αυτές υπηρετούν την εθνική ασφάλεια και την ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ. Οι Δημοκρατικοί, αντίθετα, επιδιώκουν να εξετάσουν εάν οι συγκεκριμένες συμφωνίες εξυπηρετούν πράγματι το δημόσιο συμφέρον και εάν πραγματοποιήθηκαν με επαρκή διαφάνεια.
Deal 1 – Βενεζουέλα: Η North American Blue Energy Partners και τα 65 δισ. βαρέλια
Η συμφωνία που συνδέεται με τη North American Blue Energy Partners (NABEP) αποτελεί μία από τις πιο ευαίσθητες υποθέσεις.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί, η εταιρεία απέκτησε ρόλο στην ανάπτυξη των πετρελαϊκών αποθεμάτων της Βενεζουέλας μέσω συμφωνίας με το αμερικανικό Πεντάγωνο.
Το μέγεθος των αποθεμάτων που φέρεται να καλύπτει η συμφωνία φτάνει τα 65 δισεκατομμύρια βαρέλια.
Ωστόσο, πρέπει να διαχωριστεί η πρόσβαση σε πετρελαϊκά αποθέματα από την πραγματική παραγωγή, την εμπορική τους αξία και τα έσοδα που μπορεί να εισπραχθούν.
Τα βασικά ερωτήματα αφορούν το ακριβές συμβατικό δικαίωμα που απέκτησε η εταιρεία, τη νομική εξουσιοδότηση του Πενταγώνου, τον μηχανισμό διαχείρισης των εσόδων και τις υποχρεώσεις απέναντι στη Βενεζουέλα και στους πιστωτές της.
Με απαιτήσεις που υπολογίζονται κοντά στα 200 δισ. δολάρια, το ενδεχόμενο διεκδικήσεων από πιστωτές δημιουργεί πρόσθετο νομικό κίνδυνο για τους εμπλεκόμενους.
Deal 2 – Κρίσιμα ορυκτά: Το αμερικανικό Δημόσιο γίνεται μέτοχος
Η κυβέρνηση Τραμπ έχει επιλέξει να στηρίξει στρατηγικές επιχειρήσεις του τομέα των κρίσιμων ορυκτών, ακόμη και μέσω κρατικών μετοχικών συμμετοχών.
Ο στόχος είναι η ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και η μείωση της εξάρτησης από την Κίνα σε υλικά απαραίτητα για οπλικά συστήματα, ηλεκτρονικά, μπαταρίες και προηγμένες βιομηχανικές εφαρμογές.
Η στρατηγική αυτή μπορεί να επιταχύνει επενδύσεις που διαφορετικά θα αντιμετώπιζαν δυσκολίες χρηματοδότησης.
Παράλληλα, όμως, μεταφέρει μέρος του επιχειρηματικού κινδύνου στο αμερικανικό Δημόσιο και καθιστά κρίσιμη τη διαδικασία επιλογής των δικαιούχων.
Οι Δημοκρατικοί ζητούν να εξεταστεί εάν οι αποτιμήσεις, οι όροι συμμετοχής και οι προβλεπόμενες αποδόσεις ανταποκρίνονται σε εμπορικά και δημοσιονομικά κριτήρια.
Deal 3 – Cantor Fitzgerald: Οι συναλλαγές που προκαλούν ερωτήματα για τον Λάτνικ
Η Cantor Fitzgerald βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης λόγω της προηγούμενης σχέσης της με τον υπουργό Εμπορίου Χάουαρντ Λάτνικ.
Ο Λάτνικ έχει αποχωρήσει από την προσωπική του συμμετοχή και τη διοίκηση της εταιρείας, η οποία βρίσκεται πλέον υπό τη διοίκηση των γιων του.
Ωστόσο, η εμπλοκή της Cantor Fitzgerald σε συμφωνίες στον τομέα των κρίσιμων ορυκτών έχει οδηγήσει Δημοκρατικούς γερουσιαστές να ζητήσουν τη διατήρηση κυβερνητικών αρχείων που σχετίζονται με 14 εταιρείες.
Το αντικείμενο του ελέγχου είναι εάν υπήρξαν επαφές, πληροφορίες ή διαδικασίες που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αθέμιτο πλεονέκτημα.
Ο Λάτνικ απορρίπτει τις αιτιάσεις. Δεν έχει τεκμηριωθεί παρανομία μόνο από την ύπαρξη της προηγούμενης επαγγελματικής του σχέσης.
Deal 4 – USA Rare Earth: Η κρατική επένδυση και οι κίνδυνοι για τους μετόχους
Η USA Rare Earth έχει αναγνωρίσει σε επίσημη χρηματιστηριακή γνωστοποίησή της ότι η συμμετοχή της αμερικανικής κυβέρνησης στο μετοχικό της κεφάλαιο αποτελεί ασυνήθιστη συμφωνία.
Η εταιρεία έχει επίσης επισημάνει τον κίνδυνο δικαστικών διαφορών, πολιτικού ελέγχου και μεταβολών στις κυβερνητικές προτεραιότητες.
Η περίπτωση αναδεικνύει μια σημαντική διάσταση των κρατικών επενδύσεων: μια συμφωνία που αρχικά ενισχύει την πρόσβαση σε κεφάλαια μπορεί αργότερα να δημιουργήσει αβεβαιότητα για τους ιδιώτες μετόχους, εάν αλλάξει η πολιτική ηγεσία ή αμφισβητηθούν οι όροι της.
Για το νέο Κογκρέσο, το ζητούμενο θα είναι να εξεταστούν η αποτίμηση της συμμετοχής, τα δικαιώματα του Δημοσίου και οι ενδεχόμενες οικονομικές υποχρεώσεις του.
Deal 5 – TotalEnergies: Σχεδόν 1 δισ. δολάρια για αλλαγή ενεργειακής κατεύθυνσης
Η συμφωνία με τη γαλλική TotalEnergies βρίσκεται στο επίκεντρο της σύγκρουσης για το μέλλον των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τα δημοσιοποιημένα στοιχεία, η κυβέρνηση συμφώνησε να καταβάλει σχεδόν 1 δισ. δολάρια στην εταιρεία για την εγκατάλειψη υπεράκτιων αιολικών έργων, με παράλληλη μετατόπιση επενδύσεων προς το φυσικό αέριο.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν αφορά μόνο την ενεργειακή επιλογή, αλλά και τον οικονομικό μηχανισμό της συμφωνίας.
Οι ερευνητές θα επιδιώξουν να διαπιστώσουν ποια δικαιώματα ή δεσμεύσεις εγκαταλείφθηκαν, πώς υπολογίστηκε το ποσό και εάν το Δημόσιο απέκτησε αντίστοιχο οικονομικό όφελος.
Οι Δημοκρατικοί Τζάρεντ Χάφμαν και Τζέιμι Ράσκιν έχουν αμφισβητήσει τη νομιμότητα της συμφωνίας και ζητούν περαιτέρω έλεγχο.
Το κοινό ερώτημα πίσω από όλες τις συμφωνίες
Οι πέντε περιπτώσεις δεν είναι ίδιες. Άλλες αφορούν δικαιώματα επί ενεργειακών πόρων, άλλες κρατικές συμμετοχές, άλλες ιδιωτικές χρηματοοικονομικές συναλλαγές και άλλες αλλαγές σε επενδυτικές δεσμεύσεις.
Αυτό που τις συνδέει είναι η ανάγκη να αποσαφηνιστούν τέσσερα ζητήματα: η νόμιμη εξουσιοδότηση, η διαδικασία επιλογής των αντισυμβαλλομένων, η οικονομική έκθεση του Δημοσίου και η ύπαρξη πιθανών συγκρούσεων συμφερόντων.
Η πολιτική σύγκρουση στην Ουάσιγκτον αναμένεται επομένως να επικεντρωθεί όχι μόνο στην ενεργειακή στρατηγική του Τραμπ, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο η στρατηγική αυτή μετατράπηκε σε συγκεκριμένες επιχειρηματικές συμφωνίες.
Πηγή: pagenews.gr