Γεωπολιτικά

Τραμπ, Σι και Πούτιν μοιράζουν την παγκόσμια τράπουλα – Η Ευρώπη μένει έξω από το μεγάλο παιχνίδι

Τραμπ, Σι και Πούτιν μοιράζουν την παγκόσμια τράπουλα – Η Ευρώπη μένει έξω από το μεγάλο παιχνίδι
Η συνάντηση των ηγετών των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας αναδεικνύει το γεωπολιτικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ουκρανία, Ιράν, πυρηνικά όπλα, ενέργεια και Τεχνητή Νοημοσύνη βρίσκονται στο επίκεντρο των παγκόσμιων ανταγωνισμών, αλλά η Ευρώπη δυσκολεύεται να εξασφαλίσει θέση στις αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα το μέλλον της.

Τρεις ηγέτες, τρεις μεγάλες δυνάμεις και μια συζήτηση που μπορεί να επηρεάσει τις διεθνείς ισορροπίες για πολλά χρόνια. Ντόναλντ Τραμπ, Σι Τζινπίνγκ και Βλαντίμιρ Πούτιν συγκεντρώνουν το παγκόσμιο ενδιαφέρον με τη συνάντησή τους στο περιθώριο του φόρουμ Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας–Ειρηνικού (APEC).

Η απουσία Ευρωπαίων ηγετών από αυτή τη συνάντηση επαναφέρει ένα ερώτημα που απασχολεί ολοένα περισσότερο τις Βρυξέλλες: πώς είναι δυνατόν η Ευρωπαϊκή Ένωση, μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη, να μην εξασφαλίζει αντίστοιχο ρόλο στις μεγάλες γεωπολιτικές διαπραγματεύσεις;

Το διακύβευμα ξεπερνά τους συμβολισμούς.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η σύγκρουση με το Ιράν, οι πυρηνικοί εξοπλισμοί, οι ενεργειακές αγορές και ο ανταγωνισμός για την Τεχνητή Νοημοσύνη αποτελούν ζητήματα με άμεσες συνέπειες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και οικονομία.

Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα και η Ρωσία διαθέτουν δυνατότητες στρατιωτικής και διπλωματικής ισχύος που τους επιτρέπουν να διαπραγματεύονται απευθείας μεταξύ τους.

Η Ευρώπη πληρώνει μεγάλο μέρος του κόστους των διεθνών κρίσεων, αλλά δεν διαθέτει πάντοτε την πολιτική ισχύ για να καθορίζει την έκβασή τους.

Τρεις πρόεδροι στο τραπέζι – Η Ευρώπη αναζητά ρόλο

Η συνάντηση Τραμπ, Σι και Πούτιν συγκεντρώνει τρεις διαφορετικές εκδοχές παγκόσμιας ισχύος.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν την ισχυρότερη στρατιωτική παρουσία στον δυτικό κόσμο, εκτεταμένο δίκτυο συμμαχιών και καθοριστική επιρροή στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Η Κίνα αποτελεί βιομηχανική υπερδύναμη, με τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες και κρίσιμη θέση στις διεθνείς εφοδιαστικές αλυσίδες.

Η Ρωσία, παρά τις οικονομικές και διπλωματικές συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία, παραμένει πυρηνική δύναμη με σημαντική στρατιωτική ισχύ και επιρροή στις ενεργειακές αγορές.

Οι τρεις χώρες έχουν διαφορετικά και συχνά αντικρουόμενα συμφέροντα.

Ωστόσο, η δυνατότητα απευθείας συνεννόησης μεταξύ των ηγετών τους αναδεικνύει τη σημασία των διμερών και πολυμερών επαφών μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι δεν συμμετέχει σε κάθε διεθνή συνάντηση.

Είναι ότι οι αποφάσεις που μπορεί να προκύψουν από τέτοιες επαφές επηρεάζουν ζητήματα στα οποία η ίδια έχει άμεσο στρατηγικό συμφέρον.

Οικονομικός γίγαντας με εμπόδια στη γεωπολιτική ισχύ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει μία από τις σημαντικότερες εμπορικές δυνάμεις παγκοσμίως.

Σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά στοιχεία που παρατίθενται στο αρχικό δημοσίευμα, το εξωτερικό εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών της ΕΕ ξεπέρασε τα 8 τρισ. ευρώ το 2025, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 16% του παγκόσμιου εμπορίου.

Το μέγεθος αυτό δίνει στις Βρυξέλλες σημαντική επιρροή.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να διαπραγματεύεται εμπορικές συμφωνίες, να επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις, να θεσπίζει τεχνολογικά πρότυπα και να καθορίζει τους όρους πρόσβασης σε μια τεράστια ενιαία αγορά.

Ωστόσο, η οικονομική επιρροή δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε στρατιωτική και διπλωματική ισχύ.

Στην εμπορική πολιτική, η ΕΕ διαθέτει ισχυρές κοινές αρμοδιότητες.

Στην εξωτερική πολιτική και στην άμυνα, οι αποφάσεις εξαρτώνται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών.

Αυτή η θεσμική διαφορά αποκτά καθοριστική σημασία όταν απαιτούνται γρήγορες αποφάσεις, στρατιωτικές δεσμεύσεις ή εγγυήσεις ασφαλείας.

Η Ευρώπη μπορεί να καθορίζει τους κανόνες της διεθνούς αγοράς. Δυσκολεύεται, όμως, περισσότερο να επιβάλλει τους όρους μιας διεθνούς συμφωνίας ασφαλείας.

Ουκρανία: Ο πόλεμος στην ευρωπαϊκή ήπειρο και οι αποφάσεις στην Ουάσιγκτον

Η Ουκρανία αποτελεί ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της αντίφασης.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν διαθέσει σημαντική οικονομική, στρατιωτική και ανθρωπιστική βοήθεια στο Κίεβο.

Έχουν επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία, έχουν στηρίξει την ουκρανική οικονομία και έχουν αναπροσαρμόσει τις αμυντικές και ενεργειακές πολιτικές τους.

Παράλληλα, η έκβαση του πολέμου θα καθορίσει την ασφάλεια της ευρωπαϊκής ηπείρου για τις επόμενες δεκαετίες.

Μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία θα επηρεάσει τα σύνορα και την ασφάλεια της Ουκρανίας, τη μελλοντική σχέση της με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αλλά και τη συνολική ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση.

Ωστόσο, η Ουάσιγκτον παραμένει καθοριστικός παράγοντας των διαπραγματεύσεων.

Ο Τραμπ έχει επιδιώξει απευθείας επαφές για την αναζήτηση συμφωνίας, προκαλώντας επανειλημμένα ανησυχία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για το κατά πόσο θα έχουν ουσιαστική συμμετοχή.

Από την πλευρά της, η Μόσχα έχει εμφανιστεί απρόθυμη να παραχωρήσει κεντρικό ρόλο στους Ευρωπαίους.

Για τις Βρυξέλλες, η πρόκληση είναι διπλή.

Πρέπει να στηρίξουν την Ουκρανία και ταυτόχρονα να εξασφαλίσουν ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία δεν θα διαμορφώσει το ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας χωρίς ουσιαστική ευρωπαϊκή συμμετοχή.

Το ενεργειακό τίμημα: Από το ρωσικό αέριο στην αμερικανική εξάρτηση

Πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελούσε τη σημαντικότερη ενεργειακή αγορά της Μόσχας.

Το 2021, η Ρωσία κάλυπτε περίπου το 40% των εισαγωγών φυσικού αερίου της ΕΕ και περίπου το ένα τέταρτο των εισαγωγών πετρελαίου.

Η σχέση αυτή εξασφάλιζε σημαντικά έσοδα στη Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούσε σοβαρή εξάρτηση για την Ευρώπη.

Ο πόλεμος ανέτρεψε αυτές τις ισορροπίες.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις περιόρισαν δραστικά τις ενεργειακές σχέσεις με τη Μόσχα και αναζήτησαν εναλλακτικούς προμηθευτές.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναδείχθηκαν σε ιδιαίτερα σημαντική πηγή υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Η εξέλιξη αυτή ενίσχυσε την ενεργειακή συνεργασία των δύο πλευρών του Ατλαντικού, αλλά δημιούργησε και νέα ερωτήματα για την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία.

Μια πιθανή συμφωνία με τη Ρωσία θα μπορούσε να επηρεάσει τις κυρώσεις, τις διεθνείς τιμές ενέργειας και τις μελλοντικές εμπορικές σχέσεις.

Για την Ουάσιγκτον, η ενέργεια αποτελεί και πεδίο οικονομικών συμφερόντων.

Για τη Μόσχα, οι εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου παραμένουν κρίσιμες για τα δημόσια έσοδα.

Για την Ευρώπη, το ζητούμενο είναι να διατηρήσει την ενεργειακή της ασφάλεια χωρίς να επιστρέψει σε επικίνδυνες εξαρτήσεις.

Ιράν: Η Ευρώπη που διαπραγματεύτηκε την πυρηνική συμφωνία μένει στο περιθώριο

Η σύγκρουση με το Ιράν αναδεικνύει μια δεύτερη πλευρά του ευρωπαϊκού γεωπολιτικού προβλήματος.

Η Ευρώπη είχε διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην πυρηνική συμφωνία του 2015, γνωστή ως Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA).

Η Γαλλία, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχαν μαζί με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε σημαντικό συντονιστικό ρόλο.

Η συμφωνία στόχευε στον περιορισμό του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος με αντάλλαγμα την άρση συγκεκριμένων κυρώσεων.

Η διπλωματική αυτή εμπειρία θα μπορούσε να αποτελέσει ισχυρό πλεονέκτημα για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Ωστόσο, η σημερινή σύγκρουση έχει διαμορφώσει διαφορετικές συνθήκες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και περιφερειακές δυνάμεις έχουν αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στις στρατιωτικές και διπλωματικές εξελίξεις.

Χώρες όπως το Πακιστάν και το Κατάρ έχουν αναδειχθεί σε σημαντικούς διαύλους επικοινωνίας.

Η εξέλιξη αποδεικνύει ότι η διπλωματική επιρροή δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το οικονομικό μέγεθος.

Η γεωγραφική θέση, οι πολιτικές σχέσεις και η δυνατότητα επικοινωνίας με αντιμαχόμενες πλευρές μπορούν να αποδειχθούν εξίσου καθοριστικές.

Για την Ευρώπη, οι συνέπειες της ιρανικής κρίσης είναι άμεσες.

Η αστάθεια γύρω από τα Στενά του Ορμούζ επηρεάζει τις διεθνείς ενεργειακές μεταφορές, τις τιμές του πετρελαίου, το κόστος ασφάλισης πλοίων και τις εμπορευματικές μεταφορές.

Η ΕΕ έχει επομένως ισχυρό συμφέρον να επιδιώκει αποκλιμάκωση.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το συμφέρον δεν αρκεί από μόνο του για να της εξασφαλίσει κεντρικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις.

Οι 27 διαφορετικές εξωτερικές πολιτικές της Ευρώπης

Ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια στην ενίσχυση της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής ισχύος βρίσκεται στο ίδιο το θεσμικό σύστημα της Ένωσης.

Πολλές αποφάσεις της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας απαιτούν ομοφωνία.

Αυτό σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις των 27 κρατών-μελών πρέπει να καταλήξουν σε κοινή θέση ακόμη και όταν έχουν διαφορετικά συμφέροντα.

Οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης αντιμετωπίζουν γενικά τη Ρωσία ως άμεση απειλή για την ασφάλειά τους.

Άλλα κράτη-μέλη έχουν ιστορικά ακολουθήσει διαφορετικές προσεγγίσεις, δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στην οικονομική συνεργασία ή στη διπλωματική επαφή.

Οι αποκλίσεις αυτές δυσκολεύουν τη διαμόρφωση ενιαίας στρατηγικής.

Η ΕΕ έχει αποδείξει ότι μπορεί να λαμβάνει σημαντικές κοινές αποφάσεις, όπως οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας και τα προγράμματα στήριξης της Ουκρανίας.

Όμως η διαδικασία συχνά απαιτεί δύσκολες διαπραγματεύσεις και πολιτικούς συμβιβασμούς.

Σε μια διεθνή κρίση που εξελίσσεται γρήγορα, ο χρόνος λήψης αποφάσεων αποτελεί από μόνος του παράγοντα ισχύος.

418 δισ. ευρώ για άμυνα – Αλλά χωρίς έναν ενιαίο ευρωπαϊκό στρατό

Η Ευρώπη αυξάνει τις στρατιωτικές της δαπάνες, αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα συντονισμού.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του αρχικού δημοσιεύματος, οι αμυντικές δαπάνες των κρατών-μελών της ΕΕ έφτασαν περίπου τα 418 δισ. ευρώ το 2025, σημειώνοντας αύξηση περίπου 20% σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

Πρόκειται για τεράστιους οικονομικούς πόρους.

Ωστόσο, οι δαπάνες κατανέμονται σε διαφορετικούς εθνικούς προϋπολογισμούς, εξοπλιστικά προγράμματα και στρατιωτικές δομές.

Τα ευρωπαϊκά κράτη διαθέτουν διαφορετικά οπλικά συστήματα, βιομηχανικές προτεραιότητες και επιχειρησιακές ανάγκες.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι συνολικές αμυντικές δαπάνες δεν μεταφράζονται αυτομάτως σε μια ενιαία στρατιωτική δύναμη.

Το ΝΑΤΟ παραμένει ο βασικός μηχανισμός συλλογικής άμυνας για την πλειονότητα των κρατών-μελών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να παρέχουν κρίσιμες δυνατότητες σε τομείς όπως οι στρατηγικές πληροφορίες, η πυρηνική αποτροπή, η αεράμυνα και η υποστήριξη μεγάλης κλίμακας στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να ενισχύσει τις κοινές αμυντικές προμήθειες και τη βιομηχανική συνεργασία.

Ωστόσο, η μετατροπή των εθνικών αμυντικών δαπανών σε συνεκτική ευρωπαϊκή στρατιωτική ισχύ παραμένει δύσκολο εγχείρημα.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα διαθέτει η Ευρώπη για την άμυνα, αλλά πόση πραγματική στρατιωτική ισχύ παράγουν αυτά τα χρήματα.

Γαλλία και Γερμανία πιέζουν για αλλαγές στις αποφάσεις της ΕΕ

Η ανησυχία για τη γεωπολιτική θέση της Ευρώπης έχει ενισχύσει τις συζητήσεις για θεσμικές μεταρρυθμίσεις.

Σύμφωνα με το αρχικό δημοσίευμα, η Γαλλία, η Γερμανία και εννέα ακόμη κράτη-μέλη έχουν ζητήσει αλλαγές που θα επιταχύνουν τη λήψη αποφάσεων στην εξωτερική πολιτική.

Μία από τις προτάσεις αφορά τον περιορισμό της ομοφωνίας σε συγκεκριμένα ζητήματα και τη μεγαλύτερη χρήση της ειδικής πλειοψηφίας.

Οι υποστηρικτές αυτής της προσέγγισης θεωρούν ότι η ΕΕ θα μπορούσε έτσι να αντιδρά ταχύτερα στις διεθνείς κρίσεις.

Οι επιφυλάξεις, ωστόσο, παραμένουν ισχυρές.

Η εξωτερική πολιτική και η εθνική ασφάλεια αποτελούν ευαίσθητα πεδία κρατικής κυριαρχίας.

Πολλές κυβερνήσεις δεν επιθυμούν να δεσμεύονται από αποφάσεις άλλων κρατών σε ζητήματα που θεωρούν ζωτικής σημασίας.

Ακόμη και αν αλλάξουν οι κανόνες ψηφοφορίας, η Ευρώπη θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει τις διαφορετικές στρατηγικές προτεραιότητες των κρατών-μελών.

Η θεσμική μεταρρύθμιση μπορεί να επιταχύνει τη λήψη αποφάσεων.

Δεν μπορεί, όμως, να δημιουργήσει αυτομάτως κοινή εξωτερική πολιτική εκεί όπου δεν υπάρχει πολιτική συμφωνία.

Τεχνητή Νοημοσύνη και πυρηνικά: Το επόμενο πεδίο της παγκόσμιας ισχύος

Η σημασία της συνάντησης Τραμπ, Σι και Πούτιν δεν περιορίζεται στους πολέμους της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής.

Ο ανταγωνισμός για την Τεχνητή Νοημοσύνη, τους ημιαγωγούς, τις κρίσιμες πρώτες ύλες και τις ψηφιακές υποδομές μετατρέπεται σε βασικό παράγοντα γεωπολιτικής ισχύος.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα βρίσκονται στο επίκεντρο της τεχνολογικής αντιπαράθεσης.

Η Ρωσία παραμένει σημαντική πυρηνική δύναμη, με κρίσιμο ρόλο στις συζητήσεις για τον έλεγχο στρατηγικών εξοπλισμών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει προηγμένα ερευνητικά ιδρύματα, σημαντικές βιομηχανικές επιχειρήσεις και ισχυρή παρουσία στη ρύθμιση των τεχνολογικών αγορών.

Ωστόσο, η ικανότητα θέσπισης κανόνων δεν ταυτίζεται με την κατοχή των σημαντικότερων παραγωγικών δυνατοτήτων.

Η ΕΕ μπορεί να επηρεάζει το διεθνές κανονιστικό πλαίσιο για την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Για να ενισχύσει, όμως, τη γεωπολιτική της θέση, χρειάζεται παράλληλα να αναπτύξει δικές της τεχνολογικές και βιομηχανικές δυνατότητες.

Αυτό προϋποθέτει επενδύσεις, κοινή στρατηγική και μακροπρόθεσμη πολιτική δέσμευση.

Η μεγάλη επιλογή: Οικονομική υπερδύναμη ή πραγματικός γεωπολιτικός παίκτης;

Η απουσία της Ευρώπης από μια συνάντηση μεγάλων δυνάμεων δεν σημαίνει ότι έχει χάσει την οικονομική ή διπλωματική της σημασία.

Αναδεικνύει, όμως, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει όταν επιχειρεί να μετατρέψει τη συλλογική οικονομική της δύναμη σε ενιαία στρατηγική επιρροή.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει τεράστια αγορά, σημαντικούς οικονομικούς πόρους και εκτεταμένο διπλωματικό δίκτυο.

Μπορεί να επηρεάζει το παγκόσμιο εμπόριο, να επιβάλλει κυρώσεις και να χρηματοδοτεί μεγάλα προγράμματα.

Αλλά οι διεθνείς διαπραγματεύσεις για την ασφάλεια απαιτούν και άλλα εργαλεία: στρατιωτικές δυνατότητες, ταχεία λήψη αποφάσεων, πολιτική ενότητα και αξιόπιστες δεσμεύσεις.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα και η Ρωσία μπορούν να διαπραγματεύονται ως ενιαία κράτη με συγκεντρωμένη πολιτική ηγεσία.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να συντονίζει 27 διαφορετικές κυβερνήσεις.

Αυτή η διαφορά δεν ακυρώνει την ευρωπαϊκή ισχύ, αλλά περιορίζει την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα με την οποία μπορεί να ασκηθεί.

Το μήνυμα της συνάντησης Τραμπ–Σι–Πούτιν προς τις Βρυξέλλες

Οι συζητήσεις μεταξύ των τριών ηγετών αναδεικνύουν μια ευρύτερη τάση: οι μεγάλες δυνάμεις επιδιώκουν όλο και συχνότερα απευθείας συνεννοήσεις για κρίσιμα στρατηγικά ζητήματα.

Για την Ευρώπη, οι συνέπειες είναι συγκεκριμένες.

Μια συμφωνία για την Ουκρανία μπορεί να επηρεάσει την ασφάλεια ολόκληρης της ηπείρου.

Μια διευθέτηση για το Ιράν μπορεί να μεταβάλει τις διεθνείς ενεργειακές ισορροπίες.

Μια συμφωνία ή σύγκρουση ΗΠΑ–Κίνας για το εμπόριο και την τεχνολογία μπορεί να επηρεάσει τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες.

Οι αποφάσεις για τα πυρηνικά όπλα μπορούν να αλλάξουν τη στρατηγική ισορροπία στην οποία στηρίζεται η ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Η Ευρώπη δεν στερείται οικονομικής δύναμης. Διαθέτει επίσης σημαντικές στρατιωτικές, τεχνολογικές και διπλωματικές δυνατότητες.

Αυτό που εξακολουθεί να της λείπει είναι η ικανότητα να τις κινητοποιεί με ενιαίο και αποφασιστικό τρόπο.

Ο Τραμπ, ο Σι και ο Πούτιν μπορούν να συζητούν για τη νέα παγκόσμια τάξη. Η Ευρώπη καλείται να αποφασίσει αν θα συμμετέχει στη διαμόρφωσή της ή αν θα περιορίζεται να διαχειρίζεται τις συνέπειες.

Πηγή: pagenews.gr

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο