Ο Λευκός Οίκος εξετάζει ακόμη και προσωρινή απαγόρευση εξαγωγών diesel για να ανακόψει την εκτίναξη των αμερικανικών τιμών πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές. Το πρόβλημα είναι ότι μια τέτοια κίνηση θα χτυπούσε άμεσα την Ευρώπη, θα μπορούσε να διαταράξει τις ίδιες τις αμερικανικές αγορές καυσίμων και ήδη έχει προκαλέσει έντονο lobbying από πετρελαϊκές εταιρείες και συμμάχους των ΗΠΑ.
Οι νέες επαφές μέσω Ντόχα δεν γεφυρώνουν το χάσμα Ουάσιγκτον–Τεχεράνης: το Ιράν ζητά άρση του ναυτικού αποκλεισμού, των πετρελαϊκών κυρώσεων και αποδέσμευση παγωμένων κεφαλαίων πριν ανοίξει πλήρως το Ορμούζ, ενώ οι ΗΠΑ απαιτούν συγκεκριμένες πυρηνικές παραχωρήσεις. Το αδιέξοδο ενισχύει στις δύο πλευρές τους φόβους για νέα στρατιωτική κλιμάκωση.
Έξι μήνες πολέμου αλλάζουν τις ισορροπίες στον Περσικό Κόλπο: οι πετρελαϊκές ροές μέσω Ορμούζ ανακάμπτουν στο 77% των προπολεμικών επιπέδων, οι χώρες του Κόλπου ανοίγουν εναλλακτικές διαδρομές και η οικονομική πίεση επιστρέφει πλέον στην ίδια την Τεχεράνη. Το ερώτημα είναι τι μοχλούς πίεσης διαθέτει ακόμη το Ιράν.
Το κόστος μακροπρόθεσμου δανεισμού των ΗΠΑ εκτοξεύθηκε στα υψηλότερα επίπεδα σχεδόν 25 ετών. Το 30ετές Treasury έφτασε στο 5,62%, το 10ετές στο 5,29% και η αγορά αρχίζει να τιμολογεί έναν δύσκολο συνδυασμό: ακριβό πετρέλαιο, επίμονο πληθωρισμό, περισσότερες αυξήσεις επιτοκίων και δημόσιο χρέος άνω των $40 τρισ.
CNN, MS NOW και Politico προσέφυγαν στις 28 Σεπτεμβρίου σε ομοσπονδιακό δικαστήριο, ζητώντας δικαστική εντολή που θα κατοχυρώνει την πρόσβασή τους στον Λευκό Οίκο.
Ο Marco Rubio δηλώνει ότι «ξένος παράγοντας» βρισκόταν πίσω από την ύποπτη υπόθεση κοντά στη RAF Fairford, όμως δεν παρουσίασε δημόσια αποδεικτικά στοιχεία. Πέντε Βρετανοί που συνελήφθησαν έχουν αφεθεί με εγγύηση, η πιθανή ιρανική σύνδεση παραμένει υπό έρευνα και η Τεχεράνη απορρίπτει κατηγορηματικά οποιαδήποτε εμπλοκή.
Στο επίκεντρο σφοδρών αντιδράσεων βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Cornell στις ΗΠΑ, μετά την αγωγή πρώην φοιτήτριας που καταγγέλλει ότι το 2024, σε ηλικία 20 ετών, υπέστη σεξουαλική κακοποίηση από επτά μέλη φοιτητικής αδελφότητας ενώ βρισκόταν σε κατάσταση βαριάς μέθης και υπό την επήρεια ουσιών. Η υπόθεση έχει πλέον ανοίξει ξανά σε ποινικό επίπεδο και αναμένεται να εξεταστεί από σώμα ενόρκων.
Απόρρητες δυνατότητες πληροφοριών, U.S. Cyber Command και τα πιο προηγμένα εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης επιστρατεύει το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας ενόψει των midterms της 3ης Νοεμβρίου. Η εντολή Χέγκσεθ αφορά αποκλειστικά ξένη παρέμβαση και κυβερνοαπειλές — δεν προβλέπει ανάπτυξη στρατιωτών στα εκλογικά τμήματα.
Στις 30 Σεπτεμβρίου ολοκληρώνεται η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ, κλείνοντας έναν στρατιωτικό κύκλο που άρχισε με την εισβολή του 2003. Για τη Βαγδάτη είναι στοίχημα κυριαρχίας. Για τις φιλοϊρανικές οργανώσεις μια συμβολική νίκη. Και για την περιοχή αρχίζει η δυσκολότερη δοκιμασία: ποιος θα καλύψει το κενό απέναντι στο ISIS και ποιος θα ελέγχει τα όπλα μέσα στο ίδιο το Ιράκ;
Ο Ντόναλντ Τραμπ απορρίπτει δημοσιεύματα ότι η Ουάσιγκτον προσφέρει στην Τεχεράνη χαλάρωση κυρώσεων και πρόσβαση σε παγωμένα κεφάλαια. Όμως οι έμμεσες συνομιλίες συνεχίζονται και το πραγματικό παζάρι έχει πλέον καθαρό πυρήνα: τι θα δώσει πρώτα το Ιράν στο πυρηνικό πρόγραμμα και τι οικονομικό αντάλλαγμα θα πάρει από τις ΗΠΑ.
Ουάσιγκτον και Πεκίνο δημοσιοποίησαν λίστες προϊόντων συνολικού εμπορίου περίπου 60 δισ. δολαρίων που μπορούν να τύχουν ευνοϊκότερης δασμολογικής μεταχείρισης – Εκτός της κινεζικής κίνησης παραμένει η αμερικανική σόγια.
Η διπλωματία ΗΠΑ–Ιράν μετακινήθηκε από το παραδοσιακό κανάλι του Ομάν σε Ντόχα, Ισλαμαμπάντ και Κάιρο. Όμως οι νέοι μεσολαβητές έχουν το δικό τους ρολόι: το Κατάρ χρειάζεται ξανά ανοικτό το Ορμούζ, το Πακιστάν έχει επενδύσει πολιτικό κεφάλαιο στον ρόλο του ως γέφυρα προς την Ουάσιγκτον και η Αίγυπτος χρειάζεται να επιστρέψει η κίνηση στο Σουέζ.
Πίσω από τον μεγάλο ανταγωνισμό Ουάσιγκτον–Πεκίνου εμφανίζεται μια απροσδόκητη σύγκλιση: Τραμπ και Σι συμφώνησαν ότι το Ιράν δεν πρέπει να αποκτήσει πυρηνικό όπλο και ότι κανείς δεν μπορεί να επιβάλλει τέλη στις διεθνείς θαλάσσιες οδούς. Με την Τεχεράνη να ζητά μεγαλύτερο κινεζικό ρόλο, το Ισραήλ να βλέπει το Ιράν ως υπαρξιακή απειλή και το Ριάντ να απαιτεί ελεύθερα Ορμούζ και Bab el-Mandeb, δημιουργείται χώρος για κάτι που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε αδιανόητο: έναν μόνιμο μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων ΗΠΑ–Κίνας στη Μέση Ανατολή.
Ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος Μπο Φρεντς δέχεται επικρίσεις και από τα δύο κόμματα στο Τέξας για ρατσιστική ανάρτηση σχετικά με τους θεατές σε αγώνα ποδοσφαίρου του Πανεπιστημίου του Τέξας.
Ουάσιγκτον και Πεκίνο εξετάζουν μηχανισμό άμεσης ειδοποίησης για σοβαρά περιστατικά τεχνητής νοημοσύνης με επιπτώσεις στην εθνική ασφάλεια. Η ιδέα θυμίζει το Cold War hotline: όχι επειδή οι δύο πλευρές εμπιστεύονται η μία την άλλη, αλλά ακριβώς επειδή δεν την εμπιστεύονται.
Η κυβέρνηση Trump προτείνει αμερικανική συμμετοχή $5 δισ. σε νέο fund που θα χρηματοδοτήσει ενεργειακές υποδομές στη Μέση Ανατολή, με στόχο να μειωθεί η εξάρτηση από το Στενό του Ορμούζ. Αν μπουν και οι οκτώ περιφερειακοί εταίροι, το fund θα φτάσει τα $10 δισ.
Μία ασυνήθιστη δήλωση του Αμερικανού πρέσβη στην Κίνα άνοιξε νέο μέτωπο στην Ουάσιγκτον: ο David Perdue είπε ότι ο Donald Trump ρώτησε τον Xi Jinping αν η Κίνα θα ήθελε να αγοράσει αμερικανικά όπλα. Αμερικανοί αξιωματούχοι έσπευσαν αμέσως να διευκρινίσουν ότι δεν υπάρχει σχέδιο πώλησης οπλικών συστημάτων στο Πεκίνο.
Lockheed Martin, RTX, Boeing, L3Harris και Northrop Grumman ανοίγουν γραμμές, προσλαμβάνουν προσωπικό και αυξάνουν δραστικά την παραγωγή πυραύλων. Όμως η αμερικανική πολεμική βιομηχανία αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα που δεν λύνεται με χρήμα από τη μια μέρα στην άλλη: ο χρόνος κατασκευής.
Ο Μιχάλης Ιγνατίου φωτίζει το νέο γεωπολιτικό αδιέξοδο της Τουρκίας: η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να συνδέει το ζήτημα των S-400 με το αμερικανικό νομικό πλαίσιο και την επιστροφή της Άγκυρας στα F-35, ενώ ο Σεργκέι Λαβρόφ ξεκαθαρίζει ότι τα ρωσικά συστήματα δεν μπορούν να μεταφερθούν σε τρίτη χώρα χωρίς τη συγκατάθεση της Μόσχας. Στο παρασκήνιο εμφανίζονται τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα – και μια σύνθετη παρτίδα ΗΠΑ, Ρωσίας, Τουρκίας και Ισραήλ.
Αθήνα και Ουάσιγκτον χτίζουν μια σχέση που περνά πλέον από αγωγούς, LNG και έρευνες υδρογονανθράκων. Ο Παύλος Μαρινάκης χαρακτήρισε τη σχέση Ελλάδας–ΗΠΑ «πιο στενή και πιο σταθερή από ποτέ», την ώρα που η ευρωπαϊκή απεξάρτηση από το ρωσικό αέριο αυξάνει τη στρατηγική αξία του ελληνικού διαδρόμου προς τον Βορρά.
Η απόρριψη του επταήμερου ιρανικού σχεδίου δεν κλείνει απλώς μία πρόταση. Δοκιμάζει αν η αμερικανική πίεση μπορεί ακόμη να μετατραπεί σε συμφωνία — ή αν Ουάσιγκτον και Τεχεράνη έχουν φτάσει σε σημείο όπου καμία πλευρά δεν μπορεί πολιτικά να κάνει την πρώτη υποχώρηση.
