Ο αρχαίος πολιτισμός των Μάγια γοήτευσε επί μακρόν τον σύγχρονο κόσμο λόγω των εντυπωσιακών πόλεων και ναών του, της εφεύρεσης της έννοιας του μηδενός και της ξαφνικής και μυστηριώδους κατάρρευσής του.
Όμως, μεταξύ των λιγότερο γνωστών πτυχών της κοινωνίας των Μάγια ήταν η τάση των πολιτών να διακοσμούν τα δόντια τους με πολύτιμους λίθους που ήταν τοποθετημένοι απευθείας στο σμάλτο.
Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Archaeological Science: Reports διαπίστωσε ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να ήταν πιο συνηθισμένη από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως και ότι οι Μάγια ήταν εκπληκτικά επιδέξιοι στην οδοντιατρική διαδικασία.
Μάγια: Είχαν… κάτι περισσότερο από γούστο
Χίλια χρόνια προτού ο Pierre Fauchard ξεκινήσει το έργο του για την αντικατάσταση των χαμένων δοντιών με οδοντοστοιχίες από ελεφαντόδοντο στη Γαλλία ή την εισαγωγή των grillz σε τμήματα της λαϊκής κουλτούρας, οι Μάγια φρόντιζαν άριστα τα δόντια τους και μάλιστα τα διακοσμούσαν με τρόπους που θυμίζουν μόδες συγκαιρινές.
Συγκεκριμένα, μια μεγάλη ποικιλία πολύτιμων λίθων έχει βρεθεί σε δόντια από χώρους ταφής, όπως ιαδεΐτης, σιδηροπυρίτης, αιματίτης, τυρκουάζ, χαλαζίας, σερπεντίνης και κιννάβαρος. Το οπτικό αποτέλεσμα θα ήταν ζωντανό κατά τη διάρκεια της ζωής του ατόμου που έκανε την επέμβαση.
Το να τοποθετήσετε έναν πολύτιμο λίθο στη μέση του κοπτήρα σας είναι λίγο πιο περίπλοκο από ένα σφράγισμα. Αυτά τα ένθετα απαιτούν τη διάνοιξη βαθιών ανοιγμάτων στην επιφάνεια του δοντιού, την τοποθέτηση μιας πέτρας σε αυτό και τη σφράγισή του στη θέση του. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ερεθισμό στην καλύτερη περίπτωση και σε νέκρωση του πολφού και ακρορριζική περιοδοντίτιδα στη χειρότερη, αν γίνει με ακατάλληλο τρόπο.
Η μάθηση του τρόπου με τον οποίο κατάφεραν να πραγματοποιήσουν αυτή τη χειρουργική επέμβαση ήταν ένα από τα βασικά κίνητρα για αυτή τη νέα μελέτη. Οκτώ δόντια από τοποθεσίες που είναι γνωστό ότι αποτελούσαν μέρος του πολιτισμού των Lowland Maya επιλέχθηκαν για τη μεγάλη ποσότητα σφραγιστικού υλικού που εξακολουθούσε να υπάρχει σε αυτά. Όλα τα δόντια χρονολογούνται στην πρώτη χιλιετία.
«Κάθε συστατικό έχει μια συγκεκριμένη αποστολή»
Οι πέτρες δεν έμεναν στη θέση τους με απλή κόλλα. Στα υλικά σφραγίσματος, οι ερευνητές βρήκαν 150 οργανικά μόρια που είναι κοινά στις φυτικές ρητίνες. Το υλικό που χρησιμοποιούσαν οι Μάγια ήταν ένα πολύπλοκο μείγμα που πιθανότατα είχε και φαρμακευτικά οφέλη. Η ρητίνη πεύκου, που βρέθηκε σε ορισμένα από τα δείγματα, θεωρείται ότι έχει μια σειρά από αντιμικροβιακές ιδιότητες. Δύο από τους σκελετούς είχαν ενδείξεις σκλαρεολίδης, ενός προϊόντος που χρησιμοποιείται στα καλλυντικά και βρίσκεται συχνά στο φασκόμηλο και στον καπνό.
Η ουσία αυτή έχει αντιμυκητιασικά και αντιβακτηριακά χαρακτηριστικά και θα μπορούσε να προσδώσει αυτά τα οφέλη και στο υλικό που χρησιμοποιούνταν. Εντοπίστηκαν επίσης έλαια από φυτά που σχετίζονται με τη μέντα, τα οποία θα μπορούσαν να προσδώσουν αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα όταν χρησιμοποιούνται με αυτόν τον τρόπο.
Ενώ οι διαφορετικοί σκελετοί είχαν διαφορετικές ενώσεις του σφραγιστικού υλικού, ενώ η συνολική επίδραση των συστατικών σε αυτό φαίνεται να είναι παρόμοια: Το παρασκεύασμα μπορεί να προσέφερε κάποια προστασία από τις κοιλότητες και τις παρενέργειες της χειρουργικής επέμβασης. Επιπλέον, το υλικό άντεξε 1.000 χρόνια και συνεχίζει να συγκρατεί τις πέτρες στη θέση τους.
Τα «σφραγίσματα» δεν αφορούσαν μόνο τις ελίτ
Η μελέτη σημείωσε επίσης ότι κανένα από τα λείψανα δεν φαίνεται να είναι βασιλικών και τα περισσότερα φαίνεται να ανήκουν σε μέλη μεσαίων κοινωνικοοικονομικών τάξεων. Αυτό υποδηλώνει ότι η διαδικασία ήταν συνηθισμένη και δεν περιοριζόταν στην ελίτ – αν και ένας στους τρεις άνδρες της ελίτ μπορεί να είχε κάνει τη διαδικασία.
Οι τρεις τοποθεσίες της μελέτης ανήκαν όλες σε αυτό που σήμερα θεωρούμε πολιτισμό των Μάγια, αλλά ήταν διασκορπισμένες σε αυτό που σήμερα είναι η Γουατεμάλα, το Μπελίζ και η Ονδούρα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η γνώση του τρόπου χρήσης αυτών των φυτικών υλικών εξαπλώθηκε μαζί με την τάση για αλλαγή των δοντιών με αυτόν τον τρόπο
Πηγή: pagenews.gr
