Γιατί ο Μητσοτάκης πετάει τώρα το γάντι στον Καραμανλή;

Μέχρι πρόσφατα, το Μαξίμου διαχώριζε τον Καραμανλή από τον Σαμαρά, επιλέγοντας να μην απαντά στην κριτική του πρώτου, που ήταν πάντα πιο ήπια. Τι άλλαξε και ο πρωθυπουργός αποκήρυξε την εξωτερική πολιτική της περιόδου 2004-2009;

Ο διαχωρισμός ήταν σταθερός. Άλλος ο Αντώνης Σαμαράς και άλλος ο Κώστας Καραμανλής. Το Μέγαρο Μαξίμου και ιδιαιτέρως ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν «συνέδεαν ποτέ μαζί» τους δύο πρώην πρωθυπουργούς για πολλούς λόγους. Πρώτον, ο κ. Καραμανλής επέλεγε πάντα, παρά την κριτική του, διαφορετικούς, πιο ήρεμους, τόνους από τον Μεσσήνιο διάδοχό του. Απέφευγε δηλαδή την μετωπική σύγκρουση και απέστελλε μηνύματα μέσω της τεθλασμένης που αφομοιώνονταν πιο εύκολα.

Δεύτερον, το Μαξίμου στρατηγικά επέλεγε να μη βάλει και τους δύο πρώην απέναντι, κρατώντας αλώβητο τον ομφάλιο λώρο με τον έναν εκ των δύο. Ακόμα και αν επί της ουσίας η σχέση μεταξύ Μαξίμου και Παναγή Κυριακού ήταν ανύπαρκτη, το γεγονός ότι με τον κ. Καραμανλή κρατούνταν δημοσίως οι τύποι, σε αντίθεση με τον Αντώνη Σαμαρά, έδινε μία αίσθηση πως θα μπορούσε στο μέλλον να επιχειρηθεί κάποιου είδους επαναπροσέγγιση.

Ο τρίτος λόγος της μέχρι τώρα διαφορετικής αντιμετώπισης έχει να κάνει με το όνομα. Ο κ. Καραμανλής, φέροντας το επώνυμο του ιδρυτή της παράταξης, κρατάει για πολλούς το χρυσόβουλο της γνησιότητας της Νέας Δημοκρατίας, έχοντας σταθερή απήχηση στην εκλογική βάση του κόμματος. Συνεπώς η ανοιχτή αντιπαράθεση μαζί του θα είχε πολλαπλούς κινδύνους.

Η επίθεση Μητσοτάκη

Και ξαφνικά το μέτωπο άνοιξε. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με δύο φράσεις του στην συνέντευξή του έκοψε τον ομφάλιο λώρο με την περίοδο Καραμανλή, λέγοντας πως δεν θυμάται «μεταξύ του 2004 και 2009 ποια αξιόλογη πρωτοβουλία ανελήφθη στα ελληνοτουρκικά», κατηγορώντας εκείνη την κυβέρνηση πως καθόταν στον θρόνο μιας «μακάριας ακινησίας», μία φράση που αποδομεί και το «δόγμα Μολυβιάτη», του γκουρού της καραμανλικής οπτικής στην εξωτερική πολιτική.

Οσο και αν η τοποθέτηση εξέπληξε πολλούς εντός και εκτός Ν.Δ., για τους στενούς συνομιλητές του πρωθυπουργού «ήταν θέμα χρόνου» και εξηγούν γιατί. Η κριτική στα εθνικά θέματα αποτελεί για τον κ. Μητσοτάκη κόκκινη γραμμή, καθώς τη λογίζεται «και άδικη και πολύ πονηρή», με σκοπό την υπονόμευση αυτής της κυβέρνησης σε έναν τομέα πολύ ευαίσθητο για την Κεντροδεξιά.

Στο Μαξίμου θεωρούν πως η συνεχής προσπάθεια κύκλων να κολλήσουν την «ρετσινιά» της «ενδοτικότητας» στην κυβέρνηση τη πλήττει στο μαλακό υπογάστριο με επιπτώσεις τόσο άμεσες, δηλαδή τις επόμενες εκλογές, όσο και μακροπρόθεσμες, όταν αποτιμηθεί το συνολικό έργο της έπειτα από χρόνια. Συνεπώς ο κ. Μητσοτάκης αποφάσισε πολύ συνειδητά και όχι εν βρασμώ, να τραβήξει μία κόκκινη γραμμή ακόμα και αν αυτή περιελάμβανε κριτική στον Κώστα Καραμανλή.

Υπάρχει, ωστόσο, και διαφορετική εξήγηση: Ο κ. Μητσοτάκης διανύοντας τη δεύτερη θητεία του και διεκδικώντας από θέση ισχύος μία τρίτη θητεία που θα του προσφέρει το ιστορικό προνόμιο να γίνει ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, με τη διαχωριστική γραμμή που τράβηξε από την κυβέρνηση Καραμανλή χάραξε «τον δικό του τον δρόμο». Πιο ελεύθερος και πιο βέβαιος για τα πεπραγμένα του, δεν νομίζει πως έχει ανάγκη να λογοδοτεί στο παρελθόν, ακόμα κι αν αυτό είναι της δικής του παράταξης. Άλλωστε, όπως σημειώνουν άλλες κυβερνητικές πηγές, δεν μπορεί να έχουν δικαίωμα κριτικής μονάχα οι πρώην πρωθυπουργοί και όχι ο νυν.

Πηγή: Pagenews.gr