«Σπάει ταμπού ο Τούρκος διευθυντής: “Κανείς στην Άγκυρα δεν ονειρεύεται ελληνικά νησιά–Σταματήστε τον φόβο!”»
Πηγή Φωτογραφίας: eurokinissi//«Σπάει ταμπού ο Τούρκος διευθυντής: “Κανείς στην Άγκυρα δεν ονειρεύεται ελληνικά νησιά – Σταματήστε τον φόβο!”»
Ηχηρές δηλώσεις από τον Οζάι Σεντίρ, διευθυντή της Milliyet, στην ιστοσελίδα lifo.gr και τον Γιάννη Πανταζόπουλο φέρνουν νέο αέρα στον ελληνοτουρκικό διάλογο: από τον μύθο της «τουρκικής απειλής» μέχρι το όραμα για κοινές ζώνες συμφερόντων, ο έγκριτος δημοσιογράφος καλεί Αθήνα και Άγκυρα να σταματήσουν να εγκλωβίζονται σε πολιτικές εμμονές που διχάζουν περισσότερο απ’ όσο προστατεύουν.
Η Τουρκία «δεν ξυπνά το πρωί για να φερθεί εχθρικά»
Ο Οζάι Σεντίρ είναι ίσως η πιο επιδραστική δημοσιογραφική φωνή στη γειτονική χώρα. Και η θέση του είναι σαφής: «Κανένα τουρκικό κόμμα, ούτε τα πιο εθνικιστικά, δεν ονειρεύεται ελληνικό έδαφος.»
Τονίζει ότι στην τουρκική καθημερινότητα τα ελληνοτουρκικά «δεν πιάνουν ούτε το 1% της πολιτικής ατζέντας», ενώ επιμένει ότι η Άγκυρα αντιδρά όταν θεωρεί ότι η Ελλάδα αλλάζει ισορροπίες — όχι το αντίστροφο.
«Η Ελλάδα εξοπλίζεται σαν να είναι η μόνη απειλή η Τουρκία, την ώρα που όλη η Ευρώπη προετοιμάζεται για τη Ρωσία», σημειώνει αιχμηρά.
Τα νησιά, οι Συνθήκες και τα 12 μίλια
Για τον Σεντίρ, το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης δεν είναι αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης στην Τουρκία – αλλά εθνικής ομοφωνίας.
Η επέκταση στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο; «Απολύτως απαράδεκτη».
Ο ρόλος του Καστελόριζου; «Κανείς δεν μπορεί να περιορίσει την Τουρκία σε έναν χάρτη που σχεδιάστηκε με τρόπο μη ρεαλιστικό.»
Ωστόσο, απορρίπτει πλήρως κάθε αναφορά σε «νεο-οθωμανικά σχέδια», υποστηρίζοντας ότι αυτός ο μύθος εξυπηρετεί τρίτες χώρες— όχι την Ελλάδα.
Το όραμα: Κοινές ζώνες συνεργασίας στο Αιγαίο
Ο Σεντίρ επιβεβαιώνει ότι ιδέες όπως η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου δεν είναι αμερικανική έμπνευση, αλλά τουρκοελληνικές προτάσεις των ίδιων των κοινωνιών των πολιτών.
Προτείνει ακόμη:
- κοινές τηλεοπτικές παραγωγές,
- ανταλλαγή αρθρογραφίας,
- εργασιακή κινητικότητα (με εκατοντάδες Τούρκους εργαζομένους στην Ελλάδα),
- πολιτιστικές γέφυρες,
- ενιαίες πρωτοβουλίες στον τουρισμό και στη ναυτιλία.
«Δεν υπάρχει κανένα πραγματικό εμπόδιο που να αποτρέπει έναν μηχανισμό συνεργασίας πέρα από τις κυβερνήσεις», τονίζει.
ΜΜΕ: Ο μεγάλος πολλαπλασιαστής έντασης
Ο Σεντίρ παραδέχεται ότι τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία υπάρχουν δημοσιογραφικές «τρομπονιές»:
«Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο εθνικισμός πουλάει. Αλλά εμείς οφείλουμε κάτι περισσότερο στα παιδιά μας.»
Αποκαλύπτει μάλιστα ότι, μετά από προσωπική συζήτηση με τον Αλέξη Παπαχελά, δημοσίευσε την άποψη ότι δεν υπήρξε ενίσχυση της Αλεξανδρούπολης από τις ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα; Το θέμα εξαφανίστηκε από τον δημόσιο διάλογο στην Τουρκία.
Αυτό, λέει, δείχνει πόση δύναμη έχουν οι δημοσιογράφοι όταν αποφασίζουν να σταματήσουν την υστερία.
Μητσοτάκης – Ερντογάν: Ήρεμη δυναμική, εύθραυστη ισορροπία
Ο Σεντίρ αναγνωρίζει τις εσωκομματικές δυσκολίες του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά και τα πολιτικά ρίσκα που έχει στο παρελθόν αναλάβει ο Ταγίπ Ερντογάν — όπως το 2004 στο Σχέδιο Ανάν.
Παρά τις καθυστερήσεις και τις ευαισθησίες, υπογραμμίζει:
«Όσο δεν χρησιμοποιείται η Τουρκία για εσωτερική πολιτική κατανάλωση στην Ελλάδα, οι σχέσεις θα βελτιώνονται σταθερά.»
Πόσο σημαντική είναι η Ελλάδα για τους Τούρκους;
Εδώ η απάντηση είναι αποστομωτική:
«Για τον απλό Τούρκο, η Ελλάδα είναι ένας αγαπημένος προορισμός διακοπών. Καμία σχέση με απειλή».
Και συνεχίζει:
«Αν η Ελλάδα δεχόταν επίθεση, η Τουρκία —ως μέλος του ΝΑΤΟ— θα ήταν από τις πρώτες που θα έσπευδαν να βοηθήσουν. Και το αντίστροφο.»
Στο τέλος, όλα καταλήγουν στους ανθρώπους
Ο Σεντίρ κλείνει με έναν τόνο σχεδόν ποιητικό:Αγαπά τους Έλληνες, τη μουσική του Θεοδωράκη, τον Σαββόπουλο, τα λουκούμια της Θεσσαλονίκης, το κεμπάπ στην Αθήνα και τους μύθους των Ιωαννίνων.Αλλά πάνω απ’ όλα, αγαπά —όπως λέει— το γεγονός ότι οι δύο λαοί μοιάζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουν.
Πληροφορίες από lifo.gr–Γιάννης Πανταζόπουλος [12/12/25]
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
Το σχόλιο σας