Βιολάντα: Δύο επιστολές στήριξης υπέρ Τζιωρτζιώτη και η «διόρθωση» μετά την κατακραυγή

Σε μια υπόθεση που ήδη έχει φορτιστεί κοινωνικά, πολιτικά και συναισθηματικά, η δημόσια συζήτηση γύρω από τη Βιολάντα στα Τρίκαλα πήρε νέα τροπή τις τελευταίες ώρες, καθώς αποκαλύφθηκε ότι δεν κυκλοφόρησε ένα, αλλά δύο διαφορετικά κείμενα υπογραφών εργαζομένων υπέρ του ιδιοκτήτη της εταιρείας, Κώστα Τζιωρτζιώτη. Το πρώτο κείμενο, σύμφωνα με όσα δημοσιοποιήθηκαν, περιείχε διατυπώσεις που ερμηνεύτηκαν ως έμμεση κρίση για το ζήτημα της ευθύνης, ενώ το δεύτερο εμφανίστηκε λίγες ώρες αργότερα, πιο προσεκτικό, με σαφή αποστασιοποίηση από κάθε νομικό συμπέρασμα και με επίκληση ότι «η κρίση ανήκει στη Δικαιοσύνη».

Η εξέλιξη αυτή δεν είναι ένα απλό επικοινωνιακό επεισόδιο. Αντιθέτως, λειτουργεί σαν καθρέφτης μιας βαθύτερης έντασης: από τη μία η ανάγκη εργαζομένων να υπερασπιστούν μια σχέση εργασίας και μια καθημερινότητα που οι ίδιοι περιγράφουν ως θετική, κι από την άλλη η κοινωνική απαίτηση για λογοδοσία, ειδικά μετά το τραγικό συμβάν που έχει οδηγήσει τις Αρχές σε βαριά διερεύνηση.

Τις συναδέλφισσές σας βρε τις τρώει το μαύρο το χώμα, δεν ξανά αγκάλιασαν τα παιδιά τους, ξεκίνησαν για δουλειά κ δεν επέστρεψαν σπίτι τους, κ εσεις χειροκροτάτε το αφεντικό σας; Σας σιχάθηκε η ψυχή μου ρε μπουρδέλα!#βιολαντα pic.twitter.com/vKyr7ZPvXC

— Trikaleiros Zapata (El Nadie) (@Zapata3kalinos) February 17, 2026

Το πρώτο κείμενο και η «κόκκινη γραμμή» του δημόσιου λόγου

Το πρώτο κείμενο που ήρθε στο φως παρουσιάστηκε ως επιστολή εργαζομένων που εξέφραζαν στήριξη προς τον εργοδότη. Στο επίμαχο σημείο, το κείμενο ανέφερε πως οι υπογράφοντες/ουσες δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι υπήρξε πρόθεση ή αδιαφορία για ανθρώπινες ζωές και ότι, αν υπήρχαν προβλήματα ή παρατυπίες, δεν ήταν σε γνώση του κ. Τζιωρτζιώτη και «δεν υπήρξε ποτέ δόλος». Αυτή ακριβώς η διατύπωση ήταν που άναψε φωτιά στα κοινωνικά δίκτυα και τροφοδότησε έντονη κατακραυγή, καθώς ερμηνεύτηκε ως προσπάθεια προκαταβολικής αθώωσης στο πιο ευαίσθητο κομμάτι της υπόθεσης: το ζήτημα της ευθύνης.

Στο πεδίο της δημόσιας σφαίρας, τέτοιες φράσεις δεν αντιμετωπίζονται ως «μια γνώμη». Αντιλαμβάνονται ως πολιτική τοποθέτηση, ως κίνηση πίεσης, ως παρέμβαση στο κλίμα, ακόμη κι όταν προέρχονται από εργαζόμενους. Ειδικά όταν η κοινωνία βρίσκεται σε κατάσταση οργής, κάθε λέξη που μοιάζει να υποβαθμίζει το βάρος μιας τραγωδίας γίνεται πυροκροτητής.

Η δεύτερη επιστολή: «Δεν μας ανήκει η κρίση – ανήκει στη Δικαιοσύνη»

Λίγες ώρες μετά, εμφανίστηκε δεύτερο κείμενο, το οποίο δημοσιεύτηκε σε τοπικά μέσα και παρουσιάστηκε ως επιστολή με 256 υπογραφές εργαζομένων της Βιολάντα. Η μεγάλη διαφορά δεν ήταν μόνο ο αριθμός, αλλά κυρίως η αλλαγή τόνου: εδώ δεν γίνεται καμία αναφορά σε «δόλο» ή σε γνώση/άγνοια παρατυπιών. Αντίθετα, υπάρχει ρητή διατύπωση ότι «δεν μας ανήκει η κρίση των νομικών ζητημάτων», ότι αυτή ανήκει αποκλειστικά στη Δικαιοσύνη, και ότι οι εργαζόμενοι απλώς περιγράφουν τη δική τους εμπειρία από τη συνεργασία τους με τον ιδιοκτήτη.

Αυτή η μετατόπιση δεν είναι τυχαία. Είναι το σημείο όπου μια πρωτοβουλία στήριξης «διορθώνει» την πιο επικίνδυνη πλευρά της: το να φανεί ότι επιχειρεί να κλείσει μια υπόθεση πριν καν ολοκληρωθεί η διερεύνηση. Με άλλα λόγια, το δεύτερο κείμενο μοιάζει να αναγνωρίζει πως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «μιλάμε για τον άνθρωπο που γνωρίζουμε» και στο «παίρνουμε θέση για το ποινικό σκέλος».

Γιατί προκάλεσε τόσο θόρυβο η αλλαγή διατύπωσης

Η ένταση γύρω από τα δύο κείμενα δεν αφορά μόνο τη Βιολάντα. Αγγίζει ένα διαχρονικό ελληνικό τραύμα: το πώς η κοινωνία αντιμετωπίζει τις μεγάλες υποθέσεις εργασιακής ασφάλειας, τις ευθύνες, αλλά και τις σχέσεις εξουσίας μέσα σε μια τοπική οικονομία.

Όταν κυκλοφορεί ένα κείμενο που λέει, έστω και εμμέσως, «δεν υπήρξε δόλος», ο δημόσιος διάλογος μεταφράζει την κίνηση ως απόπειρα ελέγχου της αφήγησης. Και αμέσως μετά, όταν εμφανίζεται δεύτερο κείμενο που αποφεύγει τις «βαριές» λέξεις, πολλοί βλέπουν ένα ακόμη πιο σύνθετο ερώτημα: ήταν πραγματικά αυθόρμητη η αρχική πρωτοβουλία ή επαναδιατυπώθηκε για να περιοριστεί το πολιτικό κόστος;

Είναι χαρακτηριστικό ότι μέρος της κριτικής εστίασε και στο πόσο γρήγορα συγκεντρώθηκαν οι υπογραφές που αναφέρονται στο δεύτερο κείμενο, κάτι που άνοιξε νέο κύκλο συζητήσεων για το αν υπήρξε οργανωμένη διαδικασία, πίεση, ή απλώς μια πολύ ισχυρή εσωτερική συσπείρωση σε μια εταιρεία με μεγάλο αριθμό εργαζομένων.

Η «σκιά» της τραγωδίας και η δικαστική διερεύνηση

Το επεισόδιο με τις επιστολές δεν στέκεται μόνο του. Έρχεται σε συνέχεια ενός γεγονότος που έχει σημαδέψει την κοινή γνώμη: της φονικής έκρηξης στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, με απώλειες εργαζομένων και τραυματισμούς, που προκάλεσε ευρεία κινητοποίηση και έρευνες για τα αίτια.

Στο δημόσιο πεδίο, μια τέτοια υπόθεση αποκτά πάντα δύο παράλληλες πραγματικότητες: τη δικαστική, όπου το βάρος έχει η απόδειξη και η διαδικασία, και την κοινωνική, όπου το βάρος έχει το συναίσθημα, η αγανάκτηση και το αίτημα «να μη ξανασυμβεί». Όσο αυτές οι δύο πραγματικότητες δεν συγχρονίζονται, θα παράγουν εκρήξεις λόγου — όπως ακριβώς έγινε με τις δύο επιστολές.

Οι εργαζόμενοι ανάμεσα στη στήριξη και στον φόβο της στοχοποίησης

Υπάρχει και μια τρίτη διάσταση, συχνά αθέατη: οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Σε πολλές αντίστοιχες υποθέσεις, εργαζόμενοι βιώνουν ταυτόχρονα αντικρουόμενες πιέσεις. Από τη μία, μπορεί να αισθάνονται ότι η επιχείρηση είναι η καθημερινότητά τους, ο μισθός τους, η ασφάλεια της οικογένειάς τους, η τοπική αγορά που τους κρατά όρθιους. Από την άλλη, δεν μπορούν να αγνοήσουν ότι η κοινωνία απαιτεί απαντήσεις και ότι η υπόθεση έχει πλέον περάσει τα όρια ενός «εσωτερικού ζητήματος».

Το δεύτερο κείμενο, με την έμφαση στην ανθρώπινη πλευρά και τη ρητή αναφορά ότι δεν αποφαίνεται για τα νομικά, μοιάζει να επιχειρεί ακριβώς αυτό: να προστατεύσει τους εργαζόμενους από το να εμφανιστούν ως «μέρος της άμυνας» σε ποινικό επίπεδο, ενώ ταυτόχρονα να κρατήσει ζωντανή την αφήγηση ότι η καθημερινή εμπειρία τους «δεν ταιριάζει» με την εικόνα που σχηματίστηκε δημόσια.

Το στοίχημα από εδώ και πέρα: διαφάνεια, απόσταση και θεσμικές απαντήσεις

Το τι θα συμβεί στη συνέχεια δεν θα κριθεί από το αν θα υπάρξουν κι άλλα κείμενα. Θα κριθεί από το πόσο γρήγορα και πειστικά θα δοθούν απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα που γεννά μια τέτοια υπόθεση: ποια ήταν τα αίτια, αν υπήρξαν παραλείψεις, τι προβλέπεται για την ασφάλεια, ποιος ελέγχει, ποιος λογοδοτεί.

Και σε αυτό το σημείο, το μήνυμα που εκπέμπει η «διόρθωση» της επιστολής είναι σαφές: η δημόσια συζήτηση δεν συγχωρεί εύκολα την πρόωρη ετυμηγορία. Γι’ αυτό και η φράση «αποφασίζει η Δικαιοσύνη» λειτουργεί πλέον σαν το μοναδικό ασφαλές έδαφος για όποιον θέλει να μιλήσει χωρίς να κατηγορηθεί ότι επηρεάζει ή ότι συγκαλύπτει.

Πηγή: Pagenews.gr