Βελούχι: Ο «καπετάνιος των βουνών» δεν γύρισε – Θλίψη για τον Τάσο Αναστασιάδη

Το Βελούχι, ένα βουνό που ξέρει να χαρίζει σιωπή και μεγαλείο αλλά και να δοκιμάζει σκληρά όσους το περπατούν, έγινε το σκηνικό μιας τραγικής απώλειας για την ορειβατική κοινότητα. Ο Τάσος Αναστασιάδης, 74 ετών, ένας από τους πιο έμπειρους ανθρώπους της ελληνικής ορειβασίας, έχασε τη ζωή του, σκορπίζοντας θλίψη σε φίλους, συναδέλφους και συλλόγους που τον γνώριζαν όχι απλώς ως ορειβάτη, αλλά ως άνθρωπο που ζούσε για το βουνό.

Ο εκλιπών ήταν πρόεδρος του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς και αρχηγός της αποστολής που είχε προγραμματιστεί για το τριήμερο 21-22-23 Φεβρουαρίου. Όσοι τον ήξεραν τον περιγράφουν ως έναν άνθρωπο με τεράστια εμπειρία, συμμετοχή σε αμέτρητες αποστολές και γνώση της ορεινής φύσης «σαν τη χούφτα του». Κι όμως, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι ήταν αυτό που τον οδήγησε στη χαράδρα, όπου βρέθηκε τραγικά νεκρός, αφήνοντας πίσω του ένα σοκ που δεν χωρά εύκολα σε λόγια.

Η είδηση που «πάγωσε» την ορειβατική κοινότητα

Από τη στιγμή που έγινε γνωστός ο θάνατός του, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν μηνύματα οδύνης. Δεν ήταν μόνο τα τυπικά συλλυπητήρια. Ήταν αποχαιρετισμοί με λέξεις που δείχνουν πόσο βαθιά ήταν η παρουσία του στον κόσμο της ορειβασίας.

Κάποιοι τον αποκαλούσαν «Καπετάνιο», όχι ως σχήμα λόγου, αλλά ως έναν τίτλο που έμοιαζε να έχει κερδηθεί μέσα σε χρόνια διαδρομών και ευθύνης. Άνθρωποι που περπάτησαν μαζί του μιλούν για έναν αρχηγό αποστολών που ενέπνεε ασφάλεια, που ήξερε να μετρά τον κίνδυνο, που δίδασκε με τον τρόπο του – ήσυχα, χωρίς στόμφο, όπως κάνουν όσοι έχουν πραγματική εμπειρία.

«Το βουνό έκλεισε απότομα» – η μαρτυρία που κόβει την ανάσα

Ιδιαίτερο βάρος έχει η μαρτυρία ενός ορειβάτη που συνάντησε την 17μελή ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς στο μονοπάτι, λίγο πριν αλλάξει δραματικά ο καιρός. Η αφήγησή του, δημοσιευμένη στην ιστοσελίδα pezoporontas.com, αποτυπώνει με τρόπο ανατριχιαστικό αυτό που όσοι ανεβαίνουν συχνά στα βουνά γνωρίζουν: ότι η φύση μπορεί να αλλάξει πρόσωπο μέσα σε λεπτά.

Περιγράφει μια ημέρα που ξεκίνησε με τη γαλήνη του βουνού, μια σύντομη στάση στο μονοπάτι, λίγες κουβέντες για τις συνθήκες ψηλά, ένα «γειά» και ένα χαμόγελο, όπως συνηθίζουν οι ορειβάτες όταν ανταμώνουν. Και μετά, την απότομη μεταστροφή: «ο καιρός έκλεισε», η ορατότητα μηδενίστηκε, το τοπίο έγινε «λευκή κουρτίνα», και η επιστροφή μετατράπηκε σε μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Το πιο σπαρακτικό σημείο της μαρτυρίας είναι η επίγνωση που έρχεται εκ των υστέρων: ότι εκείνος ο σύντομος χαιρετισμός στο μονοπάτι «δεν ήταν απλώς ένας χαιρετισμός, αλλά ένας αποχαιρετισμός».

Ένας άνθρωπος που «ανήκε» στο βουνό

Όσοι τον αποχαιρετούν μιλούν για κάποιον που δεν αντιμετώπιζε την κορυφή ως τρόπαιο. Για τον Τάσο Αναστασιάδη, όπως γράφουν φίλοι του, το βουνό δεν ήταν χόμπι, ούτε σκηνικό απόδρασης. Ήταν τόπος που ένιωθε οικείος, μια δεύτερη φύση. Γι’ αυτό και η απώλειά του πονά περισσότερο: γιατί μοιάζει παράδοξο ένας άνθρωπος με τέτοια εμπειρία να χαθεί στο περιβάλλον που γνώριζε τόσο καλά.

Κι όμως, η ορειβασία δεν είναι ποτέ «συμφωνία ασφάλειας». Είναι μια σχέση σεβασμού και διαρκούς επαγρύπνησης, όπου ακόμη και οι πιο έμπειροι γνωρίζουν ότι το βουνό έχει πάντα τον τελευταίο λόγο. Η τραγική κατάληξη στο Βελούχι λειτουργεί ως υπενθύμιση της δύναμης της φύσης, ειδικά όταν ο καιρός αλλάζει απότομα και οι συνθήκες γίνονται ακραίες.

Το αποτύπωμα που μένει

Ο Τάσος Αναστασιάδης φεύγει αφήνοντας πίσω του κάτι περισσότερο από αναμνήσεις. Αφήνει μια ιστορία ανθρώπου που έδωσε χρόνο, κόπο και ψυχή στην κοινότητα, που οργάνωσε, καθοδήγησε, στάθηκε δίπλα σε άλλους, έμαθε και δίδαξε. Η θλίψη που εκφράζουν τόσοι πολλοί δεν προκύπτει μόνο από την τραγωδία του θανάτου, αλλά από την αίσθηση ότι χάθηκε ένας κρίκος συνοχής, μια φιγούρα που έδινε νόημα στο «μαζί» των βουνών.

Σε τέτοιες απώλειες, οι λέξεις μοιάζουν πάντα λίγες. Όμως κάτι από αυτές τις λέξεις επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, σαν κοινός παρονομαστής όλων των αποχαιρετισμών: καλή ανάβαση. Ένας τελευταίος χαιρετισμός, στη γλώσσα των ορειβατών, σε έναν άνθρωπο που έζησε κοιτάζοντας ψηλά.

Πηγή: Pagenews.gr