ΠΑΟΚ στο Βίγκο: ο «δεκάρης» Μπιάνκο, ο Σάντσες εξτρέμ και ο Γιακουμάκης μπροστά
Πηγή Φωτογραφίας: EUROKINISSI/ΠΑΟΚ στο Βίγκο: ο «δεκάρης» Μπιάνκο, ο Σάντσες εξτρέμ και ο Γιακουμάκης μπροστά
Ο ΠΑΟΚ ταξίδεψε στο Βίγκο για να παίξει τα ρέστα του. Η αποστολή στη ρεβάνς με τη Θέλτα (26/02, 22:00) είναι από αυτές που δεν αφήνουν χώρο ούτε για φόβο ούτε για δεύτερες σκέψεις: πρέπει να ανατρέψει το 1-2 της Τούμπας και να γυρίσει στην Ελλάδα με την πρόκριση στους «16» του Europa League. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι η έδρα είναι απαιτητική. Είναι ότι ο Δικέφαλος έφτασε στην Ισπανία με μια πρωτοφανή συσσώρευση απουσιών, που μετατρέπει το βράδυ σε δοκιμασία αντοχής και ταυτόχρονα σε τεστ του πόσο «ζωντανή» είναι η αγωνιστική του ταυτότητα όταν λείπουν οι σταθερές.
Το βράδυ στο Βίγκο δεν θα κριθεί μόνο στο ταλέντο. Θα κριθεί στο πόσο γρήγορα ο ΠΑΟΚ θα προσαρμοστεί, στο πόσο ψύχραιμα θα διαχειριστεί τις στιγμές, αλλά και στο αν οι νέοι ρόλοι που σχεδιάστηκαν για ανάγκες της βραδιάς θα λειτουργήσουν χωρίς να διαλύσουν τη συνοχή. Γιατί αυτή τη φορά, οι επιλογές του Ραζβάν Λουτσέσκου δεν είναι επιλογές πολυτέλειας. Είναι επιλογές επιβίωσης.
Η δεκάδα απουσιών και το «κλείδωμα» του 4-2-3-1
Η εικόνα του ρόστερ είναι το πρώτο μεγάλο δεδομένο. Ο ΠΑΟΚ πήγε αποδεκατισμένος, με συνολικά δέκα απουσίες να αλλάζουν όχι απλώς τις πιθανές ενδεκάδες, αλλά ολόκληρη τη στρατηγική του αγώνα. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ανέστης Μύθου, παρότι βρίσκεται στο Βίγκο, είναι εμπύρετος και τέθηκε εκτός πλάνων, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο τις επιλογές.
Αυτό το τελευταίο στοιχείο “κλείδωσε” ουσιαστικά και τη διάταξη. Οποιαδήποτε σκέψη για σχήμα με δύο επιθετικούς εγκαταλείφθηκε, γιατί σε μια τέτοια διάταξη ο ΠΑΟΚ θα έμενε χωρίς εναλλακτική λύση από τον πάγκο. Σε ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι που μπορεί να πάει σε υψηλή ένταση, αυτό θα ήταν ρίσκο χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Έτσι, ο Λουτσέσκου στρέφεται στο κλασικό του 4-2-3-1, το σχήμα που γνωρίζει καλύτερα η ομάδα και μπορεί να της δώσει «πλαίσιο» μέσα στο χάος των απουσιών.
Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο το σχήμα στο χαρτί. Είναι πώς θα κουμπώσουν οι ρόλοι όταν οι βασικές επιλογές λείπουν και η ομάδα καλείται να παίξει σε μια έδρα που θα ζητήσει από τον ΠΑΟΚ να αμυνθεί σωστά, να αντέξει πίεση και να βρει τρόπο να απειλήσει.
Ο ρόλος-έκπληξη: ο Μπιάνκο ως “δεκάρι” και οργανωτής ανάγκης
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του πλάνου είναι ο ειδικός ρόλος του Αλεσάντρο Μπιάνκο. Ο Ιταλός προορίζεται για μια αποστολή που δεν είναι η “κανονική” του: να κινηθεί ως «δεκάρι», ένας άτυπος οργανωτής που λειτουργεί περισσότερο σαν μπαλαντέρ, σαν τρίτος χαφ που πατάει στις ζώνες πίσω από τον φορ και συνδέει παιχνίδι, παρά σαν κλασικός επιθετικός μέσος του τύπου «πάσα-κλειδί κάθε τρεις φάσεις».
Εδώ υπάρχει διπλή στόχευση. Πρώτον, να έχει ο ΠΑΟΚ μια έξτρα παρουσία στον άξονα όταν η Θέλτα πιέζει, ώστε να μην «σπάει» εύκολα η πρώτη πάσα και να μην γυρίζει η μπάλα αμέσως πίσω. Δεύτερον, να δημιουργήσει ένας παίκτης με πειθαρχία και τρεξίματα ένα σταθερό σημείο ανάμεσα στις γραμμές, για να βγαίνουν πιο καθαρές οι μεταβάσεις.
Η επιλογή έχει ρίσκο, αλλά και λογική. Σε ένα ματς που ο ΠΑΟΚ πρέπει να κυνηγήσει αποτέλεσμα, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να ανοίξει αλόγιστα, το “δεκάρι” πρέπει να δουλεύει και χωρίς τη μπάλα. Ο Μπιάνκο μπορεί να το κάνει αυτό. Και σε βραδιές ανάγκης, πολλές φορές δεν κερδίζει ο πιο θεαματικός ρόλος, αλλά ο πιο λειτουργικός.
Σάντσες στα άκρα: η ανάγκη που γίνεται πλάνο
Ο εξτρέμ Σάντσες δεν είναι απλώς μια επιλογή. Είναι σχεδόν μονόδρομος. Με περιορισμένες διαθέσιμες λύσεις για τη μεσοεπιθετική τριάδα, ο ΠΑΟΚ καλείται να «γεμίσει» τις πλευρές με παίκτες που μπορούν να δώσουν πλάτος, να απειλήσουν στο ένας εναντίον ενός, αλλά και να βοηθήσουν αμυντικά, γιατί στο Βίγκο η πίεση από τα άκρα και οι σέντρες είναι από τα πιο δύσκολα κομμάτια διαχείρισης.
Ο Λουτσέσκου αναμένεται να πλαισιώσει τη γραμμή πίσω από τον φορ με τους Χατσίδη και Σάντσες, όχι επειδή είναι το ιδανικό σενάριο, αλλά επειδή είναι το σενάριο που “βγαίνει” από τα δεδομένα. Η ουσία είναι να πάρει ο ΠΑΟΚ καθαρές κατοχές στις πλευρές, να κρατήσει τη μπάλα λίγο παραπάνω και να μην επιτρέψει στη Θέλτα να τον σπρώξει μόνιμα πίσω. Σε τέτοια ματς, το πλάτος δεν είναι πολυτέλεια. Είναι τρόπος να αναπνεύσεις.
Γιακουμάκης στην κορυφή: ο άνθρωπος που πρέπει να «κρατήσει» την ομάδα
Στην κορυφή της επίθεσης, ο Γιακουμάκης έχει έναν ρόλο βαριάς χρήσης. Σε μια βραδιά όπου ο ΠΑΟΚ δεν έχει πλούσιες επιθετικές εναλλακτικές, ο φορ δεν είναι μόνο τελειωτής. Είναι σημείο αναφοράς. Πρέπει να κρατήσει μπάλες, να δώσει χρόνο στην ομάδα να ανέβει, να τραβήξει στόπερ, να «σπάσει» το πρώτο κύμα πίεσης.
Αν ο ΠΑΟΚ θέλει να πάρει την πρόκριση, θα χρειαστεί να δημιουργήσει φάσεις. Και για να δημιουργήσεις φάσεις εκτός έδρας, συχνά χρειάζεσαι τον φορ σου να κάνει τη βρώμικη δουλειά που δεν γράφεται στα highlights: κοντρόλ με πλάτη, κερδισμένα φάουλ, έξυπνες τοποθετήσεις στις δεύτερες μπάλες. Εκεί ο Γιακουμάκης μπορεί να γίνει καταλύτης, όχι μόνο με γκολ, αλλά με τρόπο παιχνιδιού.
Ο άξονας με Οζντόεφ – Ζαφείρη και η ισορροπία που δεν πρέπει να χαθεί
Στο κέντρο, οι Οζντόεφ και Ζαφείρης καλούνται να δώσουν αυτό που θα κρίνει την επιβίωση του πλάνου: ισορροπία. Ο ΠΑΟΚ πρέπει να βρει τρόπο να κυνηγήσει το γκολ χωρίς να ανοίξει τις αποστάσεις. Αν οι γραμμές του ανοίξουν, η Θέλτα θα βρει χώρους για να τρέξει. Αν, αντίθετα, ο άξονας κρατήσει συμπαγή τη μεσαία ζώνη και οι επιστροφές στις πλευρές είναι σωστές, ο Δικέφαλος μπορεί να κρατήσει το ματς σε επίπεδο που του επιτρέπει να το κερδίσει με μία-δύο στιγμές ποιότητας.
Είναι το κλασικό ευρωπαϊκό δίλημμα: κυνηγάς, αλλά δεν αυτοκτονείς. Και αυτό το δίδυμο έχει τη δουλειά να διατηρήσει τον έλεγχο των αποστάσεων, ώστε ο Μπιάνκο να μπορεί να λειτουργεί πιο μπροστά χωρίς να αφήνει κενό πίσω του.
Η άμυνα και ο Τσιφτσής: απαιτητική βραδιά χωρίς περιθώριο για λάθη
Η αμυντική τετράδα με Κένι, Κεντζιόρα, Μιχαηλίδη και Μπάμπα, μαζί με τον Τσιφτσή κάτω από τα δοκάρια, θα κληθεί να αντέξει διαστήματα πίεσης. Σε τέτοιες ρεβάνς, το πρώτο πράγμα που χρειάζεσαι είναι να μην δεχθείς ένα γκολ που αλλάζει τη γεωμετρία του στόχου. Γιατί τότε ο ΠΑΟΚ θα πρέπει να ανεβάσει ακόμη περισσότερο το ρίσκο, χωρίς να έχει “πάγκο” για να υποστηρίξει δεύτερο κύμα επιθετικών επιλογών.
Ο Τσιφτσής ειδικά μπαίνει σε παιχνίδι υψηλών απαιτήσεων, όχι μόνο σε επίπεδο αποκρούσεων, αλλά και σε επίπεδο διαχείρισης του ρυθμού. Σε έδρες σαν το Βίγκο, η κάθε καθυστέρηση, η κάθε σωστή έξοδος, η κάθε καθαρή πάσα από πίσω μπορεί να κόψει φόρα από τον αντίπαλο και να δώσει ανάσα σε μια ομάδα που παίζει με σύνθεση ανάγκης.
Η μεγάλη πρόκληση: να μείνει ο ΠΑΟΚ «ο εαυτός του» μέσα στις αλχημείες
Το μεγαλύτερο στοίχημα του Λουτσέσκου δεν είναι να κερδίσει τις εντυπώσεις με τις αλχημείες. Είναι να κρατήσει τον ΠΑΟΚ εντός των αρχών του: πειθαρχία, σωστές αποστάσεις, ένταση στις μονομαχίες, καθαρό μυαλό στις μεταβάσεις. Αν αυτό συμβεί, τότε το 1-2 της Τούμπας δεν είναι βουνό. Είναι απλώς μια συνθήκη που απαιτεί μία μεγάλη εμφάνιση.
Και κάπου εκεί μπαίνει η ουσία της βραδιάς: ο ΠΑΟΚ δεν πάει στο Βίγκο για να «μην εκτεθεί». Πάει για να το χτυπήσει. Με δεκάρι τον Μπιάνκο, με τον Σάντσες σε ρόλο που πρέπει να αποδώσει και με τον Γιακουμάκη να σηκώνει το βάρος της κορυφής, ο Δικέφαλος ποντάρει στην προσαρμογή και στον χαρακτήρα. Γιατί σε τέτοιες νύχτες, η πρόκριση συχνά δεν την παίρνει ο πιο πλήρης. Την παίρνει αυτός που αντέχει περισσότερο.
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
Το σχόλιο σας