Το μήνυμα του Ιράν είναι σαφές: οποιοδήποτε πλήγμα εναντίον συμμάχων του θα αντιμετωπίζεται πλέον ως άμεση επίθεση κατά της ίδιας της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Η νέα αυτή προσέγγιση σηματοδοτεί σημαντική αλλαγή σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, όταν η Τεχεράνη προτιμούσε να δρα κυρίως μέσω δικτύων πληρεξουσίων δυνάμεων (proxies), όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, οι σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ και οι Χούθι στην Υεμένη.
Η Βηρυτός ως «κόκκινη γραμμή»
Η ισραηλινή επιδρομή στα νότια προάστια της Βηρυτού και οι επιχειρήσεις κατά θέσεων της Χεζμπολάχ προκάλεσαν άμεση αντίδραση της Τεχεράνης, η οποία εκτόξευσε βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον ισραηλινών στόχων. Για πρώτη φορά μετά από μήνες εύθραυστης ηρεμίας, το Ιράν επέλεξε να απαντήσει ευθέως, χωρίς να κρυφτεί πίσω από τους συμμάχους του.
Σύμφωνα με ιρανικούς κύκλους, η προστασία της Χεζμπολάχ θεωρείται πλέον αναπόσπαστο στοιχείο της εθνικής ασφάλειας του Ιράν. Η επιβίωση του λεγόμενου «Άξονα της Αντίστασης» αντιμετωπίζεται ως ζήτημα στρατηγικής επιβίωσης για το καθεστώς.
Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ μετατρέπεται σε μοχλό πίεσης
Την ίδια στιγμή, οι φιλοϊρανικές δυνάμεις των Χούθι στην Υεμένη κλιμακώνουν τις απειλές τους κατά της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα.
Οι αντάρτες ανακοίνωσαν ότι θεωρούν πλέον κάθε ισραηλινό πλοίο που διέρχεται από το Μπαμπ ελ Μαντέμπ νόμιμο στρατιωτικό στόχο, απειλώντας ουσιαστικά μία από τις σημαντικότερες εμπορικές αρτηρίες του πλανήτη. Από το συγκεκριμένο θαλάσσιο πέρασμα διέρχονται καθημερινά τεράστιες ποσότητες πετρελαίου, φυσικού αερίου και εμπορευμάτων που συνδέουν την Ασία με την Ευρώπη.
Η Τεχεράνη επιχειρεί να καταστήσει σαφές ότι δεν διαθέτει μόνο πυραύλους, αλλά και τη δυνατότητα να προκαλέσει σοβαρό οικονομικό κόστος στη διεθνή οικονομία.
Η νέα φιλοσοφία της αποτροπής
Για δεκαετίες, η στρατηγική του Ιράν βασιζόταν στην αρχή ότι μια επίθεση εναντίον του θα οδηγούσε σε αντίποινα μέσω περιφερειακών συμμάχων.
Σήμερα όμως το δόγμα φαίνεται να μεταβάλλεται.
Η Τεχεράνη επιδιώκει να πείσει τους αντιπάλους της ότι μπορεί να απαντήσει ταυτόχρονα σε πολλαπλά μέτωπα: στον Λίβανο, στη Συρία, στο Ιράκ, στον Περσικό Κόλπο και στην Ερυθρά Θάλασσα. Η λογική αυτή βασίζεται στην αντίληψη ότι το κόστος μιας επίθεσης εναντίον του Ιράν ή των συμμάχων του πρέπει να καταστεί απαγορευτικό για οποιονδήποτε σχεδιάζει στρατιωτική δράση.
Πίεση προς τον Τραμπ
Η νέα στρατηγική δεν στοχεύει μόνο το Ισραήλ.
Στην πραγματικότητα, πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι ο κύριος αποδέκτης των ιρανικών μηνυμάτων είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.
Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να αποτρέψει μια γενικευμένη περιφερειακή σύρραξη, καθώς μια νέα κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα ή στον Περσικό Κόλπο θα μπορούσε να προκαλέσει εκτίναξη των τιμών της ενέργειας και σοβαρούς κλυδωνισμούς στις παγκόσμιες αγορές. Παράλληλα, η αμερικανική ηγεσία προσπαθεί να κρατήσει διαχωρισμένα τα μέτωπα Ιράν, Λιβάνου και Υεμένης, ενώ η Τεχεράνη επιχειρεί ακριβώς το αντίθετο: να τα ενώσει σε ένα ενιαίο πεδίο αντιπαράθεσης.
Η μεγάλη γεωπολιτική δοκιμασία
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το νέο δόγμα αποτροπής του Ιράν θα λειτουργήσει ή αν θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη κλιμάκωση.
Η Τεχεράνη θεωρεί ότι απέδειξε πως μπορεί να απαντά άμεσα και συντονισμένα σε όλη τη Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, επιμένει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί την ενίσχυση της ιρανικής επιρροής στα σύνορά του.
Καθώς η σύγκρουση μεταφέρεται από τη Βηρυτό μέχρι τα στρατηγικά στενά της Ερυθράς Θάλασσας, η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα εποχή αβεβαιότητας, όπου η αποτροπή και η κλιμάκωση συνυπάρχουν επικίνδυνα.
Η μάχη πλέον δεν αφορά μόνο πυραύλους και στρατούς. Αφορά τον έλεγχο των θαλάσσιων δρόμων, της ενέργειας και των γεωπολιτικών ισορροπιών του 21ου αιώνα.
Πηγή: pagenews.gr