Στην πολιτική, η επιμονή μπορεί να είναι ένδειξη στρατηγικής. Μπορεί όμως να εξελιχθεί και σε ένδειξη αδυναμίας αποδοχής μιας νέας πραγματικότητας.
Η στάση του Σωκράτη Φάμελλου απέναντι στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) του Αλέξη Τσίπρα δείχνει να κινείται πλέον στο δεύτερο πεδίο.
Ενώ η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να επενδύει πολιτικά στην προοπτική μιας συνεννόησης, η απέναντι πλευρά εκπέμπει ένα σταθερό και σαφές μήνυμα: το νέο εγχείρημα δεν δημιουργείται για να συγκολλήσει υπάρχοντες κομματικούς μηχανισμούς, αλλά για να οικοδομήσει έναν νέο πολιτικό φορέα με απευθείας αναφορά στην κοινωνία.
Η αντίθεση αυτή δεν είναι επικοινωνιακή. Είναι στρατηγική.
Δύο διαφορετικές πολιτικές γλώσσες
Ο Σωκράτης Φάμελλος επαναλαμβάνει σε κάθε δημόσια παρέμβασή του ότι επιθυμεί «συντροφική σχέση», αποφυγή συγκρούσεων και κοινό βηματισμό με την πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα.
Αντίθετα, η εκπρόσωπος της ΕΛ.Α.Σ. Θεώνη Κουφονικολάκου έχει διατυπώσει με σαφήνεια ότι το νέο πολιτικό εγχείρημα δεν αναζητά συμφωνίες κορυφής ούτε κομματικές συγκολλήσεις, αλλά απευθύνεται σε πολίτες, επιστήμονες, παραγωγικές δυνάμεις και πρόσωπα της κοινωνίας.
Με απλά λόγια, ο ένας συνομιλητής συνεχίζει να μιλά για συνεργασία κομμάτων, ενώ ο άλλος περιγράφει ένα σχέδιο υπέρβασης των κομμάτων.
Η μεγάλη αντίφαση
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό παράδοξο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να αφιερώνει σημαντικό μέρος του δημόσιου λόγου του στην πολιτική επιτυχία ενός διαφορετικού φορέα, αντί να επενδύει αποκλειστικά στη δική του αυτόνομη πολιτική πρόταση.
Στην πραγματικότητα, η Κουμουνδούρου επιχειρεί να διατηρήσει ανοιχτό έναν δίαυλο που μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχει ανταπόκριση.
Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται μια εικόνα πολιτικής αναμονής.
Σαν ο ΣΥΡΙΖΑ να περιμένει μια πρόσκληση που δεν έχει αποσταλεί.
Το υπαρξιακό ερώτημα
Κάθε κόμμα που διεκδικεί κυβερνητικό ρόλο οφείλει να πείθει ότι διαθέτει:
- δική του πολιτική ταυτότητα,
- αυτόνομο πρόγραμμα,
- ανεξάρτητη στρατηγική εξουσίας.
Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται ολοένα και περισσότερο γύρω από το μέλλον της πρωτοβουλίας Τσίπρα.
Και εκεί γεννάται το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα:
Αν η μεγάλη προοδευτική προοπτική βρίσκεται στην ΕΛ.Α.Σ., τότε ποιος είναι ο διακριτός λόγος ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ;
Η απάντηση δεν αφορά μόνο την κομματική ηγεσία.
Αφορά και τους ψηφοφόρους που καλούνται να αποφασίσουν ποιος φορέας εκφράζει πραγματικά τον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Η ΔΕΘ ως πολιτικό τεστ
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αναμένεται να λειτουργήσει ως το πρώτο μεγάλο τεστ.
Παραδοσιακά, η ΔΕΘ αποτελεί το βήμα όπου ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένο κυβερνητικό πρόγραμμα.
Το ερώτημα πλέον είναι αν ο Σωκράτης Φάμελλος θα παρουσιάσει ένα σχέδιο που φιλοδοξεί να εφαρμόσει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ ή αν θα εμφανιστεί ως μεταβατικός κρίκος προς ένα ευρύτερο πολιτικό εγχείρημα.
Η διάκριση μόνο θεωρητική δεν είναι.
Είναι ζήτημα πολιτικής αξιοπιστίας.
Το παρασκήνιο της ανασύνθεσης
Στελέχη που παρακολουθούν τις εξελίξεις στον χώρο της Κεντροαριστεράς εκτιμούν ότι το πραγματικό διακύβευμα δεν αφορά τις εκλογικές συνεργασίες αλλά τον έλεγχο της πολιτικής ηγεμονίας στον προοδευτικό χώρο.
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη επιδιώκει να εμφανιστεί ως ένα νέο πολιτικό ξεκίνημα και όχι ως συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ με διαφορετική ονομασία.
Αυτό εξηγεί και την αποφυγή κάθε δημόσιας εικόνας οργανωμένης κομματικής συγχώνευσης.
Μια τέτοια επιλογή θα περιόριζε το αφήγημα της «επανεκκίνησης» που επιχειρεί να οικοδομήσει το νέο εγχείρημα.
Πέρα από τις κομματικές ισορροπίες, η υπόθεση αφορά τη συνολική λειτουργία της αντιπολίτευσης.
Ένα πολιτικό σύστημα χρειάζεται ισχυρούς και διακριτούς θεσμικούς πόλους.
Όταν ένα κόμμα εμφανίζεται να αναβάλλει τη δική του στρατηγική αυτονομία αναμένοντας τις κινήσεις ενός άλλου πολιτικού φορέα, δημιουργείται ένα κενό πολιτικής εκπροσώπησης που δύσκολα καλύπτεται μόνο με επικοινωνιακές διακηρύξεις.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα δεν είναι η δημοσκοπική πίεση ούτε η ενδεχόμενη διαρροή στελεχών. Είναι ο κίνδυνος να εκπέμψει το μήνυμα ότι δεν πιστεύει πλέον ο ίδιος στη δική του αυτόνομη προοπτική εξουσίας. Στην πολιτική, τα κόμματα σπάνια εξαφανίζονται επειδή τα νικούν οι αντίπαλοί τους. Πολύ συχνότερα συρρικνώνονται όταν παύουν να πείθουν ότι διαθέτουν ξεχωριστή αποστολή. Αν η Κουμουνδούρου συνεχίσει να επενδύει πολιτικά σε μια πόρτα που η άλλη πλευρά έχει ήδη δηλώσει ότι δεν πρόκειται να ανοίξει, τότε το πραγματικό ερώτημα δεν θα είναι αν θα υπάρξει συνεργασία με την ΕΛ.Α.Σ., αλλά αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να διατηρήσει τον ρόλο του ως αυτόνομος πυλώνας της ελληνικής Κεντροαριστεράς.
Πηγή: pagenews.gr