Ιράν–Τραμπ:Η στρατηγική της Τεχεράνης περνά από πόλεμο στη σκιά–Το σχέδιο δολοφονίας ανησύχησε την Ουάσιγκτον

Η μυστική επιχείρηση φυγάδευσης του Αμερικανού προέδρου από την Τουρκία αποκαλύπτει το βάθος της απειλής – Ο Τραμπ μεταφέρθηκε με όχημα τροφοδοσίας σε διαφορετικό στρατιωτικό αεροσκάφος, ενώ το Air Force One χρησιμοποιήθηκε ως παραπλάνηση – Το κρίσιμο ερώτημα για το εάν η Τεχεράνη επιδιώκει πλέον προσωπική εκδίκηση πέρα από τη στρατιωτική αντιπαράθεση

Η αντιπαράθεση Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν έχει αποκτήσει μια πολύ πιο προσωπική και δυνητικά ανεξέλεγκτη διάσταση. Νέες αποκαλύψεις για τη μυστική φυγάδευση του Ντόναλντ Τραμπ από την Τουρκία τον Ιούλιο, υπό τον φόβο ιρανικής επίθεσης, δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον αντιμετώπισε την απειλή ως αρκετά σοβαρή ώστε να οργανώσει μια εξαιρετικά περίπλοκη επιχείρηση παραπλάνησης γύρω από την προεδρική μετακίνηση.

Ο ίδιος ο Τραμπ επιβεβαίωσε ότι ακολούθησε τις οδηγίες της Secret Service και του αμερικανικού στρατού για να αλλάξει μυστικά αεροσκάφος. Σύμφωνα με αμερικανικά δημοσιεύματα, μεταφέρθηκε από το προεδρικό αεροσκάφος με όχημα τροφοδοσίας αεροδρομίου και επιβιβάστηκε κρυφά σε μικρότερο στρατιωτικό αεροσκάφος, ενώ δημοσιογράφοι και ορισμένα στελέχη του Λευκού Οίκου συνέχισαν το ταξίδι με το άλλο αεροπλάνο χωρίς να γνωρίζουν ότι ο πρόεδρος δεν βρισκόταν πλέον μαζί τους.

Η ιστορία είναι εντυπωσιακή. Το γεωπολιτικό της περιεχόμενο, όμως, είναι πολύ σοβαρότερο:

οι αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας θεωρούν την απειλή κατά της ζωής του προέδρου πραγματική και επιχειρησιακά σημαντική.

Η επιχείρηση στην Άγκυρα

Η υπόθεση ξεκίνησε μετά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία στις αρχές Ιουλίου.

Ο Τραμπ είχε φτάσει με το νέο Boeing 747-8 που είχε δωρίσει το Κατάρ και είχε μετασκευαστεί για προεδρική χρήση. Στις 8 Ιουλίου, όμως, ανακοινώθηκε αιφνιδιαστικά ότι θα επέστρεφε χρησιμοποιώντας ένα από τα παλαιότερα προεδρικά αεροσκάφη.

Δημοσίως, ο Αμερικανός πρόεδρος είχε αποδώσει την αλλαγή σε λόγους που παρέπεμπαν περισσότερο σε νοσταλγία, λέγοντας ότι θα χρησιμοποιούσε το παλαιό αεροσκάφος «for old time’s sake».

Στην πραγματικότητα, οι λόγοι ήταν πολύ σοβαρότεροι.

Αμερικανοί αξιωματούχοι αποκάλυψαν αργότερα ότι είχε εντοπιστεί αξιόπιστη απειλή από το Ιράν και δυνάμεις που συνδέονται μαζί του, με πληροφορίες να αναφέρουν ακόμη και σχέδιο προσβολής του αεροσκάφους που θα μετέφερε τον πρόεδρο.

Το Air Force One έγινε δόλωμα

Οι νεότερες αποκαλύψεις δείχνουν ότι η επιχείρηση ασφαλείας ήταν πολύ πιο περίπλοκη από μια απλή αλλαγή αεροπλάνου.

Ο Τραμπ εμφανίστηκε δημοσίως να επιβιβάζεται στο παλαιότερο προεδρικό αεροσκάφος στην Άγκυρα.

Αλλά δεν έφυγε τελικά με αυτό.

Μεταφέρθηκε κρυφά μέσω οχήματος τροφοδοσίας αεροσκαφών σε διαφορετικό αμερικανικό στρατιωτικό αεροπλάνο και αναχώρησε χωρίς η προεδρική δημοσιογραφική αποστολή να γνωρίζει τι είχε συμβεί.

Το άλλο αεροσκάφος συνέχισε ουσιαστικά να δημιουργεί την εντύπωση ότι μετέφερε τον πρόεδρο.

Η χρήση ενός τέτοιου decoy δείχνει ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας δεν ανησυχούσαν απλώς για μια γενική απειλή. Προσπάθησαν ενεργά να αποκρύψουν από έναν πιθανό αντίπαλο ποιο αεροσκάφος μετέφερε πραγματικά τον Τραμπ.

Οι πληροφορίες μιλούσαν ακόμη και για πύραυλο

Η σοβαρότητα του συναγερμού είχε αρχίσει να γίνεται γνωστή ήδη από τον Ιούλιο.

Αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν αναφέρει στο CBS News ότι οι ΗΠΑ είχαν εντοπίσει αξιόπιστη απειλή που περιλάμβανε πιθανό σχέδιο πυραυλικής επίθεσης εναντίον του αεροσκάφους του Τραμπ.

Το γεγονός ότι η Τουρκία βρίσκεται σχετικά κοντά στο Ιράν ενίσχυε τις ανησυχίες ασφαλείας, ενώ η περιοχή βρισκόταν ήδη σε συνθήκες αυξημένης στρατιωτικής έντασης.

Η νέα, καταριανής προέλευσης προεδρική 747 είχε επίσης προκαλέσει ερωτήματα επειδή δεν διέθετε ακόμη όλες τις αμυντικές δυνατότητες των παλαιότερων αεροσκαφών που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά του Αμερικανού προέδρου.

Ωστόσο, οι αμερικανικές πληροφορίες φέρεται να αφορούσαν τον ίδιο τον Τραμπ και το αεροσκάφος στο οποίο θα βρισκόταν, όχι αποκλειστικά το νέο Boeing.

Γιατί το Ιράν έχει προσωπικό λογαριασμό με τον Τραμπ

Εδώ βρίσκεται το βαθύτερο υπόβαθρο της ιστορίας.

Η απειλή εναντίον του Τραμπ δεν μπορεί να εξεταστεί αποκλειστικά μέσα από τη σημερινή στρατιωτική αντιπαράθεση ΗΠΑ–Ιράν.

Η Τεχεράνη έχει εδώ και χρόνια συνδέσει προσωπικά τον Τραμπ με αποφάσεις που θεωρεί εγκλήματα εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Το σημαντικότερο ιστορικό σημείο είναι η αμερικανική επιχείρηση του Ιανουαρίου 2020 που σκότωσε στη Βαγδάτη τον Κασέμ Σουλεϊμανί, διοικητή της δύναμης Quds των Φρουρών της Επανάστασης.

Από τότε, ιρανικές απειλές εκδίκησης εναντίον Αμερικανών αξιωματούχων που συνδέθηκαν με την επιχείρηση έχουν απασχολήσει επανειλημμένα τις αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας.

Η σημερινή κατάσταση όμως είναι ακόμη πιο επικίνδυνη, καθώς το ιστορικό αυτό φορτίο έχει προστεθεί στην ανοικτή στρατιωτική σύγκρουση των τελευταίων μηνών.

Άλλο η αποτροπή, άλλο η δολοφονία προέδρου

Για την Τεχεράνη, εάν πράγματι πίσω από τις πληροφορίες βρίσκεται οργανωμένο κρατικό σχέδιο, η επιλογή μιας τέτοιας στρατηγικής θα ενείχε τεράστιο ρίσκο.

Μια επίθεση σε αμερικανική στρατιωτική εγκατάσταση ή ακόμη και σε αμερικανικές δυνάμεις μπορεί —υπό ορισμένες συνθήκες— να ενταχθεί στη γνώριμη λογική στρατιωτικής κλιμάκωσης και ανταπόδοσης.

Η δολοφονία εν ενεργεία προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική κατηγορία.

Μια επιτυχής επίθεση στον Τραμπ θα μπορούσε να προκαλέσει αμερικανική αντίδραση τέτοιας κλίμακας ώστε να απειλήσει όχι μόνο στρατιωτικές εγκαταστάσεις αλλά την ίδια την επιβίωση του ιρανικού καθεστώτος.

Γι’ αυτό και πρέπει να γίνεται μια κρίσιμη διάκριση: οι αμερικανικές πληροφορίες για αξιόπιστη ιρανική απειλή δεν αποτελούν από μόνες τους δημόσια απόδειξη ότι η ανώτατη πολιτική ηγεσία στην Τεχεράνη έδωσε συγκεκριμένη εντολή δολοφονίας.

Η δύναμη Quds και ο πόλεμος στη σκιά

Η υπόθεση αναδεικνύει παράλληλα τον ρόλο που διαδραματίζουν οι Φρουροί της Επανάστασης και η Quds Force στη στρατηγική της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Εδώ και δεκαετίες, το Ιράν έχει επενδύσει σε μια μορφή ισχύος που επιτρέπει επιχειρήσεις πέρα από τα σύνορά του χωρίς να απαιτεί πάντοτε συμβατική στρατιωτική εμπλοκή.

Περιφερειακά δίκτυα, συνεργαζόμενες ένοπλες οργανώσεις, μυστικές επιχειρήσεις, κυβερνοεπιθέσεις και ασύμμετρες δυνατότητες επιτρέπουν στην Τεχεράνη να δημιουργεί κόστος στους αντιπάλους της χωρίς κάθε ενέργεια να οδηγεί αυτομάτως σε ολοκληρωτικό πόλεμο.

Αυτό είναι το περίφημο «gray zone» της ιρανικής στρατηγικής.

Η απειλή κατά ενός Αμερικανού προέδρου, όμως, δοκιμάζει τα όριά του.

Η Τεχεράνη έχει ένα τεράστιο στρατηγικό δίλημμα

Το Ιράν βρίσκεται έτσι αντιμέτωπο με μια δύσκολη εξίσωση.

Από τη μία πλευρά, θέλει να αποδείξει ότι το κόστος της αμερικανικής στρατιωτικής πίεσης δεν είναι μονόπλευρο και ότι μπορεί να απαντήσει ακόμη και πέρα από τα παραδοσιακά πεδία μάχης.

Από την άλλη, μια επιχείρηση που θα μπορούσε να αποδοθεί ευθέως στην ιρανική ηγεσία και θα στόχευε προσωπικά τον Αμερικανό πρόεδρο θα μπορούσε να καταστρέψει οποιοδήποτε περιθώριο ελεγχόμενης αποκλιμάκωσης.

Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς Ουάσιγκτον και Τεχεράνη έχουν ταυτόχρονα αφήσει ανοιχτό τον δίαυλο των διαπραγματεύσεων.

Η λογική της διπλωματίας απαιτεί ένα ελάχιστο επίπεδο προβλεψιμότητας.

Η λογική της προσωπικής εκδίκησης λειτουργεί προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Και ο Τραμπ πρέπει να αποφασίσει πώς θα αντιμετωπίσει την απειλή

Το δίλημμα δεν αφορά μόνο το Ιράν.

Αφορά και τον Λευκό Οίκο.

Εάν η αμερικανική κυβέρνηση θεωρεί ότι η Τεχεράνη ή οργανώσεις που συνδέονται μαζί της επιχειρούν ενεργά να δολοφονήσουν τον πρόεδρο, η απειλή αυτή αναπόφευκτα επηρεάζει τη στρατηγική των ΗΠΑ.

Η Ουάσιγκτον πρέπει ταυτόχρονα να:

προστατεύσει τον πρόεδρο, να διατηρήσει αξιόπιστη αποτροπή, να αποφύγει μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση και —εφόσον το θεωρεί προς το συμφέρον της— να διατηρήσει ανοιχτή την πόρτα της διπλωματίας.

Και αυτές οι επιδιώξεις δεν συμβαδίζουν πάντα εύκολα.

Το catering truck είναι τελικά η μικρότερη ιστορία

Η εικόνα ενός Αμερικανού προέδρου που εγκαταλείπει κρυφά το Air Force One μέσω οχήματος τροφοδοσίας είναι αναπόφευκτα η λεπτομέρεια που τραβά την προσοχή.

Αλλά γεωπολιτικά είναι σχεδόν δευτερεύουσα.

Η πραγματική είδηση είναι ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας θεώρησαν την απειλή αρκετά σοβαρή ώστε να κρύψουν ακόμη και από ανθρώπους που ταξίδευαν με την προεδρική αποστολή ποιο αεροσκάφος μετέφερε τον αρχηγό του αμερικανικού κράτους.

Αυτό αποκαλύπτει πόσο έχει αλλάξει η φύση της αντιπαράθεσης ΗΠΑ–Ιράν.

Δεν πρόκειται πλέον μόνο για πυρηνικές εγκαταστάσεις, πυραύλους, κυρώσεις και περιφερειακές οργανώσεις.

Υπάρχει πλέον και μια προσωπική διάσταση εκδίκησης και επιβίωσης, η οποία μπορεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα από τη συμβατική λογική της διπλωματίας.

Και εκεί βρίσκεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος.

Ένας πόλεμος μπορεί να σταματήσει με συμφωνία. Ένας κύκλος προσωπικής εκδίκησης είναι πολύ δυσκολότερο να τερματιστεί — ιδιαίτερα όταν στο κέντρο του βρίσκεται ο ίδιος ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Πηγή: pagenews.gr