Ένα παράδοξο βρίσκεται πίσω από τη νέα αναταραχή στην αγορά αμερικανικών ομολόγων.
Οι ξένοι επενδυτές δεν εγκαταλείπουν τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αλλάζουν αυτό που αγοράζουν.
Αντί να διοχετεύουν το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων τους στα αμερικανικά κρατικά ομόλογα, όπως συνέβαινε επί δεκαετίες, στρέφονται όλο και περισσότερο στις αμερικανικές μετοχές.
Σύμφωνα με στοιχεία που αναδεικνύουν οι Financial Times επικαλούμενοι ανάλυση της Deutsche Bank, οι διεθνείς ροές προς αμερικανικές μετοχές έφθασαν περίπου στο 2,8% του αμερικανικού ΑΕΠ, έναντι περίπου 2% προς τα Treasuries. Η τράπεζα περιγράφει τη μετατόπιση ως «huge shift in US asset markets».
Το μήνυμα είναι πολύ πιο σημαντικό από μια απλή αλλαγή χαρτοφυλακίου.
Οι επενδυτές εξακολουθούν να πιστεύουν στις αμερικανικές επιχειρήσεις.
Εμφανίζονται όμως περισσότερο επιφυλακτικοί απέναντι στον ισολογισμό της αμερικανικής κυβέρνησης.
Η Αμερική χωρίζεται στα δύο
Στην πραγματικότητα, οι αγορές αρχίζουν να τιμολογούν δύο διαφορετικές Αμερικές.
Από τη μία βρίσκεται η ιδιωτική οικονομία:
AI, Big Tech, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, τεχνολογία, παραγωγικότητα και μερικές από τις ισχυρότερες επιχειρήσεις του πλανήτη.
Από την άλλη βρίσκεται ο ομοσπονδιακός ισολογισμός:
τεράστιο δημόσιο χρέος, επίμονα ελλείμματα, αυξανόμενες πληρωμές τόκων και συνεχής ανάγκη έκδοσης νέων κρατικών τίτλων.
Αυτό ακριβώς είναι το ενδιαφέρον της σημερινής μετατόπισης.
Ο ξένος επενδυτής μπορεί να πιστεύει στην Nvidia, τη Microsoft ή την αμερικανική οικονομία χωρίς να θεωρεί ελκυστικό ένα 10ετές Treasury στην ίδια τιμή που το θεωρούσε ελκυστικό πριν από λίγα χρόνια.
Για να αγοράσει το δεύτερο, απαιτεί πλέον μεγαλύτερη απόδοση.
Το 5% αποκτά διαφορετική σημασία
Εδώ συνδέεται το story με την εκτίναξη του αμερικανικού 10ετούς.
Η απόδοση του Treasury έφθασε στην περιοχή του 5%, αγγίζοντας επίπεδα που δεν είχαν εμφανιστεί από το 2007.
Μέχρι τώρα η συζήτηση επικεντρωνόταν στον πληθωρισμό, στο πετρέλαιο και στην πιθανότητα νέας αύξησης επιτοκίων από τη Fed.
Υπάρχει όμως και δεύτερη ανάγνωση.
Η Αμερική χρειάζεται αγοραστές για ένα ολοένα μεγαλύτερο απόθεμα κρατικού χρέους.
Εάν οι ξένοι επενδυτές προτιμούν να κατευθύνουν το επόμενο δολάριο στις αμερικανικές μετοχές αντί στα Treasuries, το υπουργείο Οικονομικών πρέπει να προσφέρει υψηλότερη απόδοση για να προσελκύσει κεφάλαια.
Και όσο αυξάνεται η απόδοση, τόσο αυξάνεται το κόστος χρηματοδότησης της ίδιας της αμερικανικής κυβέρνησης.
Δεν είναι ακόμη «φυγή από την Αμερική»
Εδώ χρειάζεται μια κρίσιμη διάκριση.
Η μετατόπιση δεν αποτελεί απόδειξη αποδολαριοποίησης ούτε μαζικής εγκατάλειψης των αμερικανικών assets.
Συμβαίνει σχεδόν το αντίθετο.
Τα διεθνή κεφάλαια εξακολουθούν να εισρέουν στις ΗΠΑ.
Απλώς μετακινούνται προς διαφορετικό αμερικανικό asset.
Και αυτό κάνει την ιστορία ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι ξένοι δεν εμπιστεύονται την Αμερική.
Είναι ότι φαίνεται να εμπιστεύονται περισσότερο τις εταιρείες της από την κυβέρνηση που εκδίδει το χρέος της.
Το μεγάλο trade: Nvidia αντί Treasury
Για έναν διεθνή asset manager η εξίσωση έχει αλλάξει.
Ένα Treasury προσφέρει σήμερα υψηλή ονομαστική απόδοση και θεωρείται εξαιρετικά ασφαλές ως προς την αποπληρωμή.
Όμως ο επενδυτής πρέπει να συνυπολογίσει:
- τον πληθωρισμό,
- τη δημοσιονομική πορεία των ΗΠΑ,
- την τεράστια προσφορά νέων κρατικών τίτλων,
- το term premium,
- την πορεία του δολαρίου,
- και την πολιτική πίεση γύρω από τη Fed.
Απέναντι σε αυτά βρίσκεται η Wall Street και ιδιαίτερα οι αμερικανικοί τεχνολογικοί όμιλοι που εξακολουθούν να προσφέρουν έκθεση στην AI και στην αύξηση της παραγωγικότητας.
Η επιλογή επομένως δεν είναι πλέον «Αμερική ή όχι Αμερική».
Είναι ποια Αμερική;
Ο Τραμπ βρίσκεται ξανά μέσα στην εξίσωση
Αυτό δημιουργεί ακόμη μία αντίφαση για τον Ντόναλντ Τραμπ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει χαμηλότερο κόστος δανεισμού.
Για να συμβεί αυτό όμως χρειάζεται ισχυρή ζήτηση για αμερικανικά κρατικά ομόλογα.
Εάν ταυτόχρονα η δημοσιονομική πολιτική αυξάνει τις ανάγκες χρηματοδότησης, οι εμπορικές πολιτικές ενισχύουν τον πληθωριστικό κίνδυνο και η γεωπολιτική κρίση κρατά το πετρέλαιο πάνω από τα 100 δολάρια, οι επενδυτές έχουν περισσότερους λόγους να απαιτούν μεγαλύτερη απόδοση.
Η Fed μπορεί να ελέγχει το βραχυπρόθεσμο επιτόκιο.
Δεν μπορεί να διατάξει τον πλανήτη να χρηματοδοτήσει την αμερικανική κυβέρνηση με χαμηλό επιτόκιο.
Η AI δημιουργεί μια νέα ανισορροπία
Υπάρχει και κάτι ακόμη.
Η αμερικανική AI boom λειτουργεί σαν τεράστιος μαγνήτης ξένων κεφαλαίων.
Οι μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου επενδύουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε chips, data centers, cloud infrastructure, ηλεκτρικά δίκτυα και νέες ενεργειακές υποδομές.
Αυτό ενισχύει το αφήγημα ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν το ισχυρότερο ιδιωτικό growth engine του ανεπτυγμένου κόσμου.
Αλλά δημιουργεί ταυτόχρονα ανταγωνισμό για κεφάλαιο.
Το αμερικανικό κράτος και ο αμερικανικός ιδιωτικός τομέας ζητούν τεράστια ποσά χρηματοδότησης την ίδια στιγμή.
Και όταν η ιδιωτική οικονομία υπόσχεται υψηλότερη ανάπτυξη, το Treasury πρέπει να πληρώσει περισσότερο για να ανταγωνιστεί.
Το ερώτημα φτάνει μέχρι το δολάριο
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη ιστορία.
Η διεθνής κυριαρχία του δολαρίου στηρίχθηκε για δεκαετίες όχι μόνο στο μέγεθος της αμερικανικής οικονομίας αλλά και στην τεράστια, βαθιά και εξαιρετικά ρευστή αγορά των Treasuries.
Τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα αποτελούσαν το ασφαλές asset του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Εάν όμως όλο και μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς ζήτησης για δολάρια προέρχεται από την επιθυμία αγοράς αμερικανικών μετοχών και όχι κρατικών τίτλων, αλλάζει σταδιακά και η φύση αυτής της ζήτησης.
Οι μετοχές είναι risk assets.
Τα Treasuries αποτελούν reserve assets.
Η διαφορά είναι τεράστια.
Wall Street ισχυρή, Washington ακριβή
Δεν υπάρχει σήμερα ένδειξη ότι τα Treasuries χάνουν τον κεντρικό τους ρόλο στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Υπάρχει όμως ένα προειδοποιητικό σήμα που δεν πρέπει να αγνοηθεί.
Η Wall Street εξακολουθεί να μπορεί να προσελκύει τεράστιο ξένο κεφάλαιο.
Η Washington πρέπει πλέον να πληρώνει περισσότερο για να κάνει το ίδιο.
Και αυτό δημιουργεί μια ασυνήθιστη εικόνα:
ο ιδιωτικός ισολογισμός της Αμερικής γίνεται ισχυρότερος ακριβώς τη στιγμή που ο δημόσιος ισολογισμός της προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία.
Εάν αυτή η απόκλιση συνεχιστεί, το 5% στο αμερικανικό 10ετές μπορεί να αποδειχθεί κάτι περισσότερο από μια προσωρινή αντίδραση στον πληθωρισμό και στον πόλεμο.
Μπορεί να είναι η τιμή που αρχίζει να ζητά ο κόσμος για να χρηματοδοτήσει μια υπερδύναμη της οποίας τις επιχειρήσεις εξακολουθεί να λατρεύει — αλλά το χρέος της αρχίζει να το κοιτάζει διαφορετικά.
Πηγή: pagenews.gr