Η μεγάλη είδηση στην τελευταία μακροοικονομική εικόνα της Morningstar DBRS για την Ελλάδα δεν βρίσκεται μόνο στο 1,8%.
Βρίσκεται κυρίως στο τι συμβαίνει γύρω της.
Σε μια Ευρώπη που εξακολουθεί να δυσκολεύεται να παράγει ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης, η ελληνική οικονομία παραμένει σε μια ομάδα χωρών που κινούνται ταχύτερα από τις μεγάλες οικονομίες της Ευρωζώνης.
Και η σύγκριση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα επειδή αφορά πλέον δύο συνεχόμενα χρόνια.
Η DBRS προβλέπει για την Ελλάδα:
- Ανάπτυξη 1,8% το 2026, μόλις 0,1 ποσοστιαία μονάδα χαμηλότερα από την προηγούμενη πρόβλεψή της.
- Ανάπτυξη 1,8% και το 2027, χωρίς μεταβολή από την προηγούμενη εκτίμηση.
- Ανεργία 8,3% το 2026, με βελτίωση κατά 0,1 μονάδα έναντι της προηγούμενης πρόβλεψης.
- Περαιτέρω πτώση της ανεργίας στο 7,8% το 2027.
Το μήνυμα επομένως δεν είναι ότι η Ελλάδα μπαίνει σε περίοδο εκρηκτικής ανάπτυξης.
Είναι διαφορετικό και ίσως οικονομικά σημαντικότερο:
διατηρεί υψηλότερη ταχύτητα από τον ευρωπαϊκό πυρήνα μέσα σε ένα δυσμενέστερο διεθνές περιβάλλον.
Ελλάδα 1,8% – Γαλλία 0,5%: Η σύγκριση που ξεχωρίζει
Εδώ αρχίζει να φαίνεται η διαφορά.
Για το 2026, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Morningstar DBRS:
- Η Ελλάδα βρίσκεται στο 1,8%.
- Η Γερμανία στο 1%.
- Η Ιταλία στο 0,8%.
- Η Γαλλία μόλις στο 0,5%.
- Η Πορτογαλία κινείται υψηλότερα, στο 2%.
- Και η Ισπανία παραμένει από τους πρωταγωνιστές της Ευρώπης με 2,5%.
Άρα η Ελλάδα δεν είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία της Ευρωζώνης.
Βρίσκεται όμως καθαρά πάνω από τις τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της.
Και εάν χρησιμοποιήσουμε τις προβλέψεις της DBRS για το 2026 και το 2027 ως μια απλή ένδειξη της διετίας, η απόσταση γίνεται περισσότερο εμφανής.
Η ελληνική οικονομία κινείται προς συνολική πραγματική μεγέθυνση περίπου 3,6% στη διετία, με τη Γερμανία γύρω στο 2,2%, την Ιταλία περίπου στο 1,5% και τη Γαλλία περίπου στο 1,4%.
Οι υπολογισμοί είναι προσεγγιστικοί και βασίζονται στις ετήσιες προβλέψεις της DBRS· δεν αποτελούν ξεχωριστή πρόβλεψη του οίκου.
Δείχνουν όμως το βασικό story:
η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει growth premium έναντι του ευρωπαϊκού πυρήνα.
Από το «Greek risk» στο ευρωπαϊκό growth differential
Η εικόνα αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν ιδωθεί σε μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα.
Για χρόνια το ελληνικό οικονομικό debate περιστρεφόταν γύρω από την απόσταση της χώρας από την υπόλοιπη Ευρώπη σε όρους κινδύνου, δημοσιονομικής σταθερότητας και χρηματοδότησης.
Τώρα το ενδιαφέρον μετακινείται σταδιακά σε άλλο ερώτημα:
πόσο περισσότερο μπορεί να αναπτύσσεται η Ελλάδα από τις μεγάλες οικονομίες της Ευρωζώνης και για πόσο καιρό;
Το 1,8% από μόνο του δεν είναι εντυπωσιακός ρυθμός.
Απέναντι όμως στο 0,5% της Γαλλίας, στο 0,8% της Ιταλίας και στο 1% της Γερμανίας, αποκτά εντελώς διαφορετική σημασία.
Για τις αγορές, άλλωστε, δεν μετρά μόνο η απόλυτη επίδοση μιας οικονομίας.
Μετρά και η σχετική επίδοση έναντι των υπολοίπων.
Η ανεργία σπάει προς το 8%
Το δεύτερο κομμάτι της εικόνας αφορά την αγορά εργασίας.
Η Morningstar DBRS περιμένει ότι η ανεργία θα συνεχίσει να αποκλιμακώνεται:
8,3% το 2026 και 7,8% το 2027.
Εάν επιβεβαιωθεί η πρόβλεψη, η Ελλάδα θα πλησιάσει ακόμη περισσότερο σε επίπεδα ανεργίας που για πολλά χρόνια έμοιαζαν εξαιρετικά μακρινά.
Υπάρχει όμως μια σημαντική υποσημείωση.
Παρά τη μεγάλη βελτίωση, το ελληνικό ποσοστό εξακολουθεί να βρίσκεται ψηλά συγκριτικά με πολλές άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες.
Στο δείγμα της DBRS, υψηλότερη ανεργία για το 2026 προβλέπεται μεταξύ άλλων:
- στη Φινλανδία, 10,3%,
- στην Ισπανία, 10%,
- και στη Σουηδία, 8,6%.
Άρα η αγορά εργασίας αποτελεί ταυτόχρονα επιτυχία της ανάκαμψης και εκκρεμότητα της σύγκλισης.
Η Ευρώπη έχει μεγαλύτερο πρόβλημα από την Ελλάδα
Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο ευρωπαϊκό μήνυμα της έκθεσης.
Η Morningstar DBRS περιγράφει τις προηγμένες οικονομίες ως ανθεκτικές, αλλά όχι ιδιαίτερα δυναμικές.
Ειδικά στην Ευρώπη, οι μεγαλύτερες οικονομίες εξακολουθούν να κινούνται με χαμηλές ταχύτητες.
Η μεταποίηση δυσκολεύεται να ανακάμψει, ο ανταγωνισμός από την Ασία εντείνεται και το ενεργειακό κόστος εξακολουθεί να αποτελεί διαρθρωτικό μειονέκτημα.
Αυτό δημιουργεί ένα παράδοξο:
η Ελλάδα μπορεί να συνεχίσει να υπεραποδίδει σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αλλά δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από μια Ευρώπη που αναπτύσσεται αργά.
Η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία είναι βασικές αγορές, εμπορικοί εταίροι και πηγές επενδυτικών και τουριστικών ροών.
Η αδυναμία τους αργά ή γρήγορα περνά και στην περιφέρεια.
Η νέα παγκόσμια οικονομία επενδύει σε τρία πράγματα
Η DBRS εντοπίζει όμως και μια τεράστια επενδυτική μετατόπιση.
Τη χαρακτηρίζει ως έναν ιδιότυπο «τεχνολογικό αγώνα εξοπλισμών».
Τα κεφάλαια κατευθύνονται με αυξανόμενη ένταση σε τρεις μεγάλες περιοχές:
- Τεχνητή Νοημοσύνη και τεχνολογία.
- Ενεργειακές υποδομές και δίκτυα.
- Άμυνα και αμυντική βιομηχανία.
Ταυτόχρονα, ο προστατευτισμός, το reshoring και η προσπάθεια των μεγάλων οικονομιών να μειώσουν την εξάρτησή τους από ευάλωτες εφοδιαστικές αλυσίδες απαιτούν τεράστιες νέες επενδύσεις.
Αυτό στηρίζει τη διεθνή ανάπτυξη.
Αλλά δημιουργεί και ένα δεύτερο αποτέλεσμα:
όλοι ζητούν περισσότερο κεφάλαιο ταυτόχρονα.
Και όταν κράτη, τεχνολογικοί όμιλοι, ενεργειακές εταιρείες και αμυντικές βιομηχανίες ανταγωνίζονται για μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση, αυξάνονται οι πιέσεις στις αποδόσεις των ομολόγων και στο κόστος χρήματος.
Η Αμερική στο 2,1% – Η Ινδία στο 6,7%
Η παγκόσμια εικόνα δείχνει ταυτόχρονα πόσο διαφορετικές ταχύτητες έχουν πλέον οι μεγάλες οικονομικές περιοχές.
Η DBRS προβλέπει:
ΗΠΑ: 2,1% το 2026 και 2,1% το 2027.
Κίνα: 4,6% το 2026.
Ινδία: 6,7% το 2026.
Σε σύγκριση με αυτές τις επιδόσεις, το ευρωπαϊκό πρόβλημα γίνεται εμφανέστερο.
Η μάχη της επόμενης περιόδου δεν είναι απλώς να αποφύγει η Ευρώπη την ύφεση.
Είναι να μην παγιδευτεί σε μια μακρά περίοδο ανάπτυξης γύρω στο 1%, την ώρα που ΗΠΑ και Ασία επενδύουν επιθετικά στις τεχνολογίες και στις υποδομές της επόμενης δεκαετίας.
Το μεγάλο ελληνικό «αλλά»: Ορμούζ
Και εδώ η θετική ελληνική εικόνα συναντά τον μεγαλύτερο κίνδυνο της έκθεσης.
Την ενέργεια.
Η DBRS θεωρεί ότι οι κίνδυνοι για τις διεθνείς οικονομικές προοπτικές παραμένουν στραμμένοι προς τα κάτω και αποδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στην κατάσταση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ.
Η σημασία του σημείου είναι τεράστια.
Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη γεωπολιτική εστία.
Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους διαδρόμους μεταφοράς πετρελαίου και LNG στον κόσμο.
Κάθε σοβαρός περιορισμός των ενεργειακών ροών μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτή αντίδραση:
πετρέλαιο → φυσικό αέριο → πληθωρισμός → επιτόκια → κατανάλωση → ανάπτυξη.
Και αυτή η αλυσίδα αφορά άμεσα την Ελλάδα.
Η ειρωνεία του 1,8%
Εδώ βρίσκεται και η πιο ενδιαφέρουσα ανάγνωση της έκθεσης.
Η Ελλάδα εμφανίζεται ισχυρότερη από τον ευρωπαϊκό πυρήνα σε όρους ανάπτυξης.
Αλλά είναι ταυτόχρονα μια οικονομία με υψηλή ενεργειακή ευαισθησία, σημαντικές μεταφορικές ανάγκες, μεγάλη τουριστική δραστηριότητα και επιχειρήσεις που επηρεάζονται από το κόστος ηλεκτρισμού και καυσίμων.
Ένα παρατεταμένο ενεργειακό σοκ μπορεί επομένως να χτυπήσει ταυτόχρονα:
το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, τα περιθώρια των επιχειρήσεων, τις μεταφορές, τον πληθωρισμό και τελικά την κατανάλωση.
Και γι’ αυτό η DBRS αφήνει ουσιαστικά δύο μηνύματα για την Ελλάδα.
Το πρώτο είναι θετικό:
Η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να τρέχει ταχύτερα από τον πυρήνα της Ευρώπης.
Το δεύτερο είναι προειδοποιητικό:
το 1,8% δεν είναι θωρακισμένο απέναντι σε ένα νέο ενεργειακό σοκ.
Το πραγματικό τεστ του 2027
Η πρόβλεψη για 1,8% ανάπτυξη και το 2027 έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία από όσο δείχνει ο αριθμός.
Γιατί υποδηλώνει ότι η DBRS δεν αντιμετωπίζει τη σημερινή ελληνική υπεραπόδοση ως φαινόμενο ενός μόνο έτους.
Ταυτόχρονα, όμως, η ίδια η έκθεση υπενθυμίζει πόσο εύκολα μπορεί να μεταβληθεί το διεθνές περιβάλλον.
Η Ελλάδα έχει πλέον διαφορετικό πρόβλημα από εκείνο που είχε πριν από μία δεκαετία.
Δεν προσπαθεί απλώς να αποδείξει ότι μπορεί να αναπτυχθεί.
Προσπαθεί να διατηρήσει την υπεραπόδοση όταν η Ευρώπη επιβραδύνεται και η ενέργεια ακριβαίνει.
Και αυτό ίσως είναι το πραγματικό οικονομικό στοίχημα πίσω από το 1,8% της DBRS.
Πηγή: pagenews.gr