Η απόφαση της Λιβύης αλλάζει τις ισορροπίες – Η Ελλάδα ενεργοποιεί τη διπλωματική της στρατηγική
Η Ανατολική Μεσόγειος εισέρχεται σε νέα περίοδο διπλωματικής κινητικότητας, μετά την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης να εγκρίνει το τουρκολιβυκό μνημόνιο για τις θαλάσσιες ζώνες.
Η εξέλιξη της 20ής Οκτωβρίου 2026 δημιουργεί νέα δεδομένα για την ελληνική εξωτερική πολιτική, καθώς το κοινοβούλιο της ανατολικής Λιβύης εγκαταλείπει την προηγούμενη αντίθεσή του στη συμφωνία που είχαν υπογράψει Άγκυρα και Τρίπολη το 2019.
Για την Αθήνα, η αλλαγή στάσης της Βεγγάζης δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη διπλωματική πρόκληση. Αφορά τη δυνατότητα της Τουρκίας να διευρύνει τα ερείσματά της στο εσωτερικό της Λιβύης και να ενισχύσει την πολιτική υποστήριξη προς τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της.
Η ελληνική κυβέρνηση απαντά ενεργοποιώντας διαφορετικά επίπεδα διπλωματικής δράσης.
Στο ένα βρίσκεται ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, όπου η Ελλάδα επιδιώκει να καταγράψει επίσημα τις νομικές αντιρρήσεις της.
Στο δεύτερο βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει επαναβεβαιώσει την αντίθεσή της στο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Στο τρίτο βρίσκεται η περιφερειακή συνεργασία, με την Αίγυπτο να αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά τη συμφωνία Αθήνας και Καΐρου για συνέχιση των συνομιλιών οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών.
Η απάντηση της Αθήνας δεν περιορίζεται επομένως σε μια καταγγελτική ανακοίνωση. Συνδυάζει νομικές ενέργειες, διμερείς επαφές και αξιοποίηση της ελληνικής παρουσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η ανατροπή στη Βεγγάζη: Από την απόρριψη στην έγκριση του μνημονίου
Η απόφαση του λιβυκού κοινοβουλίου έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα επειδή προέρχεται από έναν θεσμό που στο παρελθόν είχε απορρίψει τη συμφωνία με την Τουρκία.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων, με έδρα τη Βεγγάζη, ενέκρινε ομόφωνα το μνημόνιο οριοθέτησης θαλάσσιων δικαιοδοσιών που είχε υπογραφεί το 2019 από την τότε Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης και την Άγκυρα.
Παράλληλα, ανακάλεσε δύο αποφάσεις του 2020, με τις οποίες είχε απορρίψει προηγουμένως τις συμφωνίες με την Τουρκία και είχε ζητήσει τη διακοπή των πολιτικών σχέσεων μαζί της.
Η μεταβολή αυτή αντανακλά την προσέγγιση της Τουρκίας με την ανατολική λιβυκή πλευρά, η οποία για χρόνια διατηρούσε διαφορετική στάση από την κυβέρνηση της Τρίπολης.
Η εξέλιξη είναι σημαντική και λόγω του ρόλου του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, ο οποίος αποτελεί κεντρικό παράγοντα ισχύος στην ανατολική Λιβύη.
Η Τουρκία είχε στηρίξει στρατιωτικά και πολιτικά την κυβέρνηση της δυτικής Λιβύης κατά την περίοδο της σύγκρουσης με τις δυνάμεις του Χαφτάρ.
Η σημερινή προσέγγιση με την ανατολική πλευρά δείχνει ότι η Άγκυρα επιδιώκει σχέσεις και με τα δύο βασικά κέντρα εξουσίας της χώρας.
Αυτό ενισχύει τη διπλωματική σημασία της κοινοβουλευτικής απόφασης, χωρίς να σημαίνει ότι έχουν επιλυθεί οι εσωτερικές διαιρέσεις της Λιβύης.
Τι αμφισβητεί η Αθήνα – Ο ρόλος της Κρήτης και των ελληνικών νησιών
Στον πυρήνα της ελληνικής αντίδρασης βρίσκεται η οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης.
Η Αθήνα υποστηρίζει ότι το μνημόνιο παραγνωρίζει τα θαλάσσια δικαιώματα ελληνικών νησιών, ιδίως της Κρήτης και άλλων νησιωτικών περιοχών που παρεμβάλλονται γεωγραφικά μεταξύ των δύο χωρών.
Σύμφωνα με την ελληνική θέση, η οριοθέτηση δεν μπορεί να αγνοεί την ύπαρξη νησιών που διαθέτουν δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη σύμφωνα με το εφαρμοστέο Δίκαιο της Θάλασσας.
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο επιχειρεί να καθορίσει θαλάσσιες δικαιοδοσίες μεταξύ δύο κρατών σε περιοχή όπου η Ελλάδα προβάλλει δικά της δικαιώματα.
Η ελληνική κυβέρνηση επισημαίνει ότι μια διμερής συμφωνία δεν μπορεί να επιβάλει θαλάσσια όρια εις βάρος τρίτων κρατών χωρίς τη συναίνεσή τους.
Η Τουρκία, αντίθετα, υποστηρίζει ότι η συμφωνία βασίζεται στις αρχές του διεθνούς δικαίου και της ευθυδικίας και προστατεύει τα συμφέροντα των δύο συμβαλλόμενων χωρών.
Αυτές οι αντικρουόμενες θέσεις εξηγούν γιατί το ζήτημα παραμένει ανοιχτό παρά τις επανειλημμένες διπλωματικές παρεμβάσεις.
Η επιστολή στον Γκουτέρες: Η Αθήνα καταγράφει τις αντιρρήσεις της στον ΟΗΕ
Μία από τις πρώτες κινήσεις της ελληνικής διπλωματίας ήταν η αποστολή επιστολής προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες.
Η επιστολή διαβιβάστηκε στις 22 Οκτωβρίου από τη μόνιμη αντιπρόσωπο της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη, πρέσβη Αγλαΐα Μπαλτά, κατόπιν οδηγιών του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιοποιήθηκαν από διπλωματικές πηγές, η ελληνική πλευρά επαναλαμβάνει ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι άκυρο και ανυπόστατο, αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα εις βάρος τρίτων κρατών.
Η σημασία της επιστολής δεν βρίσκεται μόνο στην πολιτική της διατύπωση.
Με την επίσημη καταγραφή της θέσης της στον ΟΗΕ, η Ελλάδα επιδιώκει να διατηρήσει σαφές διπλωματικό και νομικό αποτύπωμα των αντιρρήσεών της.
Η ενέργεια αυτή δεν ακυρώνει αυτομάτως τη συμφωνία Τουρκίας–Λιβύης, ούτε συνιστά δικαστική απόφαση.
Εντάσσεται όμως στη διαδικασία διαρκούς προβολής των ελληνικών θέσεων και αντίκρουσης των θαλάσσιων αξιώσεων που απορρέουν από το μνημόνιο.
Μητσοτάκης στη Νέα Υόρκη: Η θαλάσσια ασφάλεια στην κορυφή της διεθνούς ατζέντας
Η νέα κρίση συμπίπτει με μια ιδιαίτερα σημαντική συγκυρία για την ελληνική διπλωματία.
Η Ελλάδα ασκεί την προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τον Οκτώβριο του 2026, γεγονός που της επιτρέπει να οργανώσει συνεδριάσεις υψηλού επιπέδου και να αναδείξει διεθνείς προτεραιότητες.
Στις 29 Οκτωβρίου, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να προεδρεύσει στη συνεδρίαση για τις αναδυόμενες τεχνολογίες και τη θαλάσσια ασφάλεια.
Η θεματική περιλαμβάνει την προστασία της ναυσιπλοΐας, τις απειλές κατά των εμπορικών πλοίων, την ασφάλεια λιμένων και υποθαλάσσιων υποδομών, καθώς και τον ρόλο των νέων τεχνολογιών στο περιβάλλον των σύγχρονων θαλάσσιων κρίσεων.
Η πρωτοβουλία έχει ιδιαίτερη σημασία για μια χώρα με εκτεταμένα θαλάσσια συμφέροντα και ισχυρή παρουσία στη διεθνή ναυτιλία.
Ταυτόχρονα, προσφέρει στην Αθήνα τη δυνατότητα να αναδείξει τη σημασία των διεθνών κανόνων στη θάλασσα.
Η συνεδρίαση δεν έχει ως επίσημο αντικείμενο την επίλυση της ελληνοτουρκικής διαφοράς ή του τουρκολιβυκού μνημονίου.
Μπορεί, ωστόσο, να λειτουργήσει ως ευρύτερο διπλωματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η Ελλάδα θα προβάλλει την ανάγκη σεβασμού του Δικαίου της Θάλασσας.
Η διαφορά είναι ουσιαστική: η προεδρία στο Συμβούλιο Ασφαλείας προσφέρει δυνατότητα πρωτοβουλίας, όχι εξουσία επιβολής των ελληνικών θέσεων.
Γεραπετρίτης–Γκουτέρες: Μια συνάντηση με πρόσθετο διπλωματικό ενδιαφέρον
Στο πρόγραμμα του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη περιλαμβάνεται συνάντηση με τον Αντόνιο Γκουτέρες στις 28 Οκτωβρίου.
Η επαφή είχε ενταχθεί στον σχεδιασμό της ελληνικής προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Η κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου δημιουργεί πλέον ένα επιπλέον θέμα υψηλού ενδιαφέροντος για την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Η Αθήνα έχει ήδη αποστείλει τη σχετική επιστολή στον Γενικό Γραμματέα, ενώ η παρουσία του Έλληνα υπουργού στη Νέα Υόρκη προσφέρει τη δυνατότητα περαιτέρω διπλωματικής ενημέρωσης.
Δεν έχει επιβεβαιωθεί επισήμως ότι η συνάντηση θα καταλήξει σε συγκεκριμένη πρωτοβουλία για το τουρκολιβυκό.
Ωστόσο, η χρονική σύμπτωση της συνάντησης με τις εξελίξεις στη Λιβύη αυξάνει τη σημασία της.
Για την ελληνική διπλωματία, το ζητούμενο είναι η διατήρηση της διεθνούς προσοχής στις νομικές πτυχές της διαφοράς και η αποτροπή της δημιουργίας τετελεσμένων μέσω μονομερών ενεργειών.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση παίρνει θέση: Στήριξη σε Ελλάδα και Κύπρο
Ιδιαίτερη σημασία για την Αθήνα έχει η αντίδραση των ευρωπαϊκών θεσμών.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση επαναβεβαίωσε τη θέση που είχε διατυπώσει ήδη από το 2019, σύμφωνα με την οποία το τουρκολιβυκό μνημόνιο παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών και δεν συνάδει με το Δίκαιο της Θάλασσας.
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν επανέλαβε τη θέση αυτή μετά τη λιβυκή απόφαση.
Στην ευρωπαϊκή τοποθέτηση υπογραμμίζεται:
«Η συμφωνία αυτή παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συμμορφώνεται με το Δίκαιο της Θάλασσας και είναι άκυρη».
Παράλληλα, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί επαναβεβαίωσαν την αλληλεγγύη τους προς την Ελλάδα και την Κύπρο.
Η τοποθέτηση αυτή έχει διπλωματική βαρύτητα, καθώς το ζήτημα δεν αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως διμερής διαφορά Ελλάδας–Τουρκίας.
Εντάσσεται και στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο προστασίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών-μελών.
Ωστόσο, η ευρωπαϊκή καταδίκη δεν συνεπάγεται αυτομάτως την επιβολή κυρώσεων ή άλλων περιοριστικών μέτρων.
Τέτοιες αποφάσεις απαιτούν χωριστές πολιτικές και θεσμικές διαδικασίες.
Μαρινάκης: Στο τραπέζι οι συνέπειες για Τουρκία και Λιβύη
Η κυβερνητική απάντηση δεν περιορίζεται στην επίκληση του διεθνούς δικαίου.
Στο δημόσιο πεδίο τίθεται και το ζήτημα των συνεπειών που ενδέχεται να έχουν οι κινήσεις Άγκυρας και Λιβύης στις σχέσεις τους με την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, αναφερόμενος στα διαθέσιμα διπλωματικά περιθώρια, σημείωσε:
«Περνάει μέσα από την Ελλάδα οποιοδήποτε χρηματοδοτικό εργαλείο από τον ΟΗΕ για τη Λιβύη. Όπως και ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ευρώπη περνάει μέσα από την Ελλάδα».
Στη συνέχεια πρόσθεσε:
«Όσο προχωράνε σε τέτοιες ανυπόστατες και χωρίς αποτύπωμα κινήσεις, όλα αυτά συνεκτιμώνται για τη στάση, τη θέση και την αντίδραση της Ελλάδας».
Οι δηλώσεις αυτές αποτυπώνουν την πρόθεση της κυβέρνησης να συνδέσει τη συμπεριφορά των δύο χωρών με το ευρύτερο πλαίσιο των διπλωματικών τους σχέσεων.
Δεν συνιστούν, ωστόσο, ανακοίνωση συγκεκριμένου μέτρου.
Επίσης, η δυνατότητα επιρροής της Ελλάδας σε διεθνείς χρηματοδοτικούς μηχανισμούς εξαρτάται από τους κανόνες και τις διαδικασίες κάθε οργανισμού.
Η ουσία του κυβερνητικού μηνύματος είναι ότι η Αθήνα εξετάζει τις εξελίξεις όχι απομονωμένα, αλλά σε συνάρτηση με τα συνολικά διπλωματικά και ευρωπαϊκά συμφέροντά της.
Η Αίγυπτος αλλάζει το διπλωματικό τοπίο – Επανέρχονται οι συνομιλίες για την ΑΟΖ
Από όλες τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, ιδιαίτερη σημασία αποκτά η αντίδραση του Καΐρου.
Η Αίγυπτος απέρριψε τη λιβυκή κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, επισημαίνοντας ότι η συμφωνία δεν παράγει έννομα αποτελέσματα εις βάρος της.
Η στάση αυτή έχει βαρύτητα επειδή η Αίγυπτος διατηρεί σχέσεις τόσο με την Ελλάδα όσο και με διαφορετικά πολιτικά κέντρα στη Λιβύη.
Στις 22 Οκτωβρίου, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης και ο Αιγύπτιος ομόλογός του Μπαντρ Αμπντελάτι συμφώνησαν να συνεχίσουν τις διαβουλεύσεις για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών.
Η απόφαση επαναφέρει στο προσκήνιο τη συμφωνία μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ που υπέγραψαν Ελλάδα και Αίγυπτος τον Αύγουστο του 2020.
Εκείνη η συμφωνία αποτέλεσε την πρώτη σημαντική διμερή απάντηση της Αθήνας στο τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019.
Η σημερινή επανεκκίνηση των συνομιλιών αποκτά νέα σημασία, καθώς δημιουργεί προοπτική περαιτέρω οριοθέτησης σε περιοχές που παραμένουν εκτός της υφιστάμενης συμφωνίας.
Ο 28ος μεσημβρινός, η Ρόδος και το Καστελόριζο
Η συμφωνία Ελλάδας–Αιγύπτου του 2020 έχει μερικό χαρακτήρα.
Αφήνει ανοιχτά ζητήματα οριοθέτησης ανατολικότερα, σε μια γεωγραφική περιοχή με ιδιαίτερη σημασία για τα ελληνικά νησιά και τις σχέσεις με γειτονικά κράτη.
Στο δημόσιο διάλογο, ο 28ος μεσημβρινός αποτελεί σημείο αναφοράς για το ανατολικό όριο της συμφωνημένης οριοθέτησης.
Πέρα από την περιοχή αυτή βρίσκονται ζητήματα που συνδέονται με τη θαλάσσια επήρεια της Ρόδου και, ανατολικότερα, του συμπλέγματος του Καστελλορίζου.
Η προοπτική συνέχισης των συνομιλιών με την Αίγυπτο έχει ιδιαίτερη διπλωματική σημασία.
Δεν σημαίνει, όμως, ότι έχει ήδη συμφωνηθεί νέα οριοθέτηση ή ότι έχουν επιλυθεί οι διαφορετικές προσεγγίσεις των δύο χωρών για κάθε θαλάσσια περιοχή.
Η διαδικασία απαιτεί τεχνικές διαπραγματεύσεις, πολιτική συμφωνία και σαφή καθορισμό των σχετικών γεωγραφικών και νομικών παραμέτρων.
Η Αθήνα θεωρεί ότι η συνέχιση του διαλόγου με το Κάιρο ενισχύει τη θέση της υπέρ των συμφωνημένων οριοθετήσεων βάσει του Δικαίου της Θάλασσας.
Η πραγματική έκβαση θα κριθεί από το εάν οι διαβουλεύσεις καταλήξουν σε νέα συμφωνία.
Το Κάιρο ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα
Η στάση της Αιγύπτου έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον επειδή η Τουρκία έχει επιχειρήσει τα τελευταία χρόνια να αποκαταστήσει και να αναπτύξει τις σχέσεις της με το Κάιρο.
Η αιγυπτιακή διπλωματία καλείται επομένως να διαχειριστεί πολλαπλές σχέσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.
Από τη μία πλευρά, διατηρεί τη στρατηγική συνεργασία της με την Ελλάδα και τη συμφωνία οριοθέτησης του 2020.
Από την άλλη, αναπτύσσει διαύλους επικοινωνίας με την Τουρκία και διατηρεί σημαντικά συμφέροντα στη γειτονική Λιβύη.
Η απόρριψη του τουρκολιβυκού μνημονίου από το Κάιρο δείχνει ότι η βελτίωση των τουρκοαιγυπτιακών σχέσεων δεν συνεπάγεται ταύτιση των δύο χωρών στο ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών.
Για την Ελλάδα, αυτό δημιουργεί περιθώριο συνέχισης της συνεργασίας με την Αίγυπτο.
Ταυτόχρονα, επιβεβαιώνει ότι οι περιφερειακές συμμαχίες δεν είναι απόλυτες ή μονοδιάστατες, αλλά διαμορφώνονται ανάλογα με τα συμφέροντα κάθε κράτους.
Το Ισραήλ και το περιφερειακό μέτωπο απέναντι στο μνημόνιο
Σημαντική ήταν και η αντίδραση του Ισραήλ, το οποίο εξέφρασε την αντίθεσή του στην έγκριση της συμφωνίας από το λιβυκό κοινοβούλιο.
Η τοποθέτηση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο περιφερειακό περιβάλλον, όπου η οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών συνδέεται με την ενεργειακή ασφάλεια και τη δυνατότητα αξιοποίησης υποθαλάσσιων πόρων.
Η Ελλάδα έχει αναπτύξει συνεργασία με το Ισραήλ σε τομείς όπως η ενέργεια, η άμυνα και η περιφερειακή ασφάλεια.
Η κοινή αντίθεση στο τουρκολιβυκό μνημόνιο δημιουργεί πεδίο διπλωματικής σύγκλισης.
Ωστόσο, η στάση του Ισραήλ δεν ισοδυναμεί με συμμετοχή σε μια ενιαία νομική διαδικασία οριοθέτησης με την Ελλάδα και την Αίγυπτο.
Κάθε κράτος διαμορφώνει τη θέση του με βάση τις δικές του θαλάσσιες διεκδικήσεις και περιφερειακές προτεραιότητες.
Η διπλωματική αξία για την Αθήνα βρίσκεται στη δυνατότητα συγκρότησης ευρύτερης υποστήριξης προς την αρχή ότι οι θαλάσσιες οριοθετήσεις πρέπει να σέβονται τα δικαιώματα τρίτων κρατών.
Η γεωπολιτική σημασία: Από τη Βεγγάζη μέχρι τη Νέα Υόρκη
Η κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου δεν αφορά αποκλειστικά τη Λιβύη, την Τουρκία και την Ελλάδα.
Συνδέεται με τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται οι συσχετισμοί ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Τουρκία επιδιώκει να διατηρήσει και να ενισχύσει τη θέση της στη Λιβύη, τόσο στη δυτική όσο και στην ανατολική πλευρά της χώρας.
Η Ελλάδα επιχειρεί να διατηρήσει ενεργές τις νομικές της αντιρρήσεις και να αξιοποιήσει τις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Αίγυπτο και άλλους περιφερειακούς εταίρους.
Η Λιβύη, παράλληλα, παραμένει πολιτικά διαιρεμένη, με τις αποφάσεις των θεσμών της να συνδέονται με εσωτερικούς ανταγωνισμούς και μεταβαλλόμενες διεθνείς συνεργασίες.
Το αποτέλεσμα είναι μια σύνθετη γεωπολιτική εξίσωση.
Οι θαλάσσιες ζώνες δεν αποτελούν μόνο νομικό ζήτημα.
Επηρεάζουν τις ενεργειακές προοπτικές, τις διακρατικές σχέσεις, τις επενδύσεις και την ασφάλεια των θαλάσσιων υποδομών.
Αυτός είναι και ο λόγος που η Αθήνα επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση σε διαφορετικά διεθνή επίπεδα.
Το πραγματικό στοίχημα για Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη
Οι επόμενες ημέρες αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ελληνική διπλωματία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα προεδρεύσει στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη θαλάσσια ασφάλεια και τις αναδυόμενες τεχνολογίες.
Ο Γιώργος Γεραπετρίτης θα πραγματοποιήσει επαφές στη Νέα Υόρκη, μεταξύ των οποίων και η συνάντηση με τον Αντόνιο Γκουτέρες.
Παράλληλα, συνεχίζεται ο συντονισμός με την Αίγυπτο για τις θαλάσσιες οριοθετήσεις και παραμένει ενεργή η ευρωπαϊκή διπλωματική διάσταση.
Η επιτυχία αυτών των κινήσεων δεν μπορεί να αξιολογηθεί μόνο από τον αριθμό των συναντήσεων ή των δηλώσεων υποστήριξης.
Θα εξαρτηθεί από συγκεκριμένα αποτελέσματα: τη διατήρηση της ευρωπαϊκής θέσης, την πρόοδο των συνομιλιών με το Κάιρο, την αποτελεσματική προβολή των ελληνικών νομικών επιχειρημάτων και την αποφυγή νέων τετελεσμένων.
Η κύρωση του μνημονίου από τη Βουλή της Λιβύης αποτελεί πολιτική εξέλιξη που η Αθήνα δεν μπορεί να αγνοήσει.
Δεν μεταβάλλει, ωστόσο, αυτομάτως τα θαλάσσια δικαιώματα τρίτων κρατών ούτε επιλύει τις υφιστάμενες νομικές διαφορές.
Η ελληνική στρατηγική βασίζεται ακριβώς σε αυτή τη διάκριση.
Το κεντρικό μήνυμα της Αθήνας είναι ότι η πολιτική έγκριση μιας αμφισβητούμενης συμφωνίας δεν αρκεί για να δημιουργήσει δικαιώματα εις βάρος τρίτων κρατών.
Με την επιστολή στον ΟΗΕ, την ευρωπαϊκή υποστήριξη και την επανεκκίνηση του διαλόγου με την Αίγυπτο, η Ελλάδα επιδιώκει να διαμορφώσει τις συνθήκες για μια μακροπρόθεσμη διπλωματική απάντηση.
Η επόμενη φάση θα δείξει εάν η κινητικότητα αυτή θα οδηγήσει σε συγκεκριμένες συμφωνίες και ισχυρότερες διεθνείς συναινέσεις.
Στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου το διεθνές δίκαιο συναντά την ενέργεια, τη γεωγραφία και τις στρατηγικές επιδιώξεις των κρατών, η εξέλιξη αυτή θα έχει σημασία πολύ πέρα από τη συγκυρία της λιβυκής κοινοβουλευτικής απόφασης.
Πηγή: pagenews.gr