Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ερώτημα που παραπέμπει στις μεγαλύτερες ανακατατάξεις της μεταψυχροπολεμικής περιόδου: μπορεί η μελλοντική ασφάλειά της να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα, πριν ακόμη τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία;
Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί να ανοίξει έναν δεύτερο, παράλληλο διπλωματικό διάδρομο με τη Ρωσία. Ο πρώτος αφορά την ειρηνευτική διευθέτηση στην Ουκρανία. Ο δεύτερος αγγίζει κάτι πολύ ευρύτερο: τους κανόνες που θα διέπουν τις σχέσεις της Μόσχας με την Ευρώπη, τον ρόλο του ΝΑΤΟ και τις μελλοντικές εγγυήσεις ασφαλείας.
Σύμφωνα με αποκάλυψη του Axios, οι Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησαν από τη Ρωσία να καταθέσει νέες, επικαιροποιημένες προτάσεις για την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας.
Η αμερικανική πρόταση δεν περιορίζεται στην καταγραφή των ρωσικών απαιτήσεων. Η Ουάσιγκτον ζητά από τη Μόσχα να προσδιορίσει και τι είναι διατεθειμένη να προσφέρει: συγκεκριμένα μέτρα αποκλιμάκωσης, αμοιβαίες δεσμεύσεις και διαβεβαιώσεις ότι δεν θα υπάρξουν νέες επιθέσεις εναντίον ευρωπαϊκών κρατών.
Η εξέλιξη προκαλεί επιφυλάξεις σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, επειδή επαναφέρει στο τραπέζι ζητήματα που η Ρωσία είχε θέσει πριν από την εισβολή του 2022, όπως οι περιορισμοί στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και στη στρατιωτική παρουσία της Συμμαχίας στην Ανατολική Ευρώπη.
Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ συζητούν αυτές τις απαιτήσεις δεν σημαίνει ότι τις έχουν αποδεχθεί. Σημαίνει, όμως, ότι η μεταπολεμική ευρωπαϊκή τάξη ασφαλείας αποτελεί πλέον αντικείμενο ενεργής διπλωματικής διαπραγμάτευσης.
Η αποκάλυψη του Axios: Η Ουάσιγκτον ζητά νέο σχέδιο από το Κρεμλίνο
Η αμερικανική πρωτοβουλία συζητήθηκε στις συνομιλίες της 10ης και 11ης Νοεμβρίου στο Άμπου Ντάμπι, όπου συναντήθηκαν αντιπροσωπείες των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Ουκρανίας.
Οι απεσταλμένοι του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ και Στιβ Γουίτκοφ, ζήτησαν από τους Ρώσους διαπραγματευτές να παρουσιάσουν ένα νέο πλαίσιο προτάσεων, προσαρμοσμένο στις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μετά το 2021.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του Axios, η ρωσική πλευρά επανέφερε στις συνομιλίες τον ισχυρισμό ότι η εισβολή στην Ουκρανία συνδέθηκε με την αποτυχία της τότε κυβέρνησης Μπάιντεν να ανταποκριθεί στις ανησυχίες ασφαλείας που είχε διατυπώσει ο Βλαντίμιρ Πούτιν.
Πρόκειται για τη ρωσική αιτιολόγηση του πολέμου, την οποία απορρίπτουν η Ουκρανία και οι δυτικοί σύμμαχοί της. Η εισβολή του 2022 συνιστά παραβίαση της ουκρανικής κυριαρχίας και δεν δικαιολογείται από τις διαφωνίες για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ.
Η αμερικανική απάντηση ήταν ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει και ότι μια νέα συζήτηση δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στις απαιτήσεις που είχε παρουσιάσει η Μόσχα πριν από πέντε χρόνια.
Ο Κούσνερ εξήγησε τη λογική της αμερικανικής παρέμβασης:
«Είπαμε στους Ρώσους ότι έχουν τις επιθυμίες και τους φόβους τους, αλλά πρέπει επίσης να παρουσιάσουν διαφορετικά μέτρα αποκλιμάκωσης και προτάσεις, εάν θέλουν η Ευρώπη να τις αντιμετωπίσει θετικά».
Η τοποθέτηση αυτή αποκαλύπτει την ουσία της νέας αμερικανικής προσέγγισης.
Η Ουάσιγκτον εμφανίζεται διατεθειμένη να ακούσει τις ρωσικές θέσεις, αλλά ζητά αντίστοιχες δεσμεύσεις από το Κρεμλίνο.
Το ερώτημα είναι εάν οι δεσμεύσεις αυτές θα μπορούσαν να θεωρηθούν αξιόπιστες από τις χώρες που βρίσκονται πλησιέστερα στη Ρωσία.
Το ΝΑΤΟ στο τραπέζι: Επιστρέφουν οι ρωσικές απαιτήσεις του 2021
Η συζήτηση για μια νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας δεν ξεκινά από μηδενική βάση.
Τον Δεκέμβριο του 2021, η Μόσχα είχε παρουσιάσει προτάσεις προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ζητώντας, μεταξύ άλλων, περιορισμούς στη μελλοντική διεύρυνση της Συμμαχίας και αλλαγές στη στρατιωτική παρουσία της στην Ανατολική Ευρώπη.
Οι δυτικές κυβερνήσεις είχαν απορρίψει την ιδέα ότι η Ρωσία μπορεί να αποκτήσει δικαίωμα βέτο στις επιλογές ασφαλείας άλλων κυρίαρχων κρατών.
Πέντε χρόνια αργότερα, οι απαιτήσεις αυτές επιστρέφουν ως πιθανό αντικείμενο διαπραγμάτευσης.
Για τη Μόσχα, η συζήτηση προσφέρει την ευκαιρία να συνδέσει την ειρήνη στην Ουκρανία με ευρύτερες ρυθμίσεις για το ΝΑΤΟ.
Για τις χώρες της ανατολικής πτέρυγας της Συμμαχίας, όμως, το θέμα αγγίζει τον πυρήνα της εθνικής τους ασφάλειας.
Η Πολωνία, οι χώρες της Βαλτικής και άλλα κράτη της περιοχής έχουν επενδύσει στη συλλογική άμυνα του ΝΑΤΟ ακριβώς λόγω της ανησυχίας τους για τη ρωσική στρατιωτική ισχύ.
Οποιαδήποτε συμφωνία που θα περιόριζε την παρουσία συμμαχικών δυνάμεων ή τις δυνατότητες ενίσχυσης της ανατολικής πτέρυγας θα προκαλούσε σοβαρά ερωτήματα.
Η κρίσιμη διαχωριστική γραμμή βρίσκεται ανάμεσα σε αμοιβαία μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και σε ρυθμίσεις που θα περιόριζαν μονομερώς την ελευθερία επιλογών των ευρωπαϊκών κρατών.
Η Μόσχα θέλει συμφωνία με την Ευρώπη, αλλά όχι τους Ευρωπαίους στο τραπέζι
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην αμερικανική πρωτοβουλία είναι η στάση της ίδιας της Ρωσίας απέναντι στη συμμετοχή ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Το Κρεμλίνο επιδιώκει μια ευρύτερη συμφωνία για την ασφάλεια της ηπείρου, αλλά μέχρι στιγμής αντιστέκεται στην άμεση συμμετοχή Ευρωπαίων εκπροσώπων στις ειρηνευτικές συνομιλίες για την Ουκρανία.
Ο επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας, Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, εξαπέλυσε επικρίσεις κατά ευρωπαϊκών ηγεσιών, κατηγορώντας τες ότι παρατείνουν τον πόλεμο.
«Δεν καταλαβαίνω τι μπορεί να συζητήσει κανείς μαζί τους», ανέφερε.
Η δήλωση αποτυπώνει το χάσμα ανάμεσα στη ρωσική επιδίωξη μιας συνολικής συμφωνίας και στην απροθυμία της Μόσχας να αναγνωρίσει ουσιαστικό διαπραγματευτικό ρόλο στους Ευρωπαίους.
Ο Μεντίνσκι χρησιμοποίησε και μια χαρακτηριστική μεταφορά για να εξηγήσει γιατί η Ρωσία δεν θεωρεί επαρκή μια συμφωνία αποκλειστικά για την Ουκρανία.
«Στην Ουκρανία απλώς έσπασε ένα απόστημα. Πρέπει να θεραπευτεί ολόκληρο το σώμα. Ένα τσιρότο δεν αρκεί».
Με τη συγκεκριμένη διατύπωση, η ρωσική πλευρά παρουσιάζει τον πόλεμο ως σύμπτωμα ενός ευρύτερου προβλήματος στις σχέσεις της με τη Δύση.
Η προσέγγιση αυτή εξυπηρετεί τη μακροχρόνια επιδίωξη της Μόσχας να αποκτήσει θεσμικό ρόλο στη διαμόρφωση των κανόνων ευρωπαϊκής ασφαλείας.
Από ευρωπαϊκής πλευράς, ωστόσο, παραμένει η ανησυχία ότι μια τέτοια διαδικασία θα μπορούσε να μετατρέψει την ασφάλεια μικρότερων κρατών σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.
Φον ντερ Λάιεν: Πρώτα το τέλος του πολέμου, μετά η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, έχει διατυπώσει διαφορετική προσέγγιση από εκείνη που επιχειρεί να προωθήσει η Ουάσιγκτον.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μεταδίδονται για τις διπλωματικές επαφές, η πρόεδρος της Κομισιόν υποστηρίζει ότι οι τελικές αποφάσεις για μια νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας πρέπει να ληφθούν μετά τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Η διαφοροποίηση δεν αφορά απαραίτητα την έναρξη συζητήσεων.
Ευρωπαίοι αξιωματούχοι εμφανίζονται διατεθειμένοι να εξετάσουν παράλληλα τις προοπτικές ειρήνευσης και τις μελλοντικές ρυθμίσεις ασφαλείας, χωρίς όμως να δεσμευτούν εκ των προτέρων.
Η ευρωπαϊκή επιφυλακτικότητα συνδέεται με το ερώτημα εάν μπορεί να υπάρξει αξιόπιστη συμφωνία με τη Ρωσία όσο συνεχίζονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Παράλληλα, η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προωθεί μια ευρύτερη στρατηγική ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας.
Στην ομιλία της για την Κατάσταση της Ένωσης το 2026, η φον ντερ Λάιεν έθεσε ζήτημα δημιουργίας νέων μηχανισμών αντιμετώπισης υβριδικών απειλών και ενίσχυσης του συντονισμού των κρατών-μελών.
«Πιστεύω ότι είναι καιρός για το δικό μας Άρθρο 4 ή ένα Πρωτόκολλο Έκτακτης Ασφάλειας», ανέφερε, προτείνοντας έναν ευρωπαϊκό μηχανισμό συντονισμένης αντίδρασης σε σοβαρές απειλές.
Η πρόταση αυτή δεν ταυτίζεται με το Άρθρο 4 του ΝΑΤΟ ούτε αντικαθιστά τις υποχρεώσεις της Συμμαχίας.
Δείχνει, όμως, ότι οι Βρυξέλλες επιδιώκουν να αποκτήσουν μεγαλύτερη θεσμική και επιχειρησιακή ικανότητα στη διαχείριση κρίσεων.
Κάλας: Πρώτα κατάπαυση του πυρός, μετά ειρηνευτικές συνομιλίες
Στο ευρωπαϊκό στρατόπεδο, ιδιαίτερα επιφυλακτική εμφανίζεται και η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική, Κάγια Κάλας.
Η Κάλας έχει επισημάνει ότι η Ρωσία δεν έχει επιδείξει επαρκή σημάδια καλής θέλησης και έχει υποστηρίξει την ανάγκη κατάπαυσης του πυρός πριν από μια ουσιαστική ειρηνευτική διαδικασία.
Η θέση αυτή αντανακλά την ανησυχία ότι οι διαπραγματεύσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν από τη Μόσχα για να αποκτήσει διπλωματικά ανταλλάγματα χωρίς να περιορίσει τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις.
Για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι εγγυήσεις ασφαλείας δεν μπορούν να βασίζονται αποκλειστικά σε πολιτικές διαβεβαιώσεις.
Απαιτούνται μηχανισμοί εφαρμογής, επαλήθευσης και αντιμετώπισης πιθανών παραβιάσεων.
Εδώ βρίσκεται και ένα από τα δυσκολότερα σημεία της αμερικανικής πρωτοβουλίας.
Μια συμφωνία που θα περιλαμβάνει ρωσικές υποσχέσεις μη επίθεσης θα πρέπει να απαντά στο πώς θα ελέγχεται η τήρησή τους και ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας παραβίασης.
Χωρίς αυτές τις απαντήσεις, η ευρωπαϊκή επιφυλακτικότητα δύσκολα θα περιοριστεί.
Άμπου Ντάμπι: Δύσκολες συνομιλίες και η πρώτη συμφωνία για αιχμαλώτους
Οι διαπραγματεύσεις στο Άμπου Ντάμπι αποτέλεσαν την πρώτη απευθείας συνάντηση Ρώσων και Ουκρανών αξιωματούχων με αμερικανική διαμεσολάβηση έπειτα από εννέα μήνες.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του Axios και της Washington Post, το κλίμα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο.
Οι αντιπροσωπείες προσήλθαν με σημαντικές διαφορές, ενώ οι πρώτες συζητήσεις χαρακτηρίστηκαν από ένταση.
Οι Κούσνερ και Γουίτκοφ επιχείρησαν να μεταφέρουν τη διαδικασία από την ανταλλαγή κατηγοριών στην αναζήτηση συγκεκριμένων επιλογών που θα μπορούσαν να εξεταστούν από τους ηγέτες.
Ο Κούσνερ παραδέχθηκε τη δυσκολία της προσπάθειας:
«Είχαμε αρκετά δύσκολες συζητήσεις».
Παρά το βαρύ κλίμα, οι πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία επί της αρχής για μεγάλη ανταλλαγή αιχμαλώτων.
Ο τελικός αριθμός και οι λεπτομέρειες της διαδικασίας παρέμεναν υπό διαπραγμάτευση.
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ένα συγκεκριμένο, αν και περιορισμένο, αποτέλεσμα της διπλωματικής προσπάθειας.
Δεν συνιστά, ωστόσο, συμφωνία για εκεχειρία ούτε ένδειξη ότι έχουν γεφυρωθεί οι βασικές διαφορές για τα εδάφη και τις εγγυήσεις ασφαλείας.
Ο πόλεμος συνεχίζεται και τα δύο στρατόπεδα παραμένουν σε αντιπαράθεση για κρίσιμα ζητήματα.
Κούσνερ και Γουίτκοφ στον Πούτιν – Ο Ζελένσκι περιμένει απαντήσεις
Μετά τις συνομιλίες στο Άμπου Ντάμπι, οι δύο Αμερικανοί απεσταλμένοι μετέβησαν στη Μόσχα για συνάντηση με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.
Στην ατζέντα περιλαμβάνονται οι επόμενες κινήσεις της ειρηνευτικής διαδικασίας, οι εγγυήσεις ασφαλείας, η ανταλλαγή αιχμαλώτων και η συμμετοχή ευρωπαϊκών εκπροσώπων στις διαπραγματεύσεις.
Στη συνέχεια, ο προγραμματισμός προβλέπει επαφές με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Δουβλίνο.
Η Ουκρανία αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη προσοχή το ενδεχόμενο μιας συμφωνίας που θα ρυθμίζει τη μελλοντική ευρωπαϊκή ασφάλεια χωρίς σαφείς εγγυήσεις για την ίδια.
Πηγή με γνώση των αμερικανικών συζητήσεων εξήγησε στο Axios:
«Ο Ζελένσκι δεν θα συμφωνήσει σε μια διευθέτηση εάν δεν γνωρίζει τι θα ακολουθήσει σε ό,τι αφορά τις εγγυήσεις ασφαλείας. Και ο Πούτιν θέλει επίσης να το γνωρίζει».
Η ουκρανική θέση συνδέεται με την εμπειρία του πολέμου και με το ερώτημα πώς θα αποτραπεί μια νέα ρωσική επίθεση μετά από πιθανή συμφωνία.
Για το Κίεβο, η ειρήνη δεν μπορεί να περιορίζεται στην παύση των εχθροπραξιών.
Πρέπει να περιλαμβάνει αξιόπιστες δεσμεύσεις για τη μελλοντική του ασφάλεια.
Παράλληλα, η ουκρανική κυβέρνηση απορρίπτει την ιδέα ότι μπορεί να υποχρεωθεί να παραχωρήσει κατεχόμενα εδάφη ως προϋπόθεση για την ειρήνη.
Το Δουβλίνο και η μάχη για ευρωπαϊκή συμμετοχή
Το Δουβλίνο αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την επόμενη φάση της διπλωματικής διαδικασίας.
Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες καλούνται να τοποθετηθούν απέναντι σε μια αμερικανική πρωτοβουλία που ενδέχεται να επηρεάσει το σύνολο της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.
Το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο εάν θα συμμετάσχουν Ευρωπαίοι εκπρόσωποι στις συνομιλίες.
Είναι και με ποια εντολή θα συμμετάσχουν, ποιες κυβερνήσεις θα εκπροσωπούν και ποια θα είναι η σχέση της διαδικασίας με το ΝΑΤΟ και τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι ΗΠΑ έχουν διαβεβαιώσει, σύμφωνα με πηγές του Axios, ότι δεν σκοπεύουν να συνάψουν συμφωνία με τη Ρωσία χωρίς την υποστήριξη της Ουκρανίας και των Ευρωπαίων.
Η ίδια πηγή αναφέρει ότι η Ουάσιγκτον δεν προτίθεται να αναγνωρίσει στη Μόσχα δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Οι διαβεβαιώσεις αυτές είναι σημαντικές, αλλά δεν απαντούν ακόμη σε όλα τα ερωτήματα.
Η ευρωπαϊκή συμμετοχή θα πρέπει να μεταφραστεί σε ουσιαστική δυνατότητα διαμόρφωσης των όρων μιας πιθανής συμφωνίας.
Διαφορετικά, ο κίνδυνος είναι η Ευρώπη να κληθεί να εφαρμόσει αποφάσεις στις οποίες δεν είχε καθοριστικό λόγο.
Η Πολωνία, οι Βαλτικές χώρες και ο φόβος των ζωνών επιρροής
Οι επιπτώσεις μιας νέας συμφωνίας ασφαλείας δεν θα είναι ίδιες για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.
Τα κράτη της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ αντιμετωπίζουν τις ρωσικές στρατιωτικές δυνατότητες ως άμεσο ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Για την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής, οποιαδήποτε συζήτηση για περιορισμούς στη στρατιωτική παρουσία της Συμμαχίας συνδέεται με την αξιοπιστία της συλλογικής άμυνας.
Στον αντίποδα, μια διαδικασία που θα περιλάμβανε αμοιβαία μέτρα διαφάνειας, μηχανισμούς αποτροπής επεισοδίων και ελέγχους εξοπλισμών θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης, εφόσον δεν περιόριζε την κυριαρχία των εμπλεκόμενων κρατών.
Η διαφορά είναι ουσιαστική.
Άλλο πράγμα είναι μια συμφωνία που μειώνει τον κίνδυνο στρατιωτικής σύγκρουσης και άλλο μια συμφωνία που επιτρέπει σε μια μεγάλη δύναμη να καθορίζει τις επιλογές ασφαλείας των γειτόνων της.
Η συζήτηση παραπέμπει στον παλαιότερο ευρωπαϊκό φόβο επιστροφής σε ζώνες επιρροής.
Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η ευρωπαϊκή συμμετοχή θεωρείται κρίσιμη.
Τι σημαίνει για την Ελλάδα η νέα συζήτηση ασφαλείας
Η εξέλιξη έχει σημασία και για την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Η Ελλάδα συμμετέχει τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στο ΝΑΤΟ, ενώ η ασφάλειά της συνδέεται με τις αποφάσεις των δύο οργανισμών.
Μια νέα συμφωνία ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία θα μπορούσε να επηρεάσει τη συνολική στρατηγική κατεύθυνση της Συμμαχίας, την κατανομή αμυντικών πόρων και τις προτεραιότητες της ευρωπαϊκής άμυνας.
Για την Αθήνα, η θεσμική διάσταση έχει ιδιαίτερη σημασία.
Η αρχή ότι τα κυρίαρχα κράτη διατηρούν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τις διεθνείς συνεργασίες και τις επιλογές ασφαλείας τους αποτελεί βασικό στοιχείο της ευρωπαϊκής τάξης πραγμάτων.
Η συζήτηση για το μέλλον της Ουκρανίας και του ΝΑΤΟ συνδέεται επομένως με ευρύτερες αρχές του διεθνούς δικαίου, της κυριαρχίας και της μη χρήσης βίας.
Δεν έχει ανακοινωθεί συγκεκριμένη νέα ελληνική πρωτοβουλία στο πλαίσιο των αμερικανορωσικών επαφών.
Ωστόσο, η πορεία των διαπραγματεύσεων θα αφορά αναπόφευκτα και την Αθήνα, ως μέλος των δύο οργανισμών που βρίσκονται στο επίκεντρο της συζήτησης.
Η μεγάλη αντίφαση: Ειρήνη στην Ουκρανία ή αναδιαπραγμάτευση της Ευρώπης;
Η αμερικανική πρωτοβουλία επιχειρεί να συνδέσει δύο διαφορετικές, αλλά αλληλένδετες διαδικασίες.
Η πρώτη αφορά τον τερματισμό ενός πολέμου που συνεχίζεται για πέμπτο έτος.
Η δεύτερη αφορά τη διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης.
Η σύνδεσή τους μπορεί να δημιουργήσει δυνατότητες συνολικής διευθέτησης, αλλά και να περιπλέξει τις διαπραγματεύσεις.
Η Ρωσία επιδιώκει να συζητήσει το σύνολο της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Η Ουκρανία ζητά εγγυήσεις ότι δεν θα δεχθεί νέα επίθεση.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιμένουν ότι δεν μπορούν να ληφθούν αποφάσεις για την ήπειρο χωρίς τη συμμετοχή τους.
Οι ΗΠΑ προσπαθούν να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο στο οποίο αυτές οι διαφορετικές απαιτήσεις θα μπορούν να συζητηθούν παράλληλα.
Το αποτέλεσμα παραμένει αβέβαιο, καθώς δεν υπάρχει ακόμη συμφωνημένο σχέδιο, κοινά αποδεκτός μηχανισμός εγγυήσεων ή συμφωνία για τη συμμετοχή των Ευρωπαίων.
Το μόνο σαφές είναι ότι οι συνομιλίες έχουν ήδη επεκταθεί πέρα από τα σύνορα της Ουκρανίας.
Στο τραπέζι βρίσκεται πλέον η ίδια η μελλοντική δομή ασφαλείας της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Και το ερώτημα που θα καθορίσει τις επόμενες διπλωματικές κινήσεις είναι εξίσου πολιτικό όσο και γεωπολιτικό:
Θα αποτελέσει η Ευρώπη ισότιμο διαμορφωτή της νέας συμφωνίας ή θα κληθεί να διαχειριστεί τους όρους που θα έχουν προηγουμένως συζητήσει η Ουάσιγκτον και η Μόσχα;
Πηγή: pagenews.gr