Το «μπλε κύμα» χτυπά την Ευρώπη: Τραμπ σε άμυνα, ακροδεξιά σε άνοδο – Η μάχη για το 2027

Η αμερικανική κάλπη άλλαξε τους συσχετισμούς στην Ουάσιγκτον. Δεν άλλαξε, όμως, αυτομάτως τους συσχετισμούς στην Ευρώπη.

Το «μπλε κύμα» των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου έφερε μια σημαντική θεσμική μεταβολή: το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Ντόναλντ Τραμπ έχασε τον έλεγχο τόσο της Γερουσίας όσο και της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Σύμφωνα με το Associated Press, η πλειοψηφία των Δημοκρατικών στη Γερουσία επιβεβαιώθηκε το βράδυ των εκλογών, ενώ η αλλαγή ελέγχου στη Βουλή ανακοινώθηκε τις πρώτες ώρες της 4ης Νοεμβρίου.

Ωστόσο, το πολιτικό ερώτημα που απασχολεί τις Βρυξέλλες, το Παρίσι, το Βερολίνο και τη Ρώμη είναι διαφορετικό: θα περιορίσει το νέο Κογκρέσο τη συγκρουσιακή πολιτική Τραμπ απέναντι στην Ευρώπη ή θα μεταφερθεί ακόμη μεγαλύτερο μέρος της αντιπαράθεσης στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής;

Η απάντηση δεν είναι δεδομένη. Ο Αμερικανός πρόεδρος εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικές εκτελεστικές και διπλωματικές αρμοδιότητες, ενώ οι ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις που συνδέθηκαν ιδεολογικά με το MAGA αντιμετωπίζουν διαφορετικές συνθήκες από εκείνες των Ρεπουμπλικανών.

Ο πολιτικός σεισμός στην Ουάσιγκτον: 44 έδρες αλλάζουν χέρια

Η εκλογική μεταβολή στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν περιορίστηκε σε οριακές απώλειες των Ρεπουμπλικανών.

Σύμφωνα με την καταγραφή του Roll Call έως τις 11 Νοεμβρίου, οι Δημοκρατικοί είχαν αποσπάσει 44 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων και οκτώ έδρες της Γερουσίας από τους Ρεπουμπλικανούς.

Οι Ρεπουμπλικανοί, αντίστοιχα, είχαν κερδίσει δύο έδρες της Βουλής από τους Δημοκρατικούς.

Η νέα κοινοβουλευτική πραγματικότητα δίνει στους Δημοκρατικούς τη δυνατότητα να ελέγχουν τις επιτροπές, να διεξάγουν ακροάσεις και να ασκούν ενισχυμένο έλεγχο στην κυβέρνηση.

Δεν σημαίνει, όμως, ότι μπορούν να επιβάλουν μονομερώς τη δική τους πολιτική.

Ο Τραμπ διατηρεί το προεδρικό βέτο, ενώ οι θεσμικές διαδικασίες διαφέρουν ανάλογα με το εάν πρόκειται για νομοθεσία, προϋπολογισμό, εμπορικές αποφάσεις ή εξωτερική πολιτική.

Η σύνθεση του νέου Δημοκρατικού Κόμματος παρουσιάζει επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο Τζέιμς Ταλαρίκο στο Τέξας, ο Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ στο Μίσιγκαν και ο Τζον Όσοφ στη Τζόρτζια αντιπροσωπεύουν διαφορετικά πολιτικά ρεύματα, από τον προοδευτικό χώρο έως την πιο μετριοπαθή πτέρυγα.

Αυτό δημιουργεί μια νέα εσωτερική συζήτηση στους Δημοκρατικούς για τις προτεραιότητες της επόμενης περιόδου: κόστος ζωής, κοινωνική προστασία, υγειονομική περίθαλψη, θεσμικός έλεγχος και εξωτερική πολιτική.

Ναταλί Τότσι: Η Ευρώπη μπορεί να γίνει πεδίο νέας σύγκρουσης με τον Τραμπ

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές παρεμβάσεις μετά τις αμερικανικές εκλογές προήλθε από τη Ναταλί Τότσι, καθηγήτρια στο Johns Hopkins SAIS Europe και ερευνήτρια του Bocconi.

Σε άρθρο της στον Guardian στις 9 Νοεμβρίου, η Τότσι προειδοποίησε ότι η ήττα των Ρεπουμπλικανών δεν συνεπάγεται απαραίτητα αποκλιμάκωση των διατλαντικών εντάσεων.

Κατά την ανάλυσή της, ο Τραμπ και το MAGA αντιμετωπίζουν την Ευρώπη ως ιδεολογικό αντίπαλο, ταυτίζοντας τις ευρωπαϊκές φιλελεύθερες δημοκρατίες με πολιτικές και κοινωνικές αντιλήψεις που απορρίπτουν στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Η Τότσι εκτιμά ότι η ενίσχυση των Δημοκρατικών θα μπορούσε να οδηγήσει τον Αμερικανό πρόεδρο σε ακόμη πιο συγκρουσιακές επιλογές έναντι ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Η ανάλυσή της επικεντρώνεται σε τέσσερα πεδία: εμπορικούς δασμούς, στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη, Ουκρανία και σχέσεις με τη Ρωσία.

Η βασική της θέση είναι ότι η επιστροφή σε μια παλαιότερη, περισσότερο προβλέψιμη διατλαντική σχέση δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητη.

Ακόμη και μια μελλοντική αλλαγή στην αμερικανική προεδρία δεν θα εξαφάνιζε τις διαφωνίες που έχουν δημιουργηθεί για την κατανομή των αμυντικών βαρών και την οικονομική ασφάλεια.

Ουκρανία: Το Άμπου Ντάμπι αποκαλύπτει τα όρια της ευρωπαϊκής επιρροής

Η ουκρανική κρίση αποτελεί την πιο άμεση δοκιμασία αυτής της νέας πραγματικότητας.

Στις συνομιλίες του Άμπου Ντάμπι, που ξεκίνησαν στις 10 Νοεμβρίου υπό αμερικανική διαμεσολάβηση, οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Ουκρανίας βρέθηκαν στο επίκεντρο της διαδικασίας.

Η ευρωπαϊκή συμμετοχή αποτέλεσε ξεχωριστό διπλωματικό ζήτημα.

Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ζαν-Νοέλ Μπαρό δήλωσε στις 8 Νοεμβρίου:

«Οι Ευρωπαίοι θα εκπροσωπηθούν επαρκώς. Η Γαλλία θα βρίσκεται στο Άμπου Ντάμπι για να συμμετάσχει σε αυτές τις συζητήσεις».

Η δήλωση είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Γαλλία επιδιώκει να διασφαλίσει ότι η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν θα αποτελέσει αντικείμενο συμφωνίας αποκλειστικά μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας.

Ωστόσο, σύμφωνα με την ουκρανική ενημέρωση, οι ευρωπαϊκές αντιπροσωπείες είχαν προγραμματίσει χωριστές επαφές με την ουκρανική πλευρά, παράλληλα με τις τριμερείς συνομιλίες.

Ο επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας, Ρουστέμ Ουμέροφ, υπογράμμισε τη σημασία του συντονισμού με τους ευρωπαϊκούς εταίρους και της κοινής κατανόησης των επόμενων βημάτων.

Το ζήτημα δεν είναι απλώς ποιος θα βρίσκεται στην αίθουσα.

Είναι ποιος θα συμμετέχει στις αποφάσεις για τις εγγυήσεις ασφαλείας, την εφαρμογή μιας ενδεχόμενης εκεχειρίας και τη μεταπολεμική αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Μακρόν και Μερτς: Η ευρωπαϊκή αυτονομία μπροστά σε νέα δοκιμασία

Για τον Εμανουέλ Μακρόν, η αμερικανική πολιτική μεταβολή επαναφέρει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία.

Η Γαλλία έχει υποστηρίξει την ανάγκη η Ευρώπη να αποκτήσει μεγαλύτερη δυνατότητα αυτόνομης δράσης στην άμυνα, στην τεχνολογία και στη βιομηχανία.

Η γαλλική προσέγγιση δεν ταυτίζεται με απομάκρυνση από το ΝΑΤΟ. Αφορά την ενίσχυση των ευρωπαϊκών δυνατοτήτων ώστε η ασφάλεια της ηπείρου να μην εξαρτάται αποκλειστικά από τις πολιτικές επιλογές κάθε αμερικανικής κυβέρνησης.

Για τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, η πρόκληση είναι διαφορετική.

Η Γερμανία καλείται να συνδυάσει τις δεσμεύσεις της στο ΝΑΤΟ με την ανάγκη αναβάθμισης της ευρωπαϊκής άμυνας, σε μια περίοδο κατά την οποία αντιμετωπίζει και ισχυρή εσωτερική πολιτική πίεση.

Η συζήτηση αφορά τις αμυντικές επενδύσεις, την κοινή ευρωπαϊκή παραγωγή εξοπλισμών και τη δυνατότητα διατήρησης της υποστήριξης προς την Ουκρανία.

Οι διαφορετικές εθνικές προτεραιότητες εξακολουθούν να δυσκολεύουν τη διαμόρφωση ενιαίας ευρωπαϊκής στρατηγικής.

Γερμανία: Η AfD στο 27% παρά την ήττα του MAGA

Τα τελευταία δημοσκοπικά στοιχεία στη Γερμανία δείχνουν γιατί η εκλογική μεταβολή στις ΗΠΑ δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε υποχώρηση των ευρωπαϊκών εθνικιστικών κομμάτων.

Στη δημοσκόπηση DeutschlandTrend της Infratest dimap, που πραγματοποιήθηκε στις 2–4 Νοεμβρίου σε 1.297 εκλογείς, η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) συγκέντρωνε 27%, έναντι 20% της CDU/CSU.

Οι Πράσινοι βρίσκονταν στο 16%, το SPD στο 13% και η Αριστερά στο 11%.

Η εικόνα αυτή δείχνει ότι η AfD διατηρεί σημαντική εκλογική απήχηση, ανεξάρτητα από τις απώλειες των Ρεπουμπλικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η συμπρόεδρος του κόμματος, Άλις Βάιντελ, έχει διαφοροποιηθεί από συγκεκριμένες πολιτικές Τραμπ, ιδιαίτερα σε θέματα δασμών, Γροιλανδίας και στρατιωτικής εμπλοκής στο Ιράν.

Αυτό δεν συνεπάγεται συνολική απομάκρυνση από τις ιδεολογικές συγγένειες του ευρωπαϊκού εθνικιστικού χώρου με το MAGA.

Δείχνει όμως ότι οι εθνικές πολιτικές προτεραιότητες μπορούν να υπερισχύσουν της διατλαντικής κομματικής ταύτισης.

Γαλλία: Λεπέν και Μπαρντελά απέναντι στην επόμενη προεδρική αναμέτρηση

Στη Γαλλία, το πολιτικό ενδιαφέρον στρέφεται ήδη στις προεδρικές εκλογές του 2027.

Ο Εθνικός Συναγερμός (RN) της Μαρίν Λεπέν και του Ζορντάν Μπαρντελά διατηρεί ισχυρή παρουσία στον δεξιό και εθνικιστικό χώρο.

Η δημοσκόπηση Elabe του Νοεμβρίου καταγράφει πολύ υψηλή αποδοχή των δύο πολιτικών μεταξύ των ψηφοφόρων της Λεπέν και του Ερίκ Ζεμούρ: 91% για τη Λεπέν και 87% για τον Μπαρντελά.

Τα ποσοστά αυτά αφορούν τη θετική εικόνα τους στο συγκεκριμένο εκλογικό ακροατήριο, όχι πρόθεση ψήφου στο σύνολο των Γάλλων.

Η γαλλική πολιτική συζήτηση επικεντρώνεται στην αγοραστική δύναμη, στο δημόσιο χρέος, στη μετανάστευση και στη σχέση της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Μαρίν Λεπέν και ο Ζορντάν Μπαρντελά έχουν επιχειρήσει να διαχωρίσουν τις γαλλικές εθνικές προτεραιότητες από τις πολιτικές του Τραμπ που επιβαρύνουν τους Ευρωπαίους καταναλωτές και παραγωγούς.

Η στάση τους αναδεικνύει μια ευρύτερη αντίφαση: κόμματα που έχουν πολιτικές συγγένειες με το MAGA δεν επιθυμούν κατ’ ανάγκην να ταυτιστούν με τις οικονομικές συνέπειες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Μελόνι: Η ισορροπία ανάμεσα στον Τραμπ και στις Βρυξέλλες

Η περίπτωση της Τζόρτζια Μελόνι παρουσιάζει διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Η Ιταλίδα πρωθυπουργός διατηρεί σχέσεις με τον αμερικανικό συντηρητικό χώρο, αλλά ταυτόχρονα συμμετέχει στον ευρωπαϊκό μηχανισμό λήψης αποφάσεων.

Η Ρώμη έχει συγκεκριμένα συμφέροντα στο εμπόριο, στη βιομηχανία, στην ενεργειακή ασφάλεια και στην υποστήριξη της Ουκρανίας.

Οι αμερικανικοί δασμοί και η αβεβαιότητα στη διατλαντική σχέση δημιουργούν πιέσεις στην ιταλική οικονομία.

Για τη Μελόνι, η πρόκληση είναι να διατηρήσει διαύλους επικοινωνίας με την Ουάσιγκτον χωρίς να αποδυναμώσει τη θέση της Ιταλίας στο εσωτερικό της ΕΕ.

Αυτό εξηγεί γιατί η πολιτική της δεν μπορεί να περιγραφεί απλώς ως αντιγραφή του αμερικανικού MAGA.

Ισπανία: Σάντσεθ, Φεϊχόο και Αμπασκάλ στην κάλπη της 29ης Νοεμβρίου

Η επόμενη μεγάλη ευρωπαϊκή εκλογική αναμέτρηση είναι προγραμματισμένη για τις 29 Νοεμβρίου στην Ισπανία.

Ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ έχει προκηρύξει πρόωρες εκλογές, σε μια περίοδο έντονων πιέσεων για τη στέγαση, τους μισθούς και το κόστος ζωής.

Απέναντί του βρίσκονται το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα του Αλμπέρτο Νούνιεθ Φεϊχόο και το εθνικιστικό Vox του Σαντιάγο Αμπασκάλ.

Ο μέσος όρος των δημοσκοπήσεων που δημοσίευσε η Onda Cero στις 9 Νοεμβρίου δίνει την ακόλουθη εικόνα:

Τα στοιχεία αποτυπώνουν μια διαφορετική πολιτική δυναμική από εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το Vox διατηρεί υψηλή δημοσκοπική επίδοση, ενώ ο Αμπασκάλ επιχειρεί να τονίσει την αυτονομία της ισπανικής πολιτικής σκηνής από τις αμερικανικές εξελίξεις.

«Είμαστε στην Ισπανία, όχι στο Μίσιγκαν», δήλωσε μετά τις αμερικανικές εκλογές.

Η φράση συνοψίζει ένα σημαντικό χαρακτηριστικό των ευρωπαϊκών εθνικιστικών κομμάτων: η πολιτική τους απήχηση εξαρτάται πρωτίστως από τις εγχώριες συνθήκες.

Πολωνία και Κεντρική Ευρώπη: Οι σχέσεις με το MAGA υπό επανεξέταση

Στην Πολωνία, ο πρόεδρος Κάρολ Ναβρότσκι έχει αναπτύξει στενή πολιτική σχέση με τον Ντόναλντ Τραμπ.

Η αμερικανική εκλογική μεταβολή δημιουργεί νέα δεδομένα για την πολωνική πολιτική αντιπαράθεση, ιδιαίτερα σε ζητήματα άμυνας και ασφάλειας.

Η Πολωνία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ευρωπαϊκούς υποστηρικτές της Ουκρανίας και αντιμετωπίζει τη ρωσική απειλή ως άμεση προτεραιότητα.

Επομένως, μια αμερικανική προσέγγιση που θα έδινε μεγαλύτερο βάρος σε συμφωνία με τη Μόσχα θα δημιουργούσε ιδιαίτερα σύνθετα διλήμματα στη Βαρσοβία.

Στην Τσεχία, ο πρωθυπουργός Αντρέι Μπάμπις και οι εταίροι του αντιμετωπίζουν επίσης την πρόκληση να συνδυάσουν τις εθνικές πολιτικές τους θέσεις με τις μεταβολές στη διεθνή συγκυρία.

Η κεντρική διαφορά με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις λειτουργούν μέσα σε ένα πλέγμα δεσμεύσεων που περιλαμβάνει την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ιδιαίτερες οικονομικές ανάγκες κάθε χώρας.

Η γενιά Ζ και η νέα αμερικανική πολιτική συζήτηση

Οι αμερικανικές εκλογές ανέδειξαν και τη συζήτηση για τη συμμετοχή των νεότερων ψηφοφόρων.

Οι διαφορετικές πολιτικές φυσιογνωμίες που αναδείχθηκαν στους Δημοκρατικούς δείχνουν ότι το κόμμα δεν διαθέτει μία ενιαία ιδεολογική προσέγγιση.

Οι προοδευτικοί δίνουν έμφαση στην οικονομική ανισότητα, στην κοινωνική προστασία και στη συγκέντρωση εταιρικής ισχύος.

Οι μετριοπαθέστερες πτέρυγες προτάσσουν την οικονομική διαχείριση, την προσιτή υγειονομική περίθαλψη και την απήχηση σε ευρύτερα εκλογικά ακροατήρια.

Για την Ευρώπη, το ερώτημα είναι εάν τα παραδοσιακά κόμματα μπορούν να ανταποκριθούν στις πιέσεις που αντιμετωπίζουν οι νεότερες γενιές.

Η δυσκολία πρόσβασης σε προσιτή κατοικία, οι μισθολογικές ανισότητες, η επισφάλεια στην εργασία και η επιρροή των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών αποτελούν κοινά πεδία πολιτικής αντιπαράθεσης.

Ωστόσο, οι κοινωνικές συνθήκες και τα εκλογικά συστήματα διαφέρουν σημαντικά μεταξύ ΗΠΑ και ευρωπαϊκών κρατών.

Γι’ αυτό η μεταφορά ενός αμερικανικού εκλογικού αποτελέσματος στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα απαιτεί προσοχή.

Μπλανς Λεριντόν: Οι Δημοκρατικοί δεν έχουν ως πρώτη προτεραιότητα την Ευρώπη

Η Μπλανς Λεριντόν, αναλύτρια του γαλλικού Institut Montaigne, επισημαίνει μια ακόμη σημαντική παράμετρο.

Η επιστροφή των Δημοκρατικών στον έλεγχο του Κογκρέσου δεν σημαίνει ότι η αποκατάσταση της διατλαντικής σχέσης θα αποτελέσει την πρώτη τους προτεραιότητα.

Κατά την εκτίμησή της, το κόμμα παραμένει διαιρεμένο σε αρκετά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής μεταξύ προοδευτικών και κεντρώων.

Η Λεριντόν τονίζει επίσης ότι δεν μπορεί να συναχθεί γενική υποχώρηση των εθνικιστικών και λαϊκιστικών κομμάτων στη Δύση αποκλειστικά από το αμερικανικό εκλογικό αποτέλεσμα.

Οι συνθήκες είναι διαφορετικές όταν ένα κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση και όταν διεκδικεί την εξουσία από την αντιπολίτευση.

Στην πρώτη περίπτωση αξιολογείται για τις πολιτικές που έχει εφαρμόσει.

Στη δεύτερη, μπορεί να συγκεντρώνει δυσαρέσκεια απέναντι στην υφιστάμενη κυβέρνηση.

Αυτή η διάκριση έχει ιδιαίτερη σημασία για τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ισπανία.

Η ευρωπαϊκή εξίσωση μετά το «μπλε κύμα»

Η νέα κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες δημιουργεί τρία παράλληλα πολιτικά δεδομένα.

Πρώτον, ο Ντόναλντ Τραμπ θα αντιμετωπίσει ισχυρότερο κοινοβουλευτικό έλεγχο και περισσότερους περιορισμούς στη νομοθετική του ατζέντα.

Δεύτερον, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξακολουθούν να πρέπει να διαχειριστούν την αβεβαιότητα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, ιδίως για την Ουκρανία, το εμπόριο και τη στρατιωτική ασφάλεια.

Τρίτον, η εκλογική δυναμική των ευρωπαϊκών εθνικιστικών κομμάτων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εγχώρια ζητήματα, όπως η ακρίβεια, η στέγαση, η μετανάστευση και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις στη Γερμανία και στην Ισπανία επιβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει ενιαία δυτική εκλογική τάση.

Η ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή παραμένει κατακερματισμένη, με διαφορετικές κυβερνητικές συμμαχίες, εθνικές προτεραιότητες και κοινωνικές πιέσεις.

Η επόμενη ημέρα: Από την Ουάσιγκτον στις Βρυξέλλες

Το «μπλε κύμα» αποτελεί σημαντική μεταβολή στην αμερικανική πολιτική ισορροπία.

Για την Ευρώπη, όμως, η πραγματική δοκιμασία βρίσκεται στις αποφάσεις που θα ακολουθήσουν.

Η εξέλιξη των συνομιλιών για την Ουκρανία, η εφαρμογή των αμερικανικών εμπορικών πολιτικών, η πορεία των ευρωπαϊκών αμυντικών επενδύσεων και οι επικείμενες εκλογές θα καθορίσουν το πολιτικό περιβάλλον των επόμενων μηνών.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν μπροστά τους ένα διπλό καθήκον: να διαχειριστούν τις σχέσεις τους με μια αμερικανική προεδρία που εξακολουθεί να ασκεί σημαντική εξουσία και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσουν τις εσωτερικές οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις.

Η εκλογική ανατροπή στις ΗΠΑ δεν αποτελεί από μόνη της ευρωπαϊκή πολιτική ανατροπή. Αποτελεί, όμως, ένα νέο δεδομένο που επηρεάζει τις στρατηγικές επιλογές των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και κομμάτων.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο πόσο θα αλλάξει η Ουάσιγκτον μετά τις ενδιάμεσες εκλογές.

Είναι πόσο έτοιμη είναι η Ευρώπη να διαμορφώσει τις δικές της απαντήσεις, ανεξάρτητα από το ποιος ελέγχει τον Λευκό Οίκο ή το Κογκρέσο.

Πηγή: pagenews.gr