Υγεία

Δρεπανοκυτταρική νόσος: Επίκαιρο παραμένει το θέμα του κοινωνικού στιγματισμού των ασθενών

Δρεπανοκυτταρική νόσος: Επίκαιρο παραμένει το θέμα του κοινωνικού στιγματισμού των ασθενών
Η δρεπανοκυτταρική νόσος αποτελεί "ταμπού" και για τους ίδιους τους ασθενείς, οι οποίοι πολλές φορές κρύβουν την ασθένειά τους από τον περίγυρό τους.

Επίκαιρο παραμένει το θέμα του κοινωνικού στιγματισμού των ασθενών με δρεπανοκυτταρική νόσο, καθώς αρκετοί πάσχοντες ακόμα και σήμερα κρύβουν την ασθένεια από τον κοινωνικό περίγυρό τους, εξαιτίας του κοινωνικού αποκλεισμού που ίσως υποστούν με τη φανέρωσή της. Συνήθως, αισθήματα ενοχής, φόβου και χαμηλής αυτοεκτίμησης χαρακτηρίζουν τους πάσχοντες, οι οποίοι αποφεύγουν την τακτική ιατρική παρακολούθηση με ό,τι επιβάρυνση μπορεί να επιφέρει αυτό στην υγεία τους. Τα παραπάνω αναφέρει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Προστασίας Πασχόντων από Δρεπανοκυτταρική και Μικροδρεπανοκυτταρική Αναιμία, με αφορμή τη 19η Ιουνίου, που έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Δρεπανοκυτταρικής Νόσου από τα Ηνωμένα Έθνη.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση η δρεπανοκυτταρική νόσος συγκαταλέγεται στις σπάνιες παθήσεις και εκτιμάται ότι νοσούν περίπου 103.000 άτομα (στοιχεία της Eurostat 2016). Η δρεπονοκυτταρική νόσος, δηλαδή η ομόζυγος δρεπανοκυτταρική και η μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία (συνδυασμός με μεσογειακή αναιμία) είναι κληρονομική αιμοσφαιρινοπάθεια και μπορεί να διαγνωστεί με ειδική αιματολογική εξέταση (ηλεκτροφόρηση αιμοσφαιρίνης) ή μοριακή ανάλυση. Πρόκειται για χρόνιο νόσημα με σοβαρές μη αναστρέψιμες βλάβες στην υγεία των πασχόντων, σύμφωνα με το ΑΠΕ.

Το νόσημα πήρε το όνομά του από τη δρεπανοειδή μορφολογία των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Τα παθολογικά αυτά κύτταρα, που ζουν λιγότερο χρόνο σε σύγκριση με τα φυσιολογικά, στερούνται πλαστικότητας, με αποτέλεσμα να μπλοκάρουν στα αιμοφόρα αγγεία και να μην οξυγονώνονται σωστά οι ιστοί.

Η νόσος προκαλεί μερικές από τις ακόλουθες παθολογικές καταστάσεις ή και συνδυασμό αυτών: Χρόνια οξεία αιμολυτική αναιμία, χρόνιο ή οξύ πόνο, απλασία μυελού των οστών, οξύ θωρακικό σύνδρομο, σπληνικό εγκλωβισμό ερυθρών, καρδιακές, ηπατικές, νεφρικές βλάβες, αγγειακά-εγκεφαλικά επεισόδια, καταστροφή-νέκρωση οστών και αρθρώσεων.

Όπως σημειώνει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Προστασίας Πασχόντων από Δρεπανοκυτταρική και Μικροδρεπανοκυτταρική Αναιμία, τη δεκαετία του 1970 ξεκίνησε στην Ελλάδα πρόγραμμα πρόληψης αιμοσφαιρινοπαθειών και δημιουργήθηκαν Μονάδες Μεσογειακής Αναιμίας και Δρεπανοκυτταρικής Νόσου σε μεγάλα νοσοκομεία της χώρας, οι οποίες σήμερα ανέρχονται στις 38 πανελλαδικά. Έκτοτε, έχει περιοριστεί ο αριθμός των πασχόντων με δρεπανοκυτταρική νόσο και σήμερα εκτιμάται ότι ζουν στη Ελλάδα 1.000-1.500 άτομα.

Ο Σύλλογος προσθέτει ότι στο πλαίσιο της πρόληψης, σημαντικός είναι ο προγεννητικός έλεγχος. Εάν και οι δυο γονείς είναι φορείς του παθολογικού γονιδίου, τότε υπάρχει πιθανότητα 25% να γεννηθεί παιδί με δρεπανοκυτταρική νόσο. Σε αυτήν την περίπτωση, οι μελλοντικοί γονείς πρέπει να απευθυνθούν σε κατάλληλο ιατρικό κέντρο προκειμένου να αντιμετωπιστεί το ενδεχόμενο γέννησης παιδιού με τη νόσο.

Διαβάστε Eπίσης

Καρκίνος προστάτη: Ποια είναι τα πρώτα «σημάδια»

Facebook: Μπορεί να προβλέψει ψυχικές διαταραχές χρηστών από τις αναρτήσεις τους

Περισσότερα