Ακροδεξιά σε πτώση: Από Vox και Λέγκα έως Χρυσή Αυγή και Fidesz

Η Ευρώπη φαίνεται να γυρίζει την πλάτη στα ακροδεξιά κόμματα που υπόσχονται μίσος και ξενοφοβία χωρίς πραγματικές λύσεις. Η νίκη του φιλοευρωπαϊκού, κεντρώου D66 στην Ολλανδία, με τον 38χρονο Ρομπ Γέτεν σε τροχιά να γίνει ο νεότερος πρωθυπουργός, αποτελεί ένα φρέσκο παράδειγμα ότι η ακροδεξιά δεν έχει διάρκεια ζωής.

Το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας (PVV) με επικεφαλής τον Βίλντερς περιορίστηκε στις 26 έδρες, ενώ το D66 με 18% έδωσε τριπλασιασμό εδρών σε 27, δείχνοντας πως η κεντρώα και φιλοευρωπαϊκή πολιτική κερδίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Ακροδεξιά μίας χρήσεως – Λαϊκισμός χωρίς διάρκεια

Τα ακροδεξιά κόμματα εμφανίζονται γρήγορα στην πολιτική σκηνή, αλλά πέφτουν εξίσου γρήγορα. Χαρακτηριστικά:

• Χρυσή Αυγή (Ελλάδα): 7% το 2015, πλήρης διάλυση το 2020.
• Λέγκα (Ιταλία): 4% το 2013 ➜ 34% στις ευρωεκλογές 2019, πτώση στο 8,9% το 2022 μετά την εμφάνιση της Μελόνι.
• Vox (Ισπανία): Από 0,2% το 2016 ➜ 15% το 2019, υποχώρηση στο 12,4% το 2023.
• PiS (Πολωνία): Κυβέρνησε 8 χρόνια, έχασε την πλειοψηφία το 2023 παρά τη διατήρηση υψηλού ποσοστού 35,4%.
• Fidesz – KDNP (Ουγγαρία): 54,13% το 2022 ➜ 44,82% στις ευρωεκλογές 2024.

Συμπέρασμα: Η ακροδεξιά κερδίζει δημοτικότητα σε σύντομο χρονικό διάστημα με λαϊκιστικά και αντι-μεταναστευτικά συνθήματα, αλλά δεν μπορεί να διατηρήσει μακροπρόθεσμα την υποστήριξη των πολιτών.

Η πτώση των ηγετών

• Ο Βίλντερς στην Ολλανδία δεν έγινε ποτέ πρωθυπουργός και προκάλεσε πτώση κυβερνήσεων.
• Η Χρυσή Αυγή καταρρέει μετά δικαστικές αποφάσεις.
• Η Λέγκα περιορίζεται από την άνοδο άλλων δεξιών σχηματισμών όπως οι Αδελφοί της Ιταλίας.
• Ο Φάρατζ στο Ηνωμένο Βασίλειο συνεχίζει με “ξαναζεσταμένα” θέματα μεταναστευτικής πολιτικής, χωρίς να αγγίζει τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.

 Από Ιταλία έως Πολωνία

Η Ευρώπη δείχνει ότι η ακροδεξιά είναι πολιτικά βραχύβια και ευάλωτη. Οι πολίτες προτιμούν ρεαλιστικές, κεντρώες πολιτικές αντί για λαϊκισμό, μίσος και διχασμό. Το φαινόμενο της “μίας χρήσεως” ακροδεξιάς παραμένει επαναλαμβανόμενο: ανεβαίνει γρήγορα αλλά πέφτει ακόμα πιο γρήγορα, αφήνοντας πίσω πολιτική φθορά και κοινωνική απογοήτευση.

Η ήττα του Βίλντερς στην Ολλανδία είναι μόνο η πιο πρόσφατη απόδειξη ότι η Ευρώπη δεν αγοράζει πια υποσχέσεις μίσους — και το μέλλον ανήκει σε κόμματα που μπορούν να προσφέρουν προγράμματα, προοπτική και λύσεις.