Ταινίες Πρώτης Προβολής: Χριστουγεννιάτικες ιστορίες – Οι ταινίες που θα μας κρατήσουν συντροφιά

Δύο εβδομάδες πριν από την παραμονή των Χριστουγέννων, οι αίθουσες γεμίζουν με ιστορίες που δεν έχουν καμία σχέση με τα συνηθισμένα γιορτινά παραμύθια. Φέτος, η κινηματογραφική εβδομάδα έρχεται σαν κύμα παγωμένου αέρα που σου κόβει την ανάσα: μια μητέρα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης που κάνει την οθόνη να τρέμει, ένας Γάλλος σκηνοθέτης που μετατρέπει ένα χωριό σε σκηνικό ερωτικού εγκλήματος, μια Ιαπωνίδα που κοιτάζει τον θάνατο μέσα από τα μάτια ενός έντεκαχρονου κοριτσιού, δύο ταινίες τρόμου που βάζουν τον Άγιο Βασίλη να κραδαίνει τσεκούρι και, ανάμεσα σε όλα αυτά, η επανέκδοση ενός ελληνικού αριστουργήματος που σαράντα χρόνια μετά εξακολουθεί να μυρίζει μαστίχα και καλοκαίρι.

Η μεγάλη έκπληξη της εβδομάδας είναι αναμφίβολα το «Αν Είχα Πόδια θα σε Κλωτσούσα» της Μέρι Μπρόνστιν, μια ταινία που ξεκινά σαν μαύρη κωμωδία και καταλήγει σε ψυχεδελικό θρίλερ, με την Ρόουζ Μπερν να δίνει μια ερμηνεία που μυρίζει Όσκαρ από χιλιόμετρα. Η Λίντα, ψυχοθεραπεύτρια και μητέρα, βλέπει τη ζωή της να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος: το ένα κομμάτι μετά το άλλο: πλημμυρισμένο διαμέρισμα, παιδί με μυστηριώδη ασθένεια, σύζυγος ναυτικός που λείπει μήνες, συνάδελφος-ψυχολόγος που την μισεί. Η Μπρόνστιν δεν διστάζει να σπρώξει την ηρωίδα της στα άκρα, να την κάνει να χάσει κάθε έλεγχο, να την αφήσει να πνίγεται σε ένα κλίμα που θυμίζει Πολάνσκι και Αρονόφσκι μαζί, με κοντινά πλάνα που σε πνίγουν και ρυθμούς που δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα. Η Μπερν είναι συγκλονιστική, κάθε βλέμμα της, κάθε μικρή κίνηση, κάθε σιωπή της είναι ένα χαστούκι στον θεατή που νομίζει ότι ξέρει τι σημαίνει «μητρικό άγχος». Η ταινία δεν είναι για όλους, είναι για όσους αντέχουν να κοιτάξουν κατάματα το απόλυτο χάος που μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα «όλα καλά» σε μια οικογένεια.

Από την άλλη άκρη του κόσμου, η Τσι Χαγιακάουα επιστρέφει μετά το «Πλάνο 75» με το «Ρενουάρ», ένα φιλμ που μιλάει για τον θάνατο μέσα από τα μάτια ενός έντεκαχρονου κοριτσιού σε ένα καλοκαίρι του 1987 στο Τόκιο. Η Φούκι, μόνη ανάμεσα σε ενήλικες που δεν καταλαβαίνει, γράφει ιστορίες με τίτλο «Θα ήθελα να είμαι ορφανή» ενώ ο πατέρας της πεθαίνει από καρκίνο και η μητέρα της χάνεται στη δουλειά και σε αμφίβολες «μαγικές» θεραπείες. Η Χαγιακάουα δεν φωνάζει, δεν δραματοποιεί, αφήνει την κάμερα να αιωρείται σαν παιδική ματιά πάνω από μικρές και μεγάλες στιγμές, σαν ημερολόγιο που γράφεται με μολύβι και δάκρυα. Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ που πονάει ήσυχα, που σε κάνει να νιώθεις την αρμύρα και τη μοναξιά ενός καλοκαιριού που δεν θα ξανάρθει ποτέ.

Και μετά έρχεται ο Αλέν Γκιροντί με το «Misericordia», ένα φιλμ που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να φωνάξεις. Ένα χωριό, πέντε χαρακτήρες, μια κηδεία, μια χήρα, ένας ιερέας που εμφανίζεται πάντα τη λάθος στιγμή, ένας γείτονας που κρύβει κάτι, και ένας νεαρός που επιστρέφει και βρίσκεται παγιδευμένος σε μια δίνη σεξουαλικών επιθυμιών, ψεμάτων και αίματος. Ο Γκιροντί παίρνει το κλασικό ερωτικό θρίλερ και το γυρίζει ανάποδα, βάζοντας μαύρο χιούμορ εκεί που περιμένεις τρόμο και τρόμο εκεί που περιμένεις γέλιο. Το αποτέλεσμα είναι ένα αταξινόμητο, γοητευτικά παράξενο φιλμ που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και την Κατρίν Φρο να κλέβει την παράσταση.

Για τους λάτρεις του τρόμου, ο Όσγκουντ Πέρκινς επιστρέφει με το «Keeper», ένα ακόμα ψυχολογικό θρίλερ που ξεκινά σαν ρομαντικό σαββατοκύριακο σε απομονωμένη καλύβα και καταλήγει σε εφιάλτη με παράξενα πλάσματα και μυστικά που στάζουν αίμα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει η χριστουγεννιάτικη σφαγή: το «Άγια Νύχτα, Άγρια Νύχτα», ριμέικ του cult σλάσερ του ’84, με έναν Άγιο Βασίλη που αντί για δώρα μοιράζει θάνατομα – για όσους θέλουν τις γιορτές τους με λίγο… αίμα στο χιόνι.

Και μέσα σε όλα αυτά, σαράντα χρόνια μετά, το «Δέντρο που Πληγώναμε» του Δήμου Αβδελιώδη επιστρέφει στις αίθουσες, σαν χρονομηχανή που μας πηγαίνει πίσω σε ένα καλοκαίρι στη Χίο, σε δύο αγόρια, σε ένα δέντρο, σε μια Ελλάδα που μύριζε φτώχεια αλλά είχε ακόμα ψυχή. Η ταινία παραμένει συγκινητική, ποιητική, ατόφια ελληνική – και η μουσική του Παπαδημητρίου ακόμα σου σηκώνει την τρίχα.

Οι αίθουσες γεμίζουν. Οι επιλογές είναι πολλές. Και η εβδομάδα αυτή, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μοιάζει με το πιο παράξενο, πιο σκοτεινό, πιο αληθινό δώρο που θα μπορούσε να κάνει ο κινηματογράφος σε όσους δεν αντέχουν άλλο τα ίδια και τα ίδια.

Πηγή: Pagenews.gr