Μπλόκο της Αθήνας στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας: Η ναυμαχία για τα δισ. του LNG και ο πόλεμος με το Βερολίνο

Η σύγκρουση για τη Dynagas του Γιώργου Προκοπίου αποκαλύπτει ότι πίσω από το 21ο πακέτο κυρώσεων της Ε.Ε. διεξάγεται μια μάχη για τον έλεγχο της ευρωπαϊκής ναυτιλίας, της ενεργειακής ασφάλειας και της γεωοικονομικής ισχύος.

Η ναυτιλία στο επίκεντρο της νέας ευρωπαϊκής γεωπολιτικής

Η αντιπαράθεση που εξελίσσεται στις Βρυξέλλες για το 21ο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας δεν αφορά αποκλειστικά την εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω από τη διαφωνία για τη μεταφορά ρωσικού LNG διαμορφώνεται μία σκληρή σύγκρουση οικονομικής ισχύος, όπου η ελληνική ναυτιλία, η γερμανική στρατηγική και οι νέοι ενεργειακοί συσχετισμοί συγκρούονται με τρόπο που θα καθορίσει την επόμενη δεκαετία.

Σύμφωνα με τους Financial Times, η ελληνική κυβέρνηση αξιοποίησε το δικαίωμα της ομοφωνίας ώστε να εμποδίσει την υιοθέτηση της πρότασης που θα απαγόρευε τη μεταφορά ρωσικού LNG προς τρίτες χώρες, υποστηρίζοντας ότι το μέτρο θα οδηγούσε σε καταστροφή της Dynagas του Γιώργου Προκοπίου και στην απαξίωση ενός από τους πλέον εξειδικευμένους στόλους LNG στον κόσμο.

Δεν είναι μόνο η Dynagas – Είναι η ελληνική ναυτιλιακή ισχύς

Η συγκεκριμένη υπόθεση υπερβαίνει κατά πολύ τα συμφέροντα μίας εταιρείας.

Η Dynagas διαθέτει περίπου το ένα τρίτο των παγοθραυστικών LNG carriers τύπου Arc7, τα οποία αποτελούν ίσως τα πιο πολύπλοκα και ακριβότερα εμπορικά πλοία που έχουν κατασκευαστεί ποτέ, με κόστος που προσεγγίζει τα 300 εκατ. δολάρια ανά μονάδα.

Τα πλοία αυτά δεν μπορούν εύκολα να μεταφερθούν σε άλλες αγορές.

Έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για τις ακραίες συνθήκες της Αρκτικής και για την εξυπηρέτηση του έργου Yamal LNG, γεγονός που σημαίνει ότι μία ευρωπαϊκή απαγόρευση θα μηδένιζε σχεδόν την εμπορική τους αξία.

Η ελληνική επιχειρηματολογία είναι σαφής:αν η Ευρώπη απαγορεύσει αυτές τις μεταφορές, ο στόλος δεν θα εξαφανιστεί· θα αλλάξει απλώς ιδιοκτήτη.

Και πιθανότεροι αγοραστές δεν θα είναι ευρωπαϊκοί όμιλοι, αλλά εταιρείες από τη Ρωσία, την Κίνα ή άλλες ασιατικές οικονομίες.

Η μάχη για τον έλεγχο των ενεργειακών θαλάσσιων δρόμων

Η ελληνόκτητη ναυτιλία παραμένει ο μεγαλύτερος διαχειριστής δεξαμενόπλοιων και LNG carriers στον κόσμο.

Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει μόνο οικονομική ισχύ αλλά και γεωπολιτική επιρροή, καθώς ελέγχει σημαντικό ποσοστό της θαλάσσιας μεταφοράς ενέργειας.

Σε μια εποχή όπου:

• η Ρωσία ανακατευθύνει τις εξαγωγές της προς την Ασία,
• η Ευρώπη αναζητά νέες πηγές φυσικού αερίου,
• η Μέση Ανατολή παραμένει γεωπολιτικά ασταθής,

ο έλεγχος των θαλάσσιων ενεργειακών μεταφορών αποκτά στρατηγική σημασία αντίστοιχη με εκείνη των αγωγών.

Βερολίνο και Πειραιάς σε μία παλιά αντιπαράθεση

Η σύγκρουση Ελλάδας–Γερμανίας δεν γεννήθηκε σήμερα.

Κατά τη διάρκεια της ελληνικής οικονομικής κρίσης, το Βερολίνο είχε επανειλημμένα αμφισβητήσει το ειδικό φορολογικό καθεστώς της ελληνικής ναυτιλίας, θεωρώντας ότι προσφέρει υπερβολικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στους Έλληνες εφοπλιστές.

Από ελληνικής πλευράς, η κριτική αυτή αντιμετωπίστηκε ως προσπάθεια μεταφοράς ναυτιλιακής δραστηριότητας από τον Πειραιά προς το Αμβούργο, σε μια περίοδο κατά την οποία το γερμανικό ναυτιλιακό μοντέλο είχε δεχθεί ισχυρό πλήγμα μετά την κατάρρευση των επενδυτικών σχημάτων KG και τη δραστική αποχώρηση των γερμανικών τραπεζών από τη ναυτιλιακή χρηματοδότηση.

Την ίδια περίοδο, οι Έλληνες εφοπλιστές αγόραζαν εκατοντάδες πλοία από γερμανικά χαρτοφυλάκια, ενισχύοντας περαιτέρω τη διεθνή τους κυριαρχία.

Οι κυρώσεις ως εργαλείο οικονομικής αναδιάταξης

Οι κυρώσεις δεν λειτουργούν μόνο ως μέσο πίεσης προς τη Ρωσία.

Λειτουργούν επίσης ως μηχανισμός ανακατανομής της αγοράς.

Όταν ένας ευρωπαϊκός όμιλος χάνει πρόσβαση σε συγκεκριμένες μεταφορές:

• άλλοι διεθνείς παίκτες αποκτούν μεγαλύτερο μερίδιο,
• νέες σημαίες κυριαρχούν στις θαλάσσιες μεταφορές,
• αλλάζουν οι ασφαλιστικές και χρηματοδοτικές ροές,
• μεταβάλλονται οι εμπορικοί συσχετισμοί.

Στην πράξη, η εφαρμογή των νέων περιορισμών θα μπορούσε να οδηγήσει σε ενίσχυση μη ευρωπαϊκών στόλων, μειώνοντας παράλληλα την ελληνική παρουσία στις μεταφορές αρκτικού LNG.

Ο παράγοντας Προκοπίου

Ο Γιώργος Προκοπίου δεν αποτελεί έναν απλό εφοπλιστή.

Ο όμιλός του δραστηριοποιείται τόσο στις μεταφορές LNG όσο και στη μεταφορά αργού πετρελαίου, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους παίκτες της διεθνούς ενεργειακής ναυτιλίας.

Τα τελευταία χρόνια η Dynacom έχει διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου, ενώ παρέμεινε ενεργή ακόμη και στις ιδιαίτερα επικίνδυνες διελεύσεις από τα Στενά του Ορμούζ, σε περιόδους έντονης γεωπολιτικής έντασης.

Αυτό εξηγεί γιατί η υπόθεση αποκτά διαστάσεις που ξεπερνούν τα στενά επιχειρηματικά όρια.

Η πραγματική μάχη αφορά την ευρωπαϊκή ναυτιλιακή κυριαρχία

Το διακύβευμα δεν είναι μόνο εάν θα εγκριθεί το νέο πακέτο κυρώσεων.

Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα ελέγχει τις θαλάσσιες ενεργειακές μεταφορές της επόμενης δεκαετίας.

Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο δίλημμα:

Να επιβάλει αυστηρότερες κυρώσεις με κόστος για τη δική της ναυτιλία ή να διατηρήσει την ευρωπαϊκή παρουσία σε μία αγορά όπου η Κίνα, η Ρωσία και οι ασιατικοί ναυτιλιακοί κολοσσοί διεκδικούν ολοένα μεγαλύτερο μερίδιο.

Η στάση της Αθήνας δείχνει ότι θεωρεί την ελληνική ναυτιλία στρατηγικό εργαλείο εθνικής ισχύος και όχι απλώς έναν ακόμη οικονομικό κλάδο.

Η υπόθεση της Dynagas εξελίσσεται σε ένα από τα σημαντικότερα γεωοικονομικά επεισόδια των τελευταίων ετών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πίσω από τις διαπραγματεύσεις για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας βρίσκεται μια ευρύτερη αναμέτρηση για τον έλεγχο των ενεργειακών θαλάσσιων διαδρόμων, την κυριαρχία της ελληνικής ναυτιλίας και τη νέα αρχιτεκτονική ισχύος στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα δεν θα επηρεάσει μόνο έναν εφοπλιστικό όμιλο, αλλά ενδέχεται να αναδιαμορφώσει την ισορροπία μεταξύ Πειραιά, Αμβούργου και των αναδυόμενων παγκόσμιων κέντρων της ναυτιλιακής οικονομίας.

Πηγή: pagenews.gr