Μιλάνο: Οι «Πατριώτες» του Σαλβίνι ζητούν σκληρή γραμμή σε μετανάστευση και ενέργεια

Το Μιλάνο βρέθηκε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς πολιτικής σκηνής, καθώς χιλιάδες πολίτες συμμετείχαν στη συγκέντρωση «Padroni a casa nostra», που διοργάνωσαν η Λέγκα και η πολιτική ομάδα των Patrioti per l’Europa. Η παρουσία ηγετών και εκπροσώπων εθνικιστικών και ακροδεξιών σχηματισμών από διάφορες χώρες της Ευρώπης έδωσε στη συγκέντρωση χαρακτήρα ευρύτερης πολιτικής συσπείρωσης, με κοινό παρονομαστή τη σκληρή στάση στο μεταναστευτικό, την αμφισβήτηση της ευρωπαϊκής γραμμής στην ενέργεια και την επίκληση της εθνικής κυριαρχίας.

Η κινητοποίηση ξεκίνησε με πορεία περίπου δύο χιλιάδων ατόμων στο κέντρο του Μιλάνου, με επικεφαλής ένα τρακτέρ, ως συμβολική αναφορά στην υπεράσπιση του Made in Italy. Η εικόνα συμπληρώθηκε από δημάρχους της Λέγκα που φορούσαν την τρικολόρ κορδέλα, επιδιώκοντας να προσδώσουν στη συγκέντρωση θεσμικό και εθνικό χαρακτήρα. Η κορύφωση ήρθε στην πλατεία Ντουόμο, όπου ο Ματέο Σαλβίνι επιχείρησε να δώσει το πολιτικό στίγμα μιας παράταξης που θέλει να εμφανίζεται ως δύναμη ασφάλειας, ελέγχου και υπεράσπισης της εθνικής ταυτότητας.

Ο Σαλβίνι επενδύει σε ατζέντα νόμου, τάξης και εθνικής κυριαρχίας

Ο επικεφαλής της Λέγκα και αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης άνοιξε την ομιλία του με αναφορά στον Τζάκομο Μποντζιόρνι, θύμα βίαιου περιστατικού στη Μάσα, συνδέοντας την υπόθεση με το ευρύτερο αφήγημα περί ασφάλειας και κοινωνικής αποσύνθεσης. Παράλληλα, απέτισε φόρο τιμής στον ιδρυτή της Λέγκα, Ουμπέρτο Μπόσι, επιχειρώντας να συνδέσει την τρέχουσα πολιτική μάχη με τις ιστορικές ρίζες του κόμματος.

Η ομιλία του κινήθηκε σε δύο βασικούς άξονες: το μεταναστευτικό και την οικονομική-ενεργειακή πολιτική. Στο πρώτο πεδίο, ο Σαλβίνι επέλεξε να προβάλει μια ρητορική αυστηρού ελέγχου, με αιχμή την έννοια της «επαναμετανάστευσης». Παράλληλα, επιχείρησε να παρουσιάσει το σχέδιό του όχι ως ένα αδιακρίτως τιμωρητικό μέτρο, αλλά ως μια διαδικασία που συνδέει την άδεια παραμονής και την ιθαγένεια με τη συμμόρφωση σε κανόνες και υποχρεώσεις.

Η πρότασή του για άδεια παραμονής με σύστημα πόντων αποτέλεσε κεντρικό σημείο της παρέμβασής του. Με τη λογική που, όπως είπε, θυμίζει το δίπλωμα οδήγησης με μοριοδότηση, ο επικεφαλής της Λέγκα υποστήριξε ότι όποιος παραβιάζει επανειλημμένα τους κανόνες θα πρέπει να χάνει το δικαίωμα παραμονής και να επιστρέφει στη χώρα προέλευσής του. Πρόκειται για μια διατύπωση που επιδιώκει να συνδέσει την κρατική ανοχή με μια αυστηρά υπό όρους ένταξη, ενισχύοντας τη βασική θέση της ιταλικής δεξιάς ότι η μετανάστευση πρέπει να γίνεται μόνο με όρους που ορίζει πλήρως το κράτος υποδοχής.

Η «πολιτισμική συγγένεια» στο επίκεντρο της μεταναστευτικής πρότασης

Εξίσου αποκαλυπτική ήταν η αναφορά του Σαλβίνι στην ανάγκη να δοθεί προτεραιότητα σε μεταναστευτικά ρεύματα με πολιτισμική συγγένεια προς την Ιταλία και την Ευρώπη. Με αυτή τη διατύπωση, ο ηγέτης της Λέγκα επιχείρησε να αναδείξει ένα μοντέλο επιλογής μεταναστών βάσει πολιτισμικών και αξιακών κριτηρίων, αντιπαραβάλλοντάς το με αυτό που περιέγραψε ως «χάος» της παγκοσμιοποιημένης αριστεράς.

Η συγκεκριμένη θέση αποκτά ιδιαίτερο βάρος, καθώς αποτυπώνει μια τάση που κερδίζει έδαφος σε τμήματα της ευρωπαϊκής δεξιάς: τη μετάβαση από την απλή καταγγελία της παράτυπης μετανάστευσης σε προτάσεις για ιεράρχηση των μεταναστευτικών ροών ανάλογα με την υποτιθέμενη ικανότητα ενσωμάτωσης. Πρόκειται για ένα πολιτικό πλαίσιο που επιχειρεί να συνδυάσει το αφήγημα της ασφάλειας με εκείνο της προστασίας της κοινωνικής συνοχής, δίνοντας έμφαση στην επιλεκτικότητα και την πολιτισμική ταύτιση.

Στο στόχαστρο η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κυρώσεις στη Ρωσία

Πέρα από το μεταναστευτικό, ο Σαλβίνι επιτέθηκε και στον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση διαχειρίζεται την οικονομική και ενεργειακή κρίση. Με έντονη φρασεολογία, απέρριψε κάθε ενδεχόμενο νέου ενεργειακού λοκντάουν και κάλεσε σε αναστολή των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας, ώστε – όπως υποστήριξε – τα χρήματα των Ιταλών να χρησιμοποιηθούν για την ενίσχυση των Ιταλών πολιτών που βρίσκονται σε δυσκολία.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτησή του υπέρ του τερματισμού των περιορισμών στη ρωσική ενέργεια. Η φράση «ναι στο ρωσικό πετρέλαιο» αποτύπωσε την πρόθεσή του να αμφισβητήσει ανοιχτά τη στρατηγική των Βρυξελλών, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη αυτοτραυματίζεται ενεργειακά και οικονομικά μέσω των κυρώσεων. Με αναφορά στις Ηνωμένες Πολιτείες, επιχείρησε να ενισχύσει το επιχείρημα ότι αν η Ουάσιγκτον μπορεί να αναπροσαρμόζει τη στάση της απέναντι στη Μόσχα, τότε το ίδιο θα έπρεπε να πράξουν και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί.

Η ρητορική αυτή δεν είναι μόνο εθνική, αλλά και βαθιά ευρωσκεπτικιστική. Εντάσσεται σε μια στρατηγική όπου οι Βρυξέλλες παρουσιάζονται ως υπεύθυνες για το κόστος ζωής, την αποβιομηχάνιση και την ενεργειακή ανασφάλεια, ενώ η εθνική κυβέρνηση καλείται να επανακτήσει περιθώρια αυτονομίας απέναντι στις κοινοτικές δεσμεύσεις.

Η διεθνής ακροδεξιά παρουσία και το μήνυμα ευρωπαϊκής συσπείρωσης

Η συγκέντρωση στο Μιλάνο δεν περιορίστηκε σε μια εσωτερική ιταλική πολιτική επίδειξη δύναμης. Αντίθετα, αποτέλεσε και μια επίδειξη διεθνούς συντονισμού των πολιτικών δυνάμεων που εντάσσονται στους Patrioti per l’Europa. Στη σκηνή ανέβηκαν πολιτικοί με ισχυρό αποτύπωμα στην ευρωπαϊκή δεξιά και ακροδεξιά, επιδιώκοντας να εμφανιστούν ως εκπρόσωποι μιας άλλης Ευρώπης: μιας Ευρώπης με σκληρά σύνορα, περιορισμένη μετανάστευση και επαναφορά της εθνικής πολιτικής πρωτοκαθεδρίας.

Ο Αντρέι Μπάμπις από την Τσεχία έδωσε έμφαση στα προστατευμένα σύνορα ως κεντρικό στοιχείο της πολιτικής ταυτότητας των «Πατριωτών», ενώ ο Χερτ Βίλντερς χρησιμοποίησε ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα, συνδέοντας τη μετανάστευση από ισλαμικές χώρες με εγκληματικότητα και πολιτισμική απειλή. Οι τοποθετήσεις αυτές κατέδειξαν ότι το μεταναστευτικό εξακολουθεί να λειτουργεί ως ο βασικός συνδετικός κρίκος αυτής της πολιτικής οικογένειας στην Ευρώπη.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν ο Ζορντάν Μπαρντελά από τη Γαλλία, ο Σαντιάγο Αμπασκάλ από την Ισπανία και ο Ούντο Λαντμπάουερ από την Αυστρία. Ο Μπαρντελά έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη γαλλική πολιτική προοπτική, παρουσιάζοντας μια ενδεχόμενη νίκη του Rassemblement National ως επιτυχία όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά για όλα τα ευρωπαϊκά έθνη. Από την πλευρά του, ο Αμπασκάλ επέκρινε τη μαζική νομιμοποίηση μεταναστών στην Ισπανία, επιχειρώντας να ενισχύσει το αφήγημα ότι μόνο η ενότητα των «Πατριωτών» μπορεί να αναχαιτίσει την αποδυνάμωση των εθνικών κρατών.

Αντιδιαδηλώσεις, ένταση και συγκρούσεις στο κέντρο του Μιλάνου

Την ίδια ώρα, η παρουσία των «Πατριωτών» στην καρδιά του Μιλάνου προκάλεσε μαζικές αντιδράσεις από αντιφασιστικές και αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες. Περίπου πέντε χιλιάδες διαδηλωτές πραγματοποίησαν πορεία με σύνθημα «έξω οι φασίστες από το Μιλάνο», προσπαθώντας να φτάσουν στην πλατεία Ντουόμο και να εκφράσουν την αντίθεσή τους στη συγκέντρωση της Λέγκα και των συμμάχων της.

Η ένταση κορυφώθηκε στην οδό Borgogna, όπου σημειώθηκαν συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας. Οι αστυνομικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν εκτοξευτήρες νερού για να αναχαιτίσουν τους διαδηλωτές, οι οποίοι απάντησαν με ρίψεις κροτίδων, καπνογόνων και μπουκαλιών. Το κλίμα αυτό ανέδειξε την έντονη πολιτική και κοινωνική πόλωση που συνοδεύει πλέον κάθε μεγάλη κινητοποίηση της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, ιδίως σε πόλεις με ισχυρή αντιφασιστική παράδοση όπως το Μιλάνο.

Οι αντιδιαδηλώσεις λειτούργησαν ως υπενθύμιση ότι η άνοδος των εθνικιστικών και αντιμεταναστευτικών αφηγημάτων δεν εξελίσσεται χωρίς αντίσταση. Αντίθετα, κάθε τέτοια εμφάνιση ισχύος ενεργοποιεί και αντανακλαστικά κοινωνικής αντίδρασης, μετατρέποντας τον δημόσιο χώρο σε πεδίο συμβολικής αλλά και πραγματικής σύγκρουσης.

Το πολιτικό μήνυμα της συγκέντρωσης και η ευρωπαϊκή επόμενη ημέρα

Η συγκέντρωση στο Μιλάνο επιβεβαίωσε ότι η μεταναστευτική πολιτική, η ενεργειακή ανασφάλεια και η αμφισβήτηση των ευρωπαϊκών θεσμών συνεχίζουν να αποτελούν το βασικό έδαφος πάνω στο οποίο οικοδομείται η νέα εθνικιστική συμμαχία στην Ευρώπη. Ο Σαλβίνι επιχείρησε να εμφανιστεί όχι μόνο ως εσωτερικός παίκτης της ιταλικής πολιτικής σκηνής, αλλά και ως κομβικός εκφραστής ενός ευρύτερου πολιτικού μπλοκ που διεκδικεί αυξημένη επιρροή στις ευρωπαϊκές εξελίξεις.

Το μήνυμα που εξέπεμψε από το Μιλάνο ήταν σαφές: αυστηρότερος έλεγχος στη μετανάστευση, επαναχάραξη της ενεργειακής στρατηγικής, σύγκρουση με την κανονιστική ισχύ των Βρυξελλών και ενίσχυση των εθνικών κυβερνήσεων. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι κατά πόσο αυτή η ρητορική θα μπορέσει να μετατραπεί σε σταθερή πολιτική δυναμική σε ευρωπαϊκό επίπεδο ή αν θα συνεχίσει να λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο εσωτερικής συσπείρωσης.

Σε κάθε περίπτωση, το Μιλάνο έστειλε ένα μήνυμα που ξεπερνά τα ιταλικά σύνορα. Η μάχη για το μέλλον της Ευρώπης, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνονται οι «Πατριώτες», έχει ήδη ξεκινήσει με όρους ιδεολογικής αντιπαράθεσης, πολιτικής πόλωσης και ολοένα πιο σκληρής σύγκρουσης γύρω από τα ζητήματα ταυτότητας, κυριαρχίας και κοινωνικής συνοχής.

Πηγή: Pagenews.gr