ΜΗΝΥΜΑ ΙΣΧΥΟΣ ΑΠΟ ΣΙ ΚΑΙ ΠΟΥΤΙΝ: Παρέμβαση για άμεση λήξη του πολέμου στο Ιράν

Η Κίνα βλέπει τη Μέση Ανατολή να απειλεί την οικονομική της επιβίωση – Η κοινή εικόνα Σι και Πούτιν στέλνει μήνυμα ισχύος προς Ουάσινγκτον και Δύση

Η δραματική παρέμβαση του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ για «πλήρη λήξη του πολέμου» στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική έκκληση για ειρήνη.

Πίσω από τις δημόσιες δηλώσεις περί σταθερότητας και διεθνούς δικαίου, το Πεκίνο βλέπει να διαμορφώνεται ένα εφιαλτικό σενάριο που απειλεί την καρδιά της κινεζικής οικονομίας: την ενεργειακή ασφάλεια, τις θαλάσσιες εμπορικές αρτηρίες και τη λειτουργία της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας.

Η τοποθέτηση του Σι ενώπιον του Πούτιν αποκτά ακόμη μεγαλύτερη γεωπολιτική βαρύτητα καθώς πραγματοποιείται σε μια περίοδο όπου η Μέση Ανατολή μετατρέπεται ξανά στο πιο επικίνδυνο πεδίο παγκόσμιας αντιπαράθεσης, με τις μεγάλες δυνάμεις να φοβούνται αλυσιδωτές οικονομικές επιπτώσεις σε ενέργεια, εμπόριο και πληθωρισμό.

Το πραγματικό άγχος της Κίνας: Τα Στενά του Ορμούζ

Για το Πεκίνο, η κρίση δεν είναι θεωρητική.

Η Κίνα παραμένει ο μεγαλύτερος εισαγωγέας αργού πετρελαίου στον κόσμο και εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από τις ενεργειακές ροές του Περσικού Κόλπου.

Πετρέλαιο από:

• Σαουδική Αραβία,
• Ιράκ,
• Ιράν,
• Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,

τροφοδοτεί καθημερινά τη βιομηχανική μηχανή της ασιατικής υπερδύναμης.

Το μεγαλύτερο σοκ για το Πεκίνο θα ήταν μια αποσταθεροποίηση στα Στενά του Ορμούζ, από όπου περνά περίπου το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου.

Μια παρατεταμένη στρατιωτική κρίση στην περιοχή θα μπορούσε να προκαλέσει:

• εκτίναξη τιμών πετρελαίου,
• αύξηση ναύλων και ασφαλίστρων,
• νέες πληθωριστικές πιέσεις,
• επιβράδυνση της κινεζικής ανάπτυξης,
• και αποσταθεροποίηση των παγκόσμιων αγορών.

Για αυτό και ο Σι μίλησε ανοιχτά για την ανάγκη προστασίας των «βιομηχανικών και εφοδιαστικών αλυσίδων», αποκαλύπτοντας ότι πλέον η γεωπολιτική και η οικονομική ασφάλεια θεωρούνται από το Πεκίνο αδιαχώριστες έννοιες.

Η κρυφή διαφορά συμφερόντων με τη Ρωσία

Παρά τη στενή στρατηγική συνεργασία Πεκίνου – Μόσχας, η κρίση στη Μέση Ανατολή αποκαλύπτει μια σημαντική διαφοροποίηση συμφερόντων.

Η Ρωσία, ως μεγάλος εξαγωγέας ενέργειας, θα μπορούσε να επωφεληθεί οικονομικά από ένα παρατεταμένο ενεργειακό σοκ:

• υψηλότερες τιμές πετρελαίου,
• μεγαλύτερα κρατικά έσοδα,
• και μερική ανακούφιση από τις πιέσεις που προκαλεί ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι δυτικές κυρώσεις.

Η Κίνα όμως βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη θέση.

Ως τεράστιος εισαγωγέας ενέργειας, το Πεκίνο κινδυνεύει να πληρώσει βαρύ τίμημα σε περίπτωση παρατεταμένης αστάθειας:

• ακριβότερες εισαγωγές,
• πίεση στη βιομηχανία,
• μειωμένη κατανάλωση,
• και επιβράδυνση της οικονομίας.

Η διαφορά αυτή δείχνει ότι η συμμαχία Κίνας – Ρωσίας βασίζεται περισσότερο σε τακτική στρατηγική σύμπλευση απέναντι στη Δύση παρά σε απόλυτη ταύτιση συμφερόντων σε όλα τα μέτωπα.

Η Κίνα θέλει να γίνει ο νέος “σταθεροποιητής” της Μέσης Ανατολής

Τα τελευταία χρόνια, το Πεκίνο επιχειρεί συστηματικά να ενισχύσει τη διπλωματική του επιρροή στη Μέση Ανατολή.

Η συμφωνία επαναπροσέγγισης μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν το 2023, στην οποία η Κίνα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο, θεωρήθηκε ιστορική καμπή για την κινεζική διπλωματία.

Σήμερα, ο Xi Jinping επιχειρεί να παρουσιάσει την Κίνα ως:

• δύναμη σταθερότητας,
• εναλλακτικό διαμεσολαβητή,
• και υπεύθυνο παγκόσμιο παίκτη που μπορεί να συνομιλεί ταυτόχρονα με Ιράν, αραβικό κόσμο, Ρωσία και Δύση.

Σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα αποφεύγει τη στρατιωτική εμπλοκή και επενδύει κυρίως:

• στο εμπόριο,
• στις ενεργειακές σχέσεις,
• στις επενδύσεις,
• και στη διπλωματική επιρροή.

Το μοντέλο αυτό επιτρέπει στο Πεκίνο να ενισχύει την παρουσία του χωρίς να επωμίζεται το τεράστιο στρατιωτικό κόστος που συνοδεύει παραδοσιακά τη δυτική επιρροή στη Μέση Ανατολή.

Μήνυμα ισχύος από τον άξονα Πεκίνου – Μόσχας

Η χρονική στιγμή της παρέμβασης Σι δεν πέρασε απαρατήρητη στις δυτικές πρωτεύουσες.

Η δημόσια εικόνα του Xi Jinping και του Vladimir Putin να συζητούν από κοινού τη Μέση Ανατολή ενώ οι ΗΠΑ προσπαθούν να διαχειριστούν πολλαπλά γεωπολιτικά μέτωπα στέλνει ένα σαφές μήνυμα:

Ο άξονας Πεκίνου – Μόσχας διεκδικεί πλέον ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση της νέας παγκόσμιας ισορροπίας.

Η Κίνα δεν επιθυμεί να εμφανιστεί ως δύναμη αποσταθεροποίησης. Αντίθετα, επιδιώκει να χτίσει την εικόνα μιας υπερδύναμης που προστατεύει:

• το παγκόσμιο εμπόριο,
• τη σταθερότητα των αγορών,
• και τη διεθνή οικονομική τάξη.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κινεζική παρέμβαση είναι «ουδέτερη».

Πίσω από τη ρητορική περί ειρήνης, το Πεκίνο υπερασπίζεται τα δικά του στρατηγικά συμφέροντα, γνωρίζοντας ότι μια ανεξέλεγκτη έκρηξη στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να πλήξει καίρια τη μακροπρόθεσμη κινεζική οικονομική άνοδο.

Η γεωπολιτική περνά πλέον μέσα από την ενέργεια

Η κρίση αποδεικνύει κάτι που οι μεγάλες δυνάμεις κατανοούν όλο και περισσότερο:

Η ενεργειακή ασφάλεια, οι εφοδιαστικές αλυσίδες και το παγκόσμιο εμπόριο έχουν γίνει πλέον το ίδιο σημαντικά με τα στρατιωτικά μέτωπα.

Στον νέο πολυπολικό κόσμο:

• ένα tanker στον Κόλπο,
• μια διακοπή στις θαλάσσιες μεταφορές,
• ή μια αύξηση στην τιμή του πετρελαίου,

μπορούν να επηρεάσουν κυβερνήσεις, κεντρικές τράπεζες, εκλογές και γεωπολιτικές ισορροπίες σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Και αυτό ακριβώς είναι που φοβάται σήμερα περισσότερο το Πεκίνο.

Πηγή: pagenews.gr