Η έντονη διπλωματική κινητικότητα ανάμεσα στο Πακιστάν, το Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες προκαλεί βαθιά ανησυχία στο Τελ Αβίβ, με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να βλέπει για πρώτη φορά το ενδεχόμενο το Ισραήλ να βρεθεί εκτός του κεντρικού γεωπολιτικού σχεδιασμού της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών αποκαλύπτουν ένα νέο παρασκήνιο ισορροπιών, όπου η στρατιωτική διπλωματία του Πακιστάν φαίνεται να αποκτά καθοριστικό ρόλο στις συνομιλίες για αποκλιμάκωση της κρίσης με το Ιράν.
Σύμφωνα με πληροφορίες διεθνών μέσων, ο αρχηγός του πακιστανικού στρατού στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ πραγματοποίησε κρίσιμες επαφές στην Τεχεράνη, μεταφέροντας προτάσεις και μηνύματα μεταξύ Ουάσιγκτον και ιρανικής ηγεσίας. Το Πακιστάν επιχειρεί να λειτουργήσει ως ουδέτερος μεσολαβητής σε μια εξαιρετικά εύφλεκτη συγκυρία, όπου η πιθανότητα γενικευμένης ανάφλεξης εξακολουθεί να παραμένει ορατή.
Το Ισραήλ φοβάται διπλωματικό “παραγκωνισμό”
Στο εσωτερικό της ισραηλινής κυβέρνησης επικρατεί έντονος προβληματισμός. Το περιβάλλον του Νετανιάχου θεωρεί ότι η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει πλέον σοβαρά μια πιο πραγματιστική προσέγγιση απέναντι στο Ιράν, ακόμη και αν αυτό σημαίνει περιορισμό της ισραηλινής επιρροής στις τελικές αποφάσεις.
Η δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ ότι ο Νετανιάχου «θα κάνει ό,τι του πω» προκάλεσε σοκ στο ισραηλινό πολιτικό σύστημα. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, στο Τελ Αβίβ υπάρχει η αίσθηση ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να επιδιώξουν μια συμφωνία με την Τεχεράνη χωρίς να ακολουθήσουν πλήρως τις στρατηγικές απαιτήσεις του Ισραήλ.
Το βασικό άγχος της ισραηλινής πλευράς είναι ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία αποκλιμάκωσης θα αφήσει το Ιράν με σημαντικό μέρος της στρατιωτικής και πυρηνικής του υποδομής ανέπαφο, επιτρέποντας στην Τεχεράνη να διατηρήσει την περιφερειακή επιρροή της.
Το Πακιστάν σε ρόλο “κλειδί”
Η ανάδειξη του Πακιστάν ως βασικού διαμεσολαβητή αποτελεί μία από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές εξελίξεις του 2026. Η Ισλαμαμπάντ διαθέτει μοναδικά πλεονεκτήματα:
- διατηρεί σχέσεις τόσο με το Ιράν όσο και με τις αραβικές μοναρχίες,
- έχει ανοιχτούς διαύλους με την Ουάσιγκτον,
- ενώ επιδιώκει να ενισχύσει τη διεθνή στρατηγική της επιρροή.
Οι πακιστανικές πρωτοβουλίες επικεντρώνονται στη διατήρηση της εκεχειρίας, στην επανέναρξη των συνομιλιών για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και στην αποτροπή νέας στρατιωτικής κλιμάκωσης στον Περσικό Κόλπο.
Παράλληλα, το Κατάρ λειτουργεί επίσης παρασκηνιακά ως δίαυλος επικοινωνίας, ενισχύοντας το μπλοκ των περιφερειακών παικτών που επιδιώκουν σταθεροποίηση της περιοχής πριν η κρίση εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτο πόλεμο.
Η Τεχεράνη παίζει σκληρό παιχνίδι
Παρά τη διπλωματική κινητικότητα, το Ιράν εμφανίζεται αμετακίνητο σε βασικές “κόκκινες γραμμές”. Η ιρανική ηγεσία ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει το πυρηνικό της πρόγραμμα ούτε να αποδεχθεί πλήρη αμερικανικό έλεγχο στις στρατηγικές της δυνατότητες.
Την ίδια στιγμή, η Τεχεράνη χρησιμοποιεί το Στενό του Ορμούζ ως στρατηγικό μοχλό πίεσης απέναντι στη Δύση, γνωρίζοντας ότι οποιαδήποτε νέα κρίση στην περιοχή μπορεί να προκαλέσει παγκόσμιο ενεργειακό σοκ.
Η ιρανική στρατηγική βασίζεται πλέον σε έναν συνδυασμό:
- στρατιωτικής αποτροπής,
- ελεγχόμενης έντασης,
- και επιλεκτικής διπλωματίας.
Ο κίνδυνος για τον Νετανιάχου είναι και πολιτικός
Για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, το ζήτημα δεν είναι μόνο γεωπολιτικό αλλά και εσωτερικό πολιτικό. Ο Νετανιάχου είχε επενδύσει στρατηγικά στη σκληρή γραμμή απέναντι στο Ιράν και στη στενή ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ.
Αν όμως η Ουάσιγκτον προχωρήσει σε συμφωνία αποκλιμάκωσης χωρίς πλήρη ισραηλινή κάλυψη, τότε ο ίδιος κινδυνεύει να εμφανιστεί αποδυναμωμένος απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους και στο ισραηλινό εκλογικό σώμα.
Το πολιτικό διακύβευμα είναι τεράστιο: αν το Ισραήλ πάψει να θεωρείται ο απόλυτος στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ στη διαχείριση της κρίσης με το Ιράν, τότε ολόκληρη η ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή ενδέχεται να αλλάξει.
Πηγή: pagenews.gr