Άδωνις: Το Ευρωκοινοβούλιο «άδειασε» την EPPO και εκθέτει το αφήγημα περί Ελλάδας

Η υπόθεση της Angelika Niebler ανοίγει νέα συζήτηση για τα όρια της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, τη θεσμική ισορροπία στις Βρυξέλλες και τη στάση της Ελλάδας απέναντι στις ευρωπαϊκές πιέσεις. Ο Άδωνις Γεωργιάδης περνά στην αντεπίθεση, θέτοντας πολιτικά και νομικά ερωτήματα που προκαλούν αμηχανία στο ευρωπαϊκό σύστημα.

Η ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη στο X δεν ήταν μια απλή κομματική παρέμβαση. Ήταν μια ευθεία πολιτική και θεσμική αμφισβήτηση της εικόνας «αλάθητου» που επιχειρεί να χτίσει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) γύρω από τις παρεμβάσεις της στα κράτη-μέλη και ειδικά στην Ελλάδα.

Με αφορμή την άρνηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να άρει την ασυλία της Γερμανίδας ευρωβουλευτού Angelika Niebler, ο υπουργός έθεσε ένα ερώτημα με ξεκάθαρη πολιτική στόχευση:

«Φαντάζεστε εμείς να είχαμε απορρίψει αιτήματα για συναδέλφους μας; Τι θα γινόταν;»

Επειδή βλέπω πολλούς κλαυθμούς και οδυρμούς εδώ για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και πόσο «αντιευρωπαϊστές είμαστε κλπ» απλώς υπενθυμίζω ότι το Ευρωκοινοβούλιο μόλις πριν λίγες μέρες απέρριψε αίτημα άρσης ασυλίας Ευρωβουλευτού από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Φαντάζεστε εμείς να είχαμε…

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) May 23, 2026

Και πράγματι, η υπόθεση ανοίγει μια βαθύτερη ευρωπαϊκή συζήτηση που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν “ταμπού”.

Η υπόθεση Niebler και το πολιτικό μήνυμα των Βρυξελλών

Στις 19 Μαΐου 2026, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αρνήθηκε να άρει την ασυλία της Niebler, παρά το αίτημα της EPPO για διερεύνηση πιθανής κατάχρησης κοινοτικών πόρων μέσω συνεργατών του γραφείου της.

Η ψηφοφορία είχε ιδιαίτερη σημασία:

• 309 υπέρ της άρσης
• 283 κατά
• 53 αποχές

Παρότι υπήρξε σχετική πλειοψηφία υπέρ, δεν συγκεντρώθηκε η απαιτούμενη απόλυτη πολιτική νομιμοποίηση ώστε να προχωρήσει η διαδικασία.

Το κρίσιμο στοιχείο όμως δεν ήταν αριθμητικό. Ήταν πολιτικό.

Για πρώτη φορά μεγάλος αριθμός ευρωβουλευτών αμφισβήτησε ανοιχτά τη μεθοδολογία και τα κίνητρα της EPPO υπό την Laura Kövesi, θεωρώντας ότι η έρευνα παρουσίαζε ελλείψεις και υπερβολική πολιτική φόρτιση.

Αυτό ακριβώς αξιοποίησε ο Άδωνις Γεωργιάδης.

«Η EPPO είναι ένας νέος θεσμός και έχει δρόμο ακόμη για να βρει τις ισορροπίες του», έγραψε χαρακτηριστικά, επιχειρώντας να μεταφέρει τη συζήτηση από το πεδίο της ηθικής καταγγελίας στο πεδίο της θεσμικής λειτουργίας.

Η ελληνική εμπειρία με την EPPO: όταν η Ευρώπη πίεζε χωρίς πολιτικές αποχρώσεις

Η παρέμβαση Γεωργιάδη δεν έγινε σε κενό πολιτικού χρόνου.

Τα τελευταία χρόνια, κάθε εμπλοκή της EPPO στην ελληνική δημόσια ζωή αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως αδιαμφισβήτητο τεκμήριο ενοχής από μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης και του δημόσιου διαλόγου.

Η κυβέρνηση της Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε επανειλημμένα υπό πίεση, ιδιαίτερα σε υποθέσεις διαχείρισης κοινοτικών κονδυλίων, συμβάσεων και αγροτικών επιδοτήσεων.

Στην Ελλάδα δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι:

• η EPPO λειτουργεί σχεδόν υπεράνω πολιτικού ελέγχου,
• οι διαδικασίες της είναι αυτομάτως αντικειμενικές,
• και κάθε αντίδραση σε αυτές θεωρείται περίπου… «αντιευρωπαϊκή».

Η υπόθεση Niebler όμως έδειξε κάτι διαφορετικό:

Ότι ακόμα και στον πυρήνα των ευρωπαϊκών θεσμών υπάρχουν σοβαρές επιφυλάξεις για το πώς ασκεί την ισχύ της η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Και αυτό είναι το πολιτικό επιχείρημα που επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Η μεγάλη ευρωπαϊκή αντίφαση

Το πολιτικό ενδιαφέρον της υπόθεσης βρίσκεται αλλού:

Το ίδιο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που συχνά εμφανίζεται αυστηρό απέναντι σε κράτη-μέλη για ζητήματα κράτους δικαίου, θεσμικής διαφάνειας και λογοδοσίας, επέλεξε στην πράξη να προστατεύσει ένα μέλος του από περαιτέρω διερεύνηση.

Αυτό δημιουργεί μια εμφανή αντίφαση.

Όταν εθνικά κοινοβούλια ζητούν θεσμικές εγγυήσεις ή αμφισβητούν τη μεθοδολογία ευρωπαϊκών αρχών, συχνά κατηγορούνται για συγκάλυψη.

Όταν όμως το ίδιο κάνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η πράξη βαφτίζεται «θεσμική προστασία των δικαιωμάτων του ευρωβουλευτή».

Ακριβώς εκεί χτυπά πολιτικά ο Γεωργιάδης.

Η EPPO ως νέος υπερεθνικός μηχανισμός εξουσίας

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ένας σχετικά νέος θεσμός, που δημιουργήθηκε για να αντιμετωπίσει:

• απάτες εις βάρος του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού,
• διασυνοριακή διαφθορά,
• καταχρήσεις ευρωπαϊκών κονδυλίων,
• οργανωμένα οικονομικά εγκλήματα.

Ωστόσο, όσο αυξάνεται η ισχύς της, τόσο εντονότερα τίθενται ζητήματα:

• δημοκρατικής λογοδοσίας,
• πολιτικής ουδετερότητας,
• θεσμικών ορίων,
• και σχέσης της με την εθνική κυριαρχία των κρατών-μελών.

Η Ελλάδα βίωσε αυτή την πίεση πιο έντονα από πολλές άλλες χώρες, καθώς κάθε παρέμβαση ευρωπαϊκού μηχανισμού συνδεόταν αυτόματα με πολιτική απονομιμοποίηση της κυβέρνησης.

Τώρα όμως, η ίδια η Ευρώπη φαίνεται να αναγνωρίζει ότι οι ισορροπίες δεν είναι τόσο απλές.

Η σημασία της παρέμβασης Γεωργιάδη δεν βρίσκεται μόνο στο περιεχόμενο αλλά και στο timing.