Συναγερμός στα αμερικανικά οπλοστάσια:58,6 δισ. δολάρια για Patriot–Η Ουάσιγκτον περνά σε «πολεμική παραγωγή»
ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 8 '
Πηγή Φωτογραφίας: AP Photo//Συναγερμός στα αμερικανικά οπλοστάσια: 58,6 δισ. δολάρια για Patriot – Η Ουάσιγκτον περνά σε «πολεμική παραγωγή»
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα πρόβλημα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια δύσκολα θα συνδεόταν με τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του πλανήτη:τα αποθέματα ορισμένων από τα πολυτιμότερα πυρομαχικά τους έχουν μειωθεί σημαντικά.
Οι διαδοχικές και παράλληλες στρατιωτικές απαιτήσεις από την Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή αποκάλυψαν ότι ακόμη και η αμερικανική αμυντική βιομηχανία δεν ήταν σχεδιασμένη για παρατεταμένες συγκρούσεις υψηλής έντασης, στις οποίες εκατοντάδες πανάκριβοι αναχαιτιστές μπορεί να καταναλώνονται μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Η απάντηση της Ουάσιγκτον είναι εντυπωσιακή σε μέγεθος.
Το Πεντάγωνο προχωρά σε πολυετές πρόγραμμα συνολικής αξίας έως 58,62 δισ. δολαρίων με τη Lockheed Martin για τους αναχαιτιστές PAC-3 MSE, την πλέον προηγμένη έκδοση πυραύλου που χρησιμοποιείται στο σύστημα Patriot.
Η συμφωνία καλύπτει επταετή περίοδο και έχει έναν ξεκάθαρο στόχο:
να μετατρέψει την παραγωγή πυραύλων από μοντέλο ειρηνικής περιόδου σε βιομηχανία ικανή να υποστηρίξει έναν μακροχρόνιο στρατηγικό ανταγωνισμό.
Από τα 4,7 στα 58,6 δισ. δολάρια
Τον Απρίλιο είχε ανακοινωθεί αρχική συμφωνία ύψους 4,7 δισ. δολαρίων για την επιτάχυνση της παραγωγής των PAC-3 MSE.
Στα τέλη Ιουλίου ακολούθησε τροποποίηση ύψους έως 53,86 δισ. δολαρίων, ανεβάζοντας τη συνολική δυνητική αξία του πολυετούς προγράμματος στα 58,62 δισ. δολάρια.
Το μέγεθος του συμβολαίου αποκαλύπτει πόσο έχει αλλάξει η αντίληψη της Ουάσιγκτον για τον σύγχρονο πόλεμο.
Δεν αρκεί πλέον να διαθέτεις το καλύτερο οπλικό σύστημα.
Πρέπει να μπορείς να παράγεις χιλιάδες πυραύλους για αυτό.
Κάτω από 1.000 Patriot
Το Center for Strategic and International Studies εκτιμά ότι, μετά τη μεγάλη κατανάλωση αναχαιτιστών στις επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, τα διαθέσιμα αμερικανικά αποθέματα Patriot έχουν υποχωρήσει σε λιγότερους από 1.000 πυραύλους, ενώ τα αποθέματα THAAD βρίσκονται περίπου στους 250 αναχαιτιστές.
Οι ακριβείς αριθμοί των αμερικανικών αποθεμάτων είναι διαβαθμισμένοι και συνεπώς οι εκτιμήσεις αυτές δεν αποτελούν επίσημη καταγραφή του Πενταγώνου.
Είναι όμως αρκετές για να αναδείξουν το στρατηγικό πρόβλημα.
Ένας πόλεμος υψηλής έντασης μπορεί να καταναλώνει προηγμένα πυρομαχικά πολύ ταχύτερα από όσο μπορεί να τα αντικαταστήσει η βιομηχανία.
Από 600 σε 2.000 PAC-3 τον χρόνο
Η Lockheed Martin και η αμερικανική κυβέρνηση έχουν συμφωνήσει να αυξήσουν δραματικά την παραγωγική ικανότητα του PAC-3 MSE.
Από περίπου 600 πυραύλους ετησίως, ο στόχος είναι να φτάσει στις 2.000 μονάδες τον χρόνο έως το τέλος του 2030.
Πρόκειται για υπερτριπλασιασμό της δυναμικότητας.
Στο Camden του Αρκάνσας, όπου πραγματοποιείται η τελική συναρμολόγηση των PAC-3 MSE, η απασχόληση προβλέπεται να αυξηθεί κατά περίπου 50%, από 1.200 σε περίπου 1.850 εργαζομένους.
Το πρόγραμμα απαιτεί ταυτόχρονα τεράστια επέκταση ολόκληρης της εφοδιαστικής αλυσίδας: κινητήρες στερεών καυσίμων, ηλεκτρονικά, συστήματα καθοδήγησης, ειδικά υλικά και δεκάδες υπεργολάβους.
Και 857 THAAD
Η προσπάθεια δεν περιορίζεται στους Patriot.
Στον προϋπολογισμό του αμερικανικού στρατού για το οικονομικό έτος 2027 προβλέπεται χρηματοδότηση για την παραγωγή 2.798 PAC-3 MSE, με συνολικό κονδύλι περίπου 12,2 δισ. δολαρίων.
Για τους THAAD προβλέπεται αντίστοιχα παραγωγή 857 αναχαιτιστών, με χρηματοδότηση περίπου 11,4 δισ. δολαρίων.
Οι αριθμοί δείχνουν το μέγεθος της αλλαγής.
Η Ουάσιγκτον δεν αγοράζει απλώς μερικές εκατοντάδες πυραύλους για να αναπληρώσει όσα χρησιμοποιήθηκαν.
Επιχειρεί να δημιουργήσει πολύ μεγαλύτερο απόθεμα για τις συγκρούσεις που θεωρεί πιθανές στο μέλλον.
Το μάθημα του Ιράν
Οι επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή ανέδειξαν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της σύγχρονης αεράμυνας.
Ένας επιτιθέμενος μπορεί να εκτοξεύσει σχετικά φθηνά drones και πυραύλους σε μεγάλους αριθμούς.
Ο αμυνόμενος, αντίθετα, μπορεί να αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει αναχαιτιστές αξίας εκατομμυρίων δολαρίων για να προστατεύσει στρατιωτικές βάσεις, πόλεις και κρίσιμες υποδομές.
Η αριθμητική μπορεί να γίνει εξαιρετικά δυσμενής.
Ακόμη και εάν η αεράμυνα καταρρίπτει το μεγαλύτερο μέρος των εισερχόμενων απειλών, κάθε επιτυχής αναχαίτιση αφαιρεί έναν πολύτιμο πύραυλο από ένα πεπερασμένο απόθεμα.
Γι’ αυτό το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνολογικό.
Είναι βιομηχανικό και οικονομικό.
Ουκρανία, Ιράν – και στο βάθος Κίνα
Η πίεση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να σχεδιάζουν ταυτόχρονα για διαφορετικά θέατρα επιχειρήσεων.
Η Ουκρανία χρειάζεται Patriot για την προστασία πόλεων και κρίσιμων υποδομών από ρωσικούς πυραύλους.
Οι αμερικανικές και συμμαχικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή χρειάζονται τους ίδιους αναχαιτιστές απέναντι στο ιρανικό οπλοστάσιο.
Και πάνω από όλα βρίσκεται η στρατηγική προτεραιότητα του Πενταγώνου:
η πιθανότητα μιας μεγάλης σύγκρουσης στον Ινδο-Pacifico και ειδικότερα γύρω από την Ταϊβάν.
Μια τέτοια σύγκρουση θα απαιτούσε τεράστια αποθέματα πυραύλων αεράμυνας, αντιπλοϊκών όπλων και πυρομαχικών ακριβείας.
Το μεγάλο πρόβλημα της Δύσης: η παραγωγή
Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποκάλυψε ένα πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί σταδιακά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Η δυτική αμυντική βιομηχανία σχεδιάστηκε για μικρότερες παραγγελίες ακριβών και τεχνολογικά προηγμένων οπλικών συστημάτων, όχι για μαζική παραγωγή πυρομαχικών επί χρόνια.
Η επιστροφή του πολέμου φθοράς άλλαξε την εξίσωση.
Στο νέο περιβάλλον, η στρατιωτική ισχύς δεν μετριέται μόνο από το πόσο προηγμένος είναι ένας πύραυλος.
Μετριέται και από το πόσους πυραύλους μπορείς να κατασκευάζεις κάθε μήνα.
Από 60 σε πάνω από 1.000 Tomahawk
Το ίδιο μοντέλο εφαρμόζεται πλέον και σε άλλα κρίσιμα αμερικανικά όπλα.
Η Raytheon, θυγατρική της RTX, έχει συνάψει πολυετείς συμφωνίες με το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας για την τεράστια αύξηση της παραγωγής Tomahawk και άλλων πυραύλων.
Ο στόχος για τους Tomahawk είναι παραγωγική ικανότητα άνω των 1.000 πυραύλων ετησίως, έναντι των πολύ χαμηλότερων ρυθμών παραγωγής των προηγούμενων ετών.
Παράλληλα αυξάνεται η παραγωγή AMRAAM και SM-6, καθώς η Ουάσιγκτον επιχειρεί να ενισχύσει ταυτόχρονα διαφορετικές κατηγορίες κρίσιμων πυρομαχικών.
Ο Τραμπ πιέζει τους αμυντικούς κολοσσούς
Η κυβέρνηση Τραμπ έχει μετατρέψει το ζήτημα σε πολιτική προτεραιότητα.
Με εκτελεστικό διάταγμα του Ιανουαρίου, ο Λευκός Οίκος ζήτησε να εντοπίζονται αμυντικοί όμιλοι που καθυστερούν παραδόσεις ή δεν επενδύουν επαρκώς στην παραγωγική τους ικανότητα ενώ πραγματοποιούν επαναγορές μετοχών ή άλλες μεγάλες διανομές κεφαλαίου.
Για εταιρείες που θεωρούνται ανεπαρκείς προβλέπονται αυστηρότεροι συμβατικοί όροι, ενώ η κυβέρνηση διατηρεί τη δυνατότητα αξιοποίησης εργαλείων του Defense Production Act.
Το μήνυμα προς τη βιομηχανία είναι σαφές:πρώτα παραγωγή, μετά Wall Street.
Οι μεγάλοι κερδισμένοι
Η αλλαγή δημιουργεί ταυτόχρονα μια νέα χρυσή εποχή για την αμερικανική αμυντική βιομηχανία.
Lockheed Martin, RTX, Northrop Grumman και ολόκληρο το δίκτυο των προμηθευτών τους αποκτούν κάτι που επί δεκαετίες ζητούσαν από την κυβέρνηση:μακροχρόνια ορατότητα παραγγελιών.
Όταν μια εταιρεία γνωρίζει ότι το κράτος θα αγοράζει χιλιάδες πυραύλους επί επτά χρόνια, μπορεί να κατασκευάσει νέα εργοστάσια, να προσλάβει προσωπικό και να επενδύσει σε νέες γραμμές παραγωγής χωρίς τον φόβο ότι η ζήτηση θα εξαφανιστεί μετά από δύο χρόνια.
Αυτό ακριβώς επιχειρεί να δημιουργήσει το Πεντάγωνο.
Η επιστροφή του «Arsenal of Freedom»
Η στρατηγική αυτή περιγράφεται όλο και περισσότερο στην Ουάσιγκτον με μια ιστορική έννοια: Arsenal of Freedom.
Η λογική παραπέμπει στη βιομηχανική κινητοποίηση των ΗΠΑ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η αμερικανική παραγωγική μηχανή αποτέλεσε από μόνη της στρατηγικό όπλο.
Οι σημερινές συνθήκες είναι φυσικά διαφορετικές.
Αλλά η βασική αρχή επιστρέφει:
σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο, κερδίζει και εκείνος που μπορεί να αντικαθιστά τα όπλα ταχύτερα από όσο τα καταναλώνει.
Το νέο μέτρο της υπερδύναμης
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν «μείνει χωρίς πυρομαχικά».
Έχουν όμως πάρει μια προειδοποίηση που δύσκολα μπορούν πλέον να αγνοήσουν.
Ακόμη και το μεγαλύτερο στρατιωτικό οπλοστάσιο του κόσμου μπορεί να δεχθεί τεράστια πίεση όταν πρέπει ταυτόχρονα να υποστηρίζει συμμάχους, να πολεμά σε ένα μέτωπο και να διατηρεί επαρκή αποθέματα για μια πιθανή πολύ μεγαλύτερη σύγκρουση.
Γι’ αυτό και τα 58,6 δισ. δολάρια των PAC-3 MSE δεν είναι απλώς ακόμη ένα γιγαντιαίο συμβόλαιο της Lockheed Martin.
Είναι ένδειξη μιας βαθύτερης αλλαγής στην αμερικανική στρατηγική.
Η Ουάσιγκτον προετοιμάζεται για έναν κόσμο στον οποίο η στρατιωτική υπεροχή δεν θα κρίνεται μόνο από stealth αεροσκάφη, δορυφόρους και τεχνητή νοημοσύνη.
Θα κρίνεται και από κάτι πολύ πιο παλιό:πόσα όπλα υπάρχουν στις αποθήκες – και πόσο γρήγορα μπορούν τα εργοστάσια να τις ξαναγεμίσουν.
Πηγή: pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
