Η αυριανή υπογραφή με το Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν αφορά απλώς την αγορά νέων πυραύλων.
Αφορά την προσπάθεια της Ελλάδας να δημιουργήσει για πρώτη φορά ένα ενιαίο, πολυεπίπεδο δίκτυο αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας, ικανό να αντιμετωπίζει εντελώς διαφορετικές απειλές: από μικρά UAV και περιφερόμενα πυρομαχικά μέχρι μαχητικά αεροσκάφη, πυραύλους cruise και βαλλιστικούς πυραύλους.
Το κρίσιμο στοιχείο είναι η λέξη «δίκτυο».
Γιατί το νέο μοντέλο δεν βασίζεται σε ένα όπλο που περιμένει να εμφανιστεί ένας στόχος.
Ραντάρ, αισθητήρες, συστήματα διοίκησης και αναχαιτιστές θα πρέπει να λειτουργούν ως ένας ενιαίος οργανισμός.
Βήμα 1: Τα «μάτια» θα βλέπουν την απειλή
Η πρώτη γραμμή της Ασπίδας δεν είναι οι πύραυλοι.
Είναι οι αισθητήρες.
Προηγμένα ραντάρ και συστήματα επιτήρησης θα δημιουργούν μια όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα του εναέριου χώρου.
Ο στόχος είναι η έγκαιρη προειδοποίηση.
Όσο νωρίτερα εντοπιστεί ένας εισερχόμενος στόχος, τόσο περισσότερος χρόνος υπάρχει για να αναγνωριστεί, να υπολογιστεί η τροχιά του και να αποφασιστεί εάν και πώς πρέπει να αναχαιτιστεί.
Αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία απέναντι σε βαλλιστικές απειλές, όπου ο χρόνος αντίδρασης μπορεί να είναι εξαιρετικά περιορισμένος.
Βήμα 2: Το σύστημα θα αποφασίζει τι βλέπει
Ο εντοπισμός δεν αρκεί.
Το κέντρο διοίκησης πρέπει να απαντήσει σχεδόν αμέσως:
Είναι drone;
Είναι αεροσκάφος;
Είναι cruise missile;
Είναι βαλλιστικός πύραυλος;
Πού κατευθύνεται;
Ποια εγκατάσταση ή περιοχή απειλεί;
Και ποιο είναι το καταλληλότερο μέσο για να καταστραφεί;
Εδώ βρίσκεται η πραγματική τεχνολογική καρδιά της «Ασπίδας του Αχιλλέα»: το Command & Control που συγκεντρώνει πληροφορίες από διαφορετικούς αισθητήρες και δημιουργεί κοινή επιχειρησιακή εικόνα.
Βήμα 3: Δεν θα ρίχνουμε έναν πανάκριβο πύραυλο σε ένα φθηνό drone
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα από Ουκρανία και Μέση Ανατολή.
Δεν αρκεί να καταρρίψεις την απειλή.
Πρέπει να την καταρρίψεις με οικονομικά βιώσιμο τρόπο.
Αν ο αντίπαλος στείλει ένα drone αξίας μερικών χιλιάδων ευρώ και εσύ χρησιμοποιήσεις κάθε φορά έναν πύραυλο αξίας εκατοντάδων χιλιάδων ή εκατομμυρίων, μπορεί να κερδίζεις κάθε αναχαίτιση αλλά να χάνεις τον πόλεμο κόστους.
Γι’ αυτό χρειάζονται διαφορετικές βαθμίδες άμυνας.
Η πρώτη ζώνη: Drones και πολύ κοντινές απειλές
Στη χαμηλότερη βαθμίδα βρίσκονται μικρά UAV, drones και άλλες απειλές μικρής εμβέλειας.
Εδώ το ζητούμενο είναι η μαζική και όσο γίνεται οικονομικότερη αντιμετώπιση.
Η προστασία δεν χρειάζεται να βασίζεται αποκλειστικά σε πυραύλους. Counter-UAS τεχνολογίες, ηλεκτρονικά αντίμετρα και άλλα μέσα μπορούν να αποτελούν μέρος της συνολικής άμυνας.
Η Ελλάδα θέλει ουσιαστικά να δημιουργήσει την πρώτη γραμμή που θα εμποδίζει ένα φθηνό όπλο να «τραβά» ένα πολύ ακριβότερο αναχαιτιστικό.
Η δεύτερη ζώνη: SPYDER για μικρές και μεσαίες αποστάσεις
Στο μοντέλο που εξετάζεται για την ελληνική αεράμυνα, η οικογένεια SPYDER της Rafael μπορεί να καλύπτει μικρές και μεσαίες αποστάσεις.
Πρόκειται για κινητή οικογένεια συστημάτων αεράμυνας σχεδιασμένη να αντιμετωπίζει αεροσκάφη, ελικόπτερα, UAV και άλλες εναέριες απειλές.
Η κινητικότητα έχει ιδιαίτερη αξία για την Ελλάδα.
Η γεωγραφία της χώρας —ηπειρωτική επικράτεια, νησιά, βάσεις και διάσπαρτες κρίσιμες υποδομές— σημαίνει ότι η άμυνα δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από λίγες σταθερές θέσεις.
Η τρίτη ζώνη: David’s Sling
Σε μεγαλύτερες αποστάσεις και απέναντι σε σοβαρότερες πυραυλικές απειλές μπαίνει η κατηγορία του David’s Sling.
Εδώ ανεβαίνει δραματικά και η πολυπλοκότητα της αναχαίτισης.
Ο στόχος δεν είναι πλέον απλώς ένα αεροσκάφος ή ένα drone, αλλά μπορεί να είναι ένας προηγμένος πύραυλος που κινείται με μεγάλη ταχύτητα και αφήνει ελάχιστο χρόνο αντίδρασης.
Το David’s Sling αποτελεί ένα από τα βασικά επίπεδα της ισραηλινής πολυεπίπεδης φιλοσοφίας αεράμυνας.
Η εξωτερική ζώνη: BARAK MX και η μεγάλη ακτίνα
Το BARAK MX, της Israel Aerospace Industries, αποτελεί οικογένεια δικτυωμένης αεράμυνας με διαφορετικούς αναχαιτιστές και δυνατότητα αντιμετώπισης πολλαπλών τύπων απειλών.
Το ενδιαφέρον για την Ελλάδα βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη λογική:
να μπορεί το ίδιο δίκτυο να επιλέγει διαφορετικό επίπεδο εμπλοκής ανάλογα με την απειλή.
Δεν θα υπάρχει επομένως μία μόνο «γραμμή».
Θα υπάρχουν διαδοχικά στρώματα προστασίας.
Εάν μια απειλή περάσει το πρώτο, θα πρέπει να υπάρχει δεύτερη δυνατότητα αναχαίτισης — και ενδεχομένως τρίτη.
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της πολυεπίπεδης άμυνας.
Ένα υποθετικό σενάριο δείχνει πώς δουλεύει
Ας υποθέσουμε ότι εντοπίζεται ένας εισερχόμενος πύραυλος.
Το πρώτο ραντάρ τον εντοπίζει.
Τα δεδομένα περνούν στο δίκτυο Command & Control.
Το σύστημα υπολογίζει τροχιά, ταχύτητα, πιθανό σημείο πρόσκρουσης και βαθμό απειλής.
Επιλέγεται το καταλληλότερο διαθέσιμο αναχαιτιστικό.
Δίνεται εντολή εμπλοκής.
Και εάν η πρώτη αναχαίτιση αποτύχει, η αρχιτεκτονική πρέπει να επιτρέπει σε επόμενο αμυντικό επίπεδο να επιχειρήσει ξανά.
Όλα αυτά πρέπει να γίνουν σε δευτερόλεπτα ή ελάχιστα λεπτά, ανάλογα με την απειλή.
Γι’ αυτό το πραγματικό όπλο δεν είναι μόνο ο πύραυλος.
Είναι η ταχύτητα με την οποία ραντάρ + υπολογιστές + διοίκηση + αναχαιτιστές μετατρέπονται σε μία ενιαία αλυσίδα.
Και στο κέντρο η Ελλάδα
Υπάρχει ένας ακόμη λόγος που η Αθήνα δίνει τόσο μεγάλη σημασία στην πρόσβαση στην αρχιτεκτονική και στον πηγαίο κώδικα του Command & Control.
Το ελληνικό σύστημα δεν πρέπει να είναι απλώς ένα ισραηλινό προϊόν εγκατεστημένο στην Ελλάδα.
Πρέπει να μπορεί να συνδεθεί με τα ελληνικά υφιστάμενα μέσα, τα ραντάρ, την Πολεμική Αεροπορία, το Πολεμικό Ναυτικό και τη συνολικότερη εικόνα αεράμυνας.
Η πληροφορία είναι αυτή που ενώνει τα όπλα.
Και στον σύγχρονο πόλεμο, όποιος ελέγχει την πληροφορία ελέγχει σε μεγάλο βαθμό και τη μάχη.
Μαρινάκης: «Περνά τη χώρα σε μια νέα εποχή»
Η κυβέρνηση αποφεύγει μέχρι την αυριανή διαδικασία να αποκαλύψει το πλήρες τεχνικό περιεχόμενο των συμφωνιών.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης ήταν χαρακτηριστικός:
«Σίγουρα είναι μία από τις εμβληματικές αμυντικές πρωτοβουλίες της χώρας από πολλές απόψεις».
Και πρόσθεσε:
«Αντιλαμβάνονται αυτοί που μας ακούν τη σημασία της “Ασπίδας του Αχιλλέα” και συμπληρώνουν ένα παζλ το οποίο συνεχώς θα μεγαλώνει μαζί με την ενίσχυση διά θαλάσσης, από αέρος, τη θωράκιση της χώρας δηλαδή από άποψη εξοπλιστικών. Είναι κάτι το οποίο περνά τη χώρα μας και σε αυτό το επίπεδο και σε αυτή τη συζήτηση σε μία νέα εποχή».
Η τελευταία του φράση είναι εξίσου σημαντική:
«Λίγη υπομονή μέχρι τη Δευτέρα».
Τι αλλάζει πραγματικά για την ελληνική αποτροπή
Η μεγαλύτερη αλλαγή δεν είναι ότι η Ελλάδα θα αποκτήσει έναν ακόμη ισχυρό πύραυλο.
Είναι ότι επιχειρεί να δημιουργήσει πολλαπλές γραμμές άμυνας που επικοινωνούν μεταξύ τους.
Ένα drone δεν αντιμετωπίζεται όπως ένας βαλλιστικός πύραυλος.
Ένα cruise missile δεν αντιμετωπίζεται όπως ένα μαχητικό.
Και μια μαζική επίθεση δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά εάν κάθε σύστημα λειτουργεί απομονωμένο από τα υπόλοιπα.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» επιχειρεί να αλλάξει ακριβώς αυτό.
Να μετατρέψει διαφορετικά όπλα και αισθητήρες σε ένα ενιαίο ελληνικό αμυντικό δίκτυο.
Και εάν το σύστημα λειτουργήσει όπως σχεδιάζεται, η μεγάλη αλλαγή στην ελληνική αποτροπή θα είναι απλή:
ο δυνητικός αντίπαλος δεν θα πρέπει πλέον να υπολογίζει αν μπορεί να περάσει μία γραμμή άμυνας — αλλά πόσες διαδοχικές γραμμές θα πρέπει να διασπάσει για να φτάσει στον στόχο του.
Πηγή: pagenews.gr