Η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Άντι Μπέρναμ σηματοδοτεί πιθανή αναδιάταξη της βρετανικής στρατηγικής, με μεγαλύτερη έμφαση στην ευρωπαϊκή συνεργασία, την άμυνα και τη στρατηγική αυτονομία, αλλά και έντονους εσωτερικούς πολιτικούς περιορισμούς.
Ο Μπέρναμ δεσμεύεται να είναι «απροκάλυπτα Εργατικός» και να έχει κυβέρνηση με θάρρος για τις μεγάλες παραμελημένες υποθέσεις
Με μια φορτισμένη ομιλία στη Βουλή των Κοινοτήτων, ο Κιρ Στάρμερ αποχαιρέτησε την πρωθυπουργία, κλείνοντας έναν πολιτικό κύκλο που ξεκίνησε από τη συντριβή των Εργατικών το 2019 και κορυφώθηκε με την επιστροφή τους στην εξουσία. Η επόμενη ημέρα, όμως, ανοίγει νέα ερωτήματα για την πορεία της Βρετανίας, τις σχέσεις με την Ευρώπη και την ισορροπία δυνάμεων στο ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό.
Ο Κιρ Στάρμερ ξεκαθαρίζει ότι ο επόμενος πρωθυπουργός της Βρετανίας δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στα εσωτερικά ζητήματα, καθώς η ασφάλεια και η ευημερία της χώρας περνούν πλέον μέσα από τη διεθνή της παρουσία.
Ο Μπέρναμ δήλωσε ότι εξακολουθεί να στηρίζει τη μεταρρύθμιση του βρετανικού πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος, το οποίο ιστορικά ευνοεί τα δύο παραδοσιακά μεγάλα κόμματα της χώρας.
Η παραίτηση του Βρετανoύ πρωθυπουργού δεν είναι μόνο θέμα εσωτερικής πολιτικής. Η συμβολή του στο Ουκρανικό, αλλά και η έμπρακτη προσέγγιση με την ΕΕ είναι κάτι που θα λείψει στην Ευρώπη.
Η μεταφορά της φορολογικής κατοικίας του επιχειρηματία Τζέραρντ Φερστέεχ στην Ισπανία, λίγο πριν από την κατάργηση του καθεστώτος των «non-doms» στο Ηνωμένο Βασίλειο, επαναφέρει στο προσκήνιο το ευρωπαϊκό δίλημμα μεταξύ φορολογικής δικαιοσύνης και προσέλκυσης επενδύσεων. Η υπόθεση αποκτά και πολιτικές διαστάσεις, καθώς εξετάζονται οι δωρεές της εταιρείας του προς την υπουργό Οικονομικών Ρέιτσελ Ριβς.
Νέα δημοσκόπηση αποτυπώνει ένα πολιτικό παράδοξο: η πλειοψηφία των Βρετανών θεωρεί ότι ο Κιρ Στάρμερ δεν πρέπει να οδηγήσει τους Εργατικούς στις επόμενες εκλογές, ωστόσο δεν επιθυμεί και μια άμεση «στέψη» του Άντι Μπέρναμ χωρίς ουσιαστική πολιτική δοκιμασία.
Δέκα χρόνια μετά το δημοψήφισμα που υποσχέθηκε «ανάκτηση ελέγχου», η Βρετανία αλλάζει ξανά ηγέτη. Ο Άντι Μπέρναμ εμφανίζεται ως η τελευταία ελπίδα για να κλείσει ο κύκλος της πολιτικής αστάθειας και να επουλώσει τις πληγές του Brexit.
Ο δήμαρχος Αθηναίων σχολίασε την παραίτηση Στάρμερ από το Λονδίνο και στάθηκε ιδιαίτερα στον πιθανό διάδοχό του, Άντι Μπέρναμ. Οι αναφορές του σε “συμμετοχική” και “ανθρωποκεντρική” διακυβέρνηση άνοιξαν συζήτηση για τα μηνύματα που θέλει να στείλει και στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Η αποχώρηση του Κιρ Στάρμερ και η επικείμενη ανάδειξη του Άντι Μπέρναμ επαναφέρουν το ερώτημα αν η πολιτική αστάθεια έχει εξελιχθεί στο μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανάπτυξη της βρετανικής οικονομίας.
Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δηλώνει ότι η ΕΕ επανεξετάζει τα σχέδια για σύνοδο με το Ηνωμένο Βασίλειο στα τέλη Ιουλίου, καθώς θεωρείται όλο και πιθανότερο ότι ο διάδοχος του πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ θα έχει αναλάβει σε τρεισήμισι εβδομάδες.
Πολιτική αβεβαιότητα, ανησυχίες για χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και υψηλές αποδόσεις στα gilts δημιουργούν νέο μέτωπο για τις αγορές
Από το Brexit έως την παραίτηση Στάρμερ – Δέκα χρόνια αστάθειας, οικονομικών πιέσεων και πολιτικών ανακατατάξεων στο Ηνωμένο Βασίλειο
Ο Βρετανός πρωθυπουργός ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ηγεσία των Εργατικών και την πρωθυπουργία
Η κρίση ηγεσίας που δοκιμάζει την κυβέρνηση των Εργατικών και επηρεάζει την ευρωπαϊκή ισορροπία
Ο Αμερικανός πρόεδρος προανήγγειλε δημόσια το τέλος του Βρετανού πρωθυπουργού, ανοίγοντας νέο μέτωπο στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Λονδίνου
Ο Observer, η κυριακάτικη εφημερίδα του Guardian, η οποία θεωρείται φιλικά προσκείμενη στο Εργατικό Κόμμα, υποστηρίζει ότι ο Κιρ Στάρμερ αναμένεται να ανακοινώσει την παραίτησή του από το αξίωμα του πρωθυπουργού τη Δευτέρα.
Βρετανικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι υπουργοί και βουλευτές θεωρούν πλέον πιθανή μια εσωκομματική αναμέτρηση
Ο «Μαντσεστερισμός» μετατρέπεται από τοπικό πείραμα σε εθνικό πολιτικό δόγμα. Με τους Εργατικούς σε κρίση και τον Φάρατζ να καλπάζει, ο Άντι Μπέρναμ αναδεικνύεται στον πιο επικίνδυνο αντίπαλο του ίδιου του πρωθυπουργού.
Μια δεκαετία μετά το δημοψήφισμα, η Βρετανία αναζητά ακόμη το οικονομικό μοντέλο που θα αντικαταστήσει την ελεύθερη πρόσβαση στη μεγαλύτερη αγορά του κόσμου
