Παναθηναϊκός: Δύο πρόσωπα, μία αγωνία και το στοίχημα της «ισορροπίας»
Πηγή Φωτογραφίας: EUROKINISSI/Παναθηναϊκός: Δύο πρόσωπα, μία αγωνία και το στοίχημα της «ισορροπίας»
Η ομάδα που σε μια εβδομάδα σε πείθει και την επόμενη σε μπερδεύει
Υπάρχει μια αίσθηση που συνοδεύει τον Παναθηναϊκό το τελευταίο διάστημα και δύσκολα περιγράφεται με έναν μόνο όρο. Είναι κάτι ανάμεσα σε προσδοκία και εκνευρισμό, ανάμεσα στο «το έχουμε» και στο «πού χάθηκε αυτό που είδαμε;». Οι φίλοι του τριφυλλιού βλέπουν μια ομάδα που μπορεί να εμφανιστεί ανταγωνιστική σε παιχνίδια υψηλής έντασης, να σταθεί καλά απέναντι σε δύσκολους αντιπάλους, να βγάλει συνοχή, πάθος, πειθαρχία. Και την ίδια στιγμή, να παρουσιάζεται άτονη, προβλέψιμη ή χωρίς καθαρό σχέδιο σε αναμετρήσεις που απαιτούν υπομονή, κυκλοφορία, σταθερή παραγωγή φάσεων.
Αυτή η διακύμανση, αυτή η «διπλή ταυτότητα», δεν δημιουργεί μόνο ερωτήματα στους οπαδούς. Προβληματίζει και τον ίδιο τον Ράφα Μπενίτεθ, αλλά και όσους αποφάσισαν να του δώσουν τα κλειδιά της ομάδας. Διότι η λέξη που ο Μαδριλένος τεχνικός επαναλαμβάνει από την πρώτη μέρα στην Ελλάδα είναι μία: ισορροπία. Ισορροπία από αγώνα σε αγώνα, ισορροπία ανάμεσα σε επίθεση και άμυνα, ισορροπία που να αντανακλά την ποιότητα του ρόστερ. Κι όμως, όσο περνά ο χρόνος, αυτή η ισορροπία μοιάζει να παραμένει ζητούμενο.
Ευρώπη εναντίον Ελλάδας: γιατί αλλάζει τόσο πολύ η εικόνα
Η αντίθεση ανάμεσα στις εμφανίσεις της ομάδας στην Ευρώπη και σε εκείνες εντός συνόρων είναι πλέον ξεκάθαρη και, κυρίως, επίκαιρη, καθώς πλησιάζει ακόμη ένα ευρωπαϊκό τεστ, με τη Βικτόρια Πλζεν να περιμένει στη γωνία. Πολλοί θα πουν ότι το Europa League δίνει διαφορετικό κίνητρο, ότι «ανεβαίνει» το σύνολο όταν μυρίζει ευρωπαϊκή βραδιά, ότι λειτουργεί αλλιώς το αποδυτήριο όταν η σκηνή είναι μεγαλύτερη.
Μπορεί αυτό να παίζει τον ρόλο του. Όμως υπάρχει και μια πιο ποδοσφαιρική εξήγηση, ίσως πιο «σκληρή» και καθαρή: στην Ευρώπη ο Παναθηναϊκός συχνά δεν είναι υποχρεωμένος να έχει διαρκώς την μπάλα. Βρίσκει χώρους. Βρίσκει μεταβάσεις. Βρίσκει στιγμές για να επιτεθεί σε ανοιχτό γήπεδο, χωρίς να χρειάζεται να «σπάσει» αμυντικό μπλοκ που έχει στηθεί χαμηλά, με υπομονή και πυκνότητα.
Στην Ελλάδα, αντίθετα, καλείται συχνά να παίξει ως φαβορί. Να κυριαρχήσει. Να κουμαντάρει ρυθμό. Να παράγει φάσεις απέναντι σε κλειστές άμυνες. Να μη βιάζεται, αλλά και να μην εγκλωβίζεται. Κι εκεί ακριβώς ο Παναθηναϊκός δείχνει να χάνει το νήμα, σαν να μην έχει ακόμη σταθερούς μηχανισμούς για να μετατρέπει την κατοχή σε πραγματική απειλή.
Το πραγματικό «αγκάθι»: οργανωμένες άμυνες και φτωχή παραγωγή ευκαιριών
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του τριφυλλιού από την αρχή της σεζόν, όπως φαίνεται και από την εικόνα που περιγράφεται, είναι η αδυναμία να διασπάσει οργανωμένες άμυνες. Και αυτό δεν περιορίζεται μόνο στα παιχνίδια πρωταθλήματος απέναντι σε θεωρητικά υποδεέστερους αντιπάλους. Εμφανίστηκε ακόμη και σε ευρωπαϊκές στιγμές, όταν ο αντίπαλος έμεινε με παίκτη λιγότερο και, αντί να ανοίξει το γήπεδο, έκλεισε ακόμη περισσότερο, ζητώντας από τον Παναθηναϊκό να βρει λύσεις με καθαρό σχέδιο.
Εδώ είναι το σημείο που η κουβέντα γίνεται πιο βαριά. Διότι δεν μιλάμε για μια ομάδα που απλώς «χάνει φάσεις». Μιλάμε για μια ομάδα που, σύμφωνα με την εικόνα της, δεν έχει χτίσει σταθερούς αυτοματισμούς στην κυκλοφορία, δεν έχει συνεπείς τρόπους να βγάλει τον παίκτη της σε πλεονεκτική θέση, δεν έχει αρκετή ποικιλία όταν το παιχνίδι «σβήνει» και όλα μετατρέπονται σε στατική επίθεση.
Κι όταν μια ομάδα δεν έχει αυτούς τους μηχανισμούς, τότε αρχίζει να βασίζεται σε άλλα πράγματα: σε ατομικές εμπνεύσεις, σε στημένα, σε μια μακρινή μπαλιά που θα πετύχει, σε μια δεύτερη μπάλα, σε μια στιγμή. Το πρόβλημα είναι ότι τα «στιγμιαία» δεν μπορούν να αποτελέσουν μόνιμο σχέδιο. Και όταν δεν έρχεται η στιγμή, έρχεται η γκρίνια.
Μπενίτεθ και η λέξη που ακόμα δεν «γράφει»: ισορροπία
Είναι εντυπωσιακό ότι, ενώ έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις μήνες από την παρουσία του Ράφα Μπενίτεθ, δεν έχει φανεί ουσιαστική βελτίωση σε αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι. Όχι απαραίτητα σε επίπεδο αποτελεσμάτων σε κάθε αγώνα, αλλά σε επίπεδο ταυτότητας: πώς επιτίθεται ο Παναθηναϊκός όταν ο αντίπαλος αμύνεται χαμηλά, πώς δημιουργεί αριθμητικό ή ποιοτικό πλεονέκτημα στις ζώνες, πώς «τραβά» την άμυνα για να την ανοίξει, πώς μετατρέπει την κατοχή σε ευκαιρίες χωρίς να γίνεται προβλέψιμος.
Ο Μπενίτεθ είναι προπονητής που παραδοσιακά ζητά πειθαρχία, σωστές αποστάσεις, έλεγχο ρίσκου. Όμως εδώ υπάρχει μια αντίφαση που βαραίνει: όταν η ομάδα πρέπει να πάρει πρωτοβουλία, ο έλεγχος ρίσκου γίνεται συχνά έλλειψη ρίσκου. Και τότε η επίθεση μοιάζει να κυλά χωρίς δόντια, χωρίς επιτάχυνση, χωρίς εκείνο το δεύτερο σχέδιο που χρειάζεται για να γκρεμίσεις μια άμυνα που έχει αποφασίσει να επιβιώσει.
Οι λίγες εξαιρέσεις και ένα ερώτημα που επιστρέφει
Στο κείμενο επισημαίνονται ως μοναδικές φωτεινές εξαιρέσεις κάποια καλά διαστήματα όταν ο Χρήστος Κόντης βρισκόταν στον πάγκο, με δύο δύσκολες νίκες απέναντι σε Ατρόμητο εντός και Παναιτωλικό εκτός. Η αναφορά αυτή υπογραμμίζει κάτι σημαντικό: ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς «φόρμας». Είναι πιο βαθύ και διαχρονικό μέσα στη σεζόν, ανεξάρτητα από πρόσωπα.
Και εδώ έρχεται το ερώτημα που καίει: πώς γίνεται, μετά από τόσους μήνες δουλειάς, να μην υπάρχει εμφανής πρόοδος στο πιο καθοριστικό πρόβλημα; Γιατί αυτό στοιχίζει βαθμούς, στοιχίζει ψυχολογία, στοιχίζει και στόχους. Όταν μια ομάδα δεν μπορεί να «σπάσει» το κλειστό παιχνίδι, τότε κάθε αναμέτρηση με αντίπαλο που κλείνεται γίνεται παγίδα. Κι οι παγίδες, όσο επαναλαμβάνονται, γίνονται κανόνας.
Βικτόρια Πλζεν μπροστά: ένα ευρωπαϊκό τεστ που δεν είναι «ίδιο» με τα άλλα
Το επόμενο ευρωπαϊκό παιχνίδι αποκτά διαφορετική βαρύτητα, όχι μόνο για την πρόκριση ή για το αποτέλεσμα, αλλά για την ίδια την αυτοεικόνα του Παναθηναϊκού. Γιατί η Βικτόρια Πλζεν, όπως σημειώνεται, μπορεί να επιλέξει χαμηλά μέτρα, να περιμένει, να περιορίσει χώρους, να ζητήσει από τον Παναθηναϊκό να φτιάξει επιθέσεις χωρίς να του χαρίσει το γήπεδο.
Αν ο Παναθηναϊκός βρει λύσεις, θα είναι μια ένδειξη ότι κάτι ωριμάζει. Αν εγκλωβιστεί ξανά, θα είναι άλλη μια απόδειξη ότι το «ευρωπαϊκό πρόσωπο» δεν είναι πάντα θέμα διοργάνωσης, αλλά θέμα συνθηκών. Και τότε το αφήγημα των δύο προσώπων θα επιστρέψει με μεγαλύτερη ένταση: ο Παναθηναϊκός είναι ομάδα που παίζει καλύτερα όταν δεν χρειάζεται να δημιουργήσει, ή μπορεί να χτίσει και την έκδοση που κερδίζει και με κλειστές άμυνες;
Το στοίχημα δεν είναι το επόμενο αποτέλεσμα, αλλά η επόμενη ταυτότητα
Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή μοιάζει να ψάχνει κάτι πιο σημαντικό από μια νίκη. Ψάχνει τον χαμένο του εαυτό, αυτόν που δεν αλλάζει από παιχνίδι σε παιχνίδι, που δεν εξαρτάται από το αν ο αντίπαλος αφήνει χώρους ή όχι, που δεν ποντάρει μόνο στο κίνητρο ή στην περίσταση. Μια ομάδα που ξέρει πώς να επιβάλλεται όταν πρέπει και πώς να επιβιώνει όταν πιέζεται.
Κι αν η λέξη-κλειδί παραμένει η ισορροπία, τότε το ερώτημα είναι απλό και σκληρό: πότε αυτή η ισορροπία θα γίνει πραγματικότητα και όχι διακήρυξη; Γιατί όσο δεν γίνεται, ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει να παίζει με δύο πρόσωπα. Και αυτό, στο τέλος, δεν μπερδεύει μόνο τους οπαδούς. Μπερδεύει και την ίδια την ομάδα.
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
Το σχόλιο σας