Η ανακοίνωση της νέας συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου παρουσιάστηκε από την Ουάσιγκτον ως διπλωματική επιτυχία που μπορεί να αποτρέψει έναν ακόμη περιφερειακό πόλεμο.
Πίσω όμως από τις πανηγυρικές δηλώσεις κρύβεται μια σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα.
Η συμφωνία δεν αφορά μόνο το Ισραήλ, τον Λίβανο και τη Χεζμπολάχ.
Αφορά το Ιράν, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Ντόναλντ Τραμπ, την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και το ποιος τελικά καθορίζει τους όρους της επόμενης ημέρας στην περιοχή.
ΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ
Η συμφωνία προβλέπει πλήρη εφαρμογή εκεχειρίας υπό έναν κρίσιμο όρο:
Η Χεζμπολάχ πρέπει να σταματήσει κάθε στρατιωτική δράση εναντίον του Ισραήλ και να αποσύρει τις δυνάμεις της από την περιοχή νότια του ποταμού Λιτάνι.
Τη θέση της θα αναλάβει ο λιβανικός στρατός, ο οποίος καλείται να ασκήσει αποκλειστικό έλεγχο σε περιοχές που επί χρόνια λειτουργούσαν ως προπύργια της σιιτικής οργάνωσης
Η εξέλιξη θεωρείται στρατηγικής σημασίας, καθώς για πρώτη φορά τίθεται επίσημα στο τραπέζι η προοπτική ουσιαστικού περιορισμού της στρατιωτικής παρουσίας της Χεζμπολάχ στα σύνορα με το Ισραήλ.
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ: ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΣΕΙ Η ΧΕΖΜΠΟΛΑΧ;
Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη αβεβαιότητα.
Παρότι η Χεζμπολάχ είχε μεταφέρει μέσω λιβανικών διαύλων ότι αποδέχεται μια πλήρη κατάπαυση του πυρός, δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει αν είναι διατεθειμένη να εφαρμόσει όλους τους όρους που συμφωνήθηκαν μεταξύ Ουάσιγκτον, Βηρυτού και Ιερουσαλήμ.
Για την οργάνωση, η αποχώρηση από τον νότιο Λίβανο δεν αποτελεί απλώς στρατιωτική κίνηση.
Αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της στρατηγικής της ταυτότητας.
Η παρουσία της κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ αποτελεί εδώ και δεκαετίες το βασικό εργαλείο αποτροπής αλλά και προβολής ισχύος του λεγόμενου «Άξονα της Αντίστασης» που υποστηρίζει η Τεχεράνη.
ΤΟ ΙΡΑΝ ΒΛΕΠΕΙ… ΝΙΚΗ
Ενώ στη Δύση πολλοί παρουσιάζουν τη συμφωνία ως ήττα της Χεζμπολάχ, στην Τεχεράνη η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Σύμφωνα με ανάλυση του Al-Monitor, το ιρανικό κατεστημένο θεωρεί ότι ακόμη και η προσωρινή αναστολή ισραηλινών επιχειρήσεων στη Βηρυτό αποδεικνύει πως η αποτρεπτική ισχύς του Ιράν εξακολουθεί να λειτουργεί.
Με άλλα λόγια, η Τεχεράνη επιχειρεί να παρουσιάσει την εξέλιξη όχι ως υποχώρηση αλλά ως αποτέλεσμα της πίεσης που άσκησε ο άξονας Ιράν–Χεζμπολάχ στο Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η αφήγηση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για το ιρανικό καθεστώς, το οποίο αναζητά πολιτικά και στρατηγικά κέρδη μετά από μήνες πολεμικών αναμετρήσεων και διπλωματικών πιέσεων.
Ο ΤΡΑΜΠ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ
Η συμφωνία αποκαλύπτει επίσης τον καθοριστικό ρόλο της κυβέρνησης Τραμπ.
Αμερικανοί αξιωματούχοι διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις, ενώ ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος φέρεται να παρενέβη προσωπικά ώστε να αποτραπούν νέες ισραηλινές επιθέσεις στη Βηρυτό που θα μπορούσαν να τινάξουν στον αέρα τις συνομιλίες.
Ο στόχος της Ουάσιγκτον είναι σαφής:
Να απομονώσει το λιβανικό μέτωπο από τη μεγαλύτερη διαπραγμάτευση με το Ιράν και να αποτρέψει μια γενικευμένη ανάφλεξη που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη περιφερειακή σύγκρουση.
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
Η πραγματική δοκιμασία αρχίζει τώρα.
Εάν η Χεζμπολάχ αποδεχθεί πλήρως τους όρους, τότε ο Λίβανος θα βρεθεί μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία επαναφοράς της κρατικής κυριαρχίας στο νότιο τμήμα της χώρας.
Εάν όμως αρνηθεί ή επιχειρήσει να διατηρήσει παρασκηνιακά τη στρατιωτική της παρουσία, η εκεχειρία μπορεί να αποδειχθεί προσωρινή ανάπαυλα πριν από έναν ακόμη πιο επικίνδυνο γύρο συγκρούσεων.
Η Μέση Ανατολή έχει διδάξει πολλές φορές ότι οι εκεχειρίες δεν αποτελούν πάντα το τέλος ενός πολέμου.
Συχνά είναι απλώς το διάλειμμα πριν από την επόμενη αναμέτρηση.
Και στην περίπτωση Ισραήλ – Λιβάνου, όλα δείχνουν ότι η μάχη για τον έλεγχο του μεταπολεμικού τοπίου μόλις ξεκίνησε
Πηγή: pagenews.gr