Η εκεχειρία κατέρρευσε; Οι ΗΠΑ χτυπούν ξανά το Ιράν και ο Περσικός Κόλπος επιστρέφει στο χείλος του πολέμου

Νέες αμερικανικές επιδρομές σε στρατηγικούς στόχους στο νότιο Ιράν και πυραυλικές επιθέσεις της Τεχεράνης κατά Κουβέιτ και Μπαχρέιν αναζωπυρώνουν τη μεγαλύτερη κρίση ασφαλείας στη Μέση Ανατολή. Το Στενό του Ορμούζ μετατρέπεται εκ νέου στο επίκεντρο της παγκόσμιας γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.

 Ο πόλεμος επιστρέφει πριν προλάβει να τελειώσει

Η εύθραυστη εκεχειρία ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν φαίνεται να καταρρέει.

Λίγες μόλις ώρες μετά τη δήλωση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι θεωρεί τη συμφωνία προσωρινής αποκλιμάκωσης «νεκρή», η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) ανακοίνωσε νέα σειρά αεροπορικών πληγμάτων κατά ιρανικών στόχων, με στόχο –όπως ανέφερε– να διασφαλίσει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.

Οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν ως απάντηση στην επίθεση που δέχθηκαν εμπορικά πλοία τα οποία διέρχονταν από το στρατηγικό πέρασμα, με την Ουάσιγκτον να αποδίδει την ευθύνη στην Τεχεράνη.

Η αντίδραση του Ιράν ήταν άμεση.

Πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εκτοξεύθηκαν εναντίον του Κουβέιτ και του Μπαχρέιν, δύο χωρών που φιλοξενούν σημαντικές αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, διευρύνοντας επικίνδυνα το μέτωπο της σύγκρουσης.

Η μάχη δεν αφορά μόνο το Ιράν. Αφορά τον έλεγχο της παγκόσμιας ενέργειας.

Η επίσημη αιτιολόγηση της Ουάσιγκτον αφορά την προστασία της διεθνούς ναυσιπλοΐας.

Στην πραγματικότητα, όμως, η αντιπαράθεση αφορά κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν η σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη.

Πριν από την κρίση, περίπου το 20% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου διέρχονταν από το συγκεκριμένο πέρασμα.

Όποιος επηρεάζει τη λειτουργία του Ορμούζ, επηρεάζει τις τιμές της ενέργειας, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τελικά την παγκόσμια οικονομία.

Η Τεχεράνη γνωρίζει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια συμβατική αναμέτρηση.

Μπορεί όμως να αυξήσει δραματικά το οικονομικό και πολιτικό κόστος για τη Δύση.

Αυτό ακριβώς επιχειρεί.

 Ο Τραμπ αλλάζει ξανά τους κανόνες του παιχνιδιού

Καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις έπαιξε ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ.

Πριν ακόμη ξεκινήσουν οι νέες επιδρομές, ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι θεωρεί την προσωρινή συμφωνία με το Ιράν ουσιαστικά λήξασα.

«Νομίζω ότι τελείωσε. Δεν θέλω πλέον να διαπραγματευτώ μαζί τους.»

Λίγες ώρες αργότερα, μέσω Truth Social, έστειλε ακόμη πιο σκληρό μήνυμα.

«Αυτό είναι αντίποινα για τον χθεσινό βομβαρδισμό των πλοίων. Αν συμβεί ξανά, η απάντηση θα είναι πολύ χειρότερη.»

Η ρητορική αυτή δείχνει ότι η Ουάσιγκτον μετακινείται από τη διαχείριση της κρίσης στη στρατηγική αποτροπής μέσω κλιμάκωσης.

Από το Μπαντάρ Αμπάς μέχρι το Τσαμπαχάρ

Οι αμερικανικές επιδρομές επικεντρώθηκαν κυρίως στις νότιες ακτές του Ιράν.

Στόχος αποτέλεσαν:

• το Μπαντάρ Αμπάς, όπου βρίσκεται η μεγαλύτερη εμπορική πύλη και σημαντικές εγκαταστάσεις του Πολεμικού Ναυτικού και των Φρουρών της Επανάστασης,
• η Κοναράκ,
• το Τσαμπαχάρ, στρατηγικό λιμάνι κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν,
• καθώς και υποδομές μεταφορών και ενέργειας.

Ιρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν διακοπές ηλεκτροδότησης, ζημιές σε λιμενικές εγκαταστάσεις και πλήγμα σε πύργο ελέγχου θαλάσσιας κυκλοφορίας.

Παράλληλα, χτυπήθηκε σιδηροδρομική γέφυρα στο βόρειο Ιράν, ενώ ένας πυροσβέστης σκοτώθηκε σε επίθεση κοντά στο αεροδρόμιο της Ιρανσάχρ.

Η επιλογή των στόχων δείχνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να περιορίσουν τις επιχειρησιακές δυνατότητες του Ιράν χωρίς να πλήξουν ευθέως το πολιτικό ή πυρηνικό του κέντρο.

 Η Τεχεράνη απαντά και διευρύνει το μέτωπο

Η ιρανική απάντηση δεν περιορίστηκε σε διπλωματικές καταγγελίες.

Η Τεχεράνη προχώρησε σε νέο κύμα επιθέσεων κατά του Κουβέιτ και του Μπαχρέιν, ενώ διαμήνυσε ότι οποιαδήποτε νέα αμερικανική επιχείρηση θα αντιμετωπιστεί με αντίστοιχα αντίποινα.

Ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν, Μοχάμαντ Μπακέρ Καλιμπάφ, έστειλε σαφές μήνυμα.

«Αν χτυπήσετε, θα χτυπηθείτε.»

Παράλληλα, ιρανικοί θεσμικοί αξιωματούχοι αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο ακόμη πιο δραστικών κινήσεων:

• αποχώρηση από τη Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων (NPT),
• αναθεώρηση του πυρηνικού δόγματος,
• ακόμη και απειλές για επέκταση της κρίσης προς το στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ στην Ερυθρά Θάλασσα.

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, δύο από τους σημαντικότερους θαλάσσιους εμπορικούς διαδρόμους του κόσμου θα βρεθούν ταυτόχρονα υπό απειλή

 Η αγορά προεξοφλεί μια παρατεταμένη κρίση

Η πρώτη αντίδραση των αγορών ήταν άμεση.

Η τιμή του Brent κινήθηκε ανοδικά, καθώς οι επενδυτές αξιολόγησαν εκ νέου τον κίνδυνο διακοπής των ενεργειακών ροών.

Παρά την άνοδο, οι τιμές παραμένουν χαμηλότερες από τα επίπεδα που είχαν καταγραφεί στο αποκορύφωμα της κρίσης.

Ωστόσο, η μεγαλύτερη ανησυχία δεν αφορά την τρέχουσα τιμή του πετρελαίου.

Αφορά την αβεβαιότητα.

Οι ναυτιλιακές εταιρείες, οι ασφαλιστικές αγορές και οι ενεργειακοί όμιλοι καλούνται πλέον να λειτουργήσουν με την υπόθεση ότι κάθε νέα κλιμάκωση μπορεί να επηρεάσει άμεσα το παγκόσμιο εμπόριο.

Το πραγματικό διακύβευμα είναι η αξιοπιστία της αμερικανικής αποτροπής

Η νέα κλιμάκωση δεν αφορά μόνο τη σχέση Ουάσιγκτον–Τεχεράνης.

Αφορά την αξιοπιστία της αμερικανικής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή.

Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτρέψουν στο Ιράν να συνεχίσει να χρησιμοποιεί το Ορμούζ ως μοχλό πίεσης, θα σταλεί μήνυμα αδυναμίας προς ολόκληρη την περιοχή.

Εάν, αντίθετα, επιλέξουν μια ακόμη πιο δυναμική στρατιωτική απάντηση, αυξάνεται ο κίνδυνος μιας γενικευμένης περιφερειακής ανάφλεξης.

Η ισορροπία γίνεται ολοένα και πιο εύθραυστη.

Οι τελευταίες εξελίξεις σηματοδοτούν μια κρίσιμη μετάβαση: από τη διαχείριση της κρίσης σε μια φάση ελεγχόμενης στρατιωτικής αντιπαράθεσης υψηλής έντασης.

Η Ουάσιγκτον επιχειρεί να αποκαταστήσει την αποτρεπτική της αξιοπιστία, διατηρώντας ανοικτές τις θαλάσσιες οδούς που θεωρεί ζωτικές για τη διεθνή οικονομία. Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, επιχειρεί να αποδείξει ότι εξακολουθεί να διαθέτει τη δυνατότητα να επιβάλλει κόστος στις ΗΠΑ και στους περιφερειακούς συμμάχους τους, ακόμη και χωρίς συμμετρική στρατιωτική ισχύ.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι το Στενό του Ορμούζ δεν αποτελεί πλέον απλώς ένα γεωγραφικό πέρασμα. Έχει εξελιχθεί σε εργαλείο στρατηγικής διαπραγμάτευσης και αποτροπής, όπου κάθε στρατιωτική κίνηση μεταφράζεται άμεσα σε οικονομικό και πολιτικό αντίκτυπο σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο αν θα συνεχιστούν τα πλήγματα. Είναι αν η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα περίοδο μόνιμης στρατιωτικής αστάθειας, με τις ενεργειακές οδούς να αποτελούν το βασικό πεδίο σύγκρουσης.

Source: pagenews.gr