Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μία από τις πιο επικίνδυνες φάσεις της τελευταίας δεκαετίας, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ εγκαταλείπει σταδιακά τη λογική της ελεγχόμενης πίεσης και περνά σε μια στρατηγική ανοιχτής κλιμάκωσης απέναντι στο Ιράν.
Με μια σειρά εκρηκτικών αναρτήσεων, ο Αμερικανός πρόεδρος προανήγγειλε νέες αεροπορικές επιδρομές κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ενώ για πρώτη φορά έθεσε δημόσια στο τραπέζι ακόμη και την προοπτική αμερικανικού ελέγχου της νήσου Χαργκ, του σημαντικότερου ενεργειακού κόμβου του Ιράν.
Η συγκεκριμένη απειλή δεν αφορά μόνο μια στρατιωτική επιχείρηση.
Αφορά την καρδιά της ιρανικής οικονομίας.
Γιατί η Χαργκ είναι το «ιερό δισκοπότηρο» του Ιράν
Η νήσος Χαργκ αποτελεί τον βασικό εξαγωγικό κόμβο του ιρανικού πετρελαίου, μέσω του οποίου διακινείται η συντριπτική πλειονότητα των εξαγωγών αργού της χώρας. Αναλυτές εκτιμούν ότι ενδεχόμενη απώλεια ή στρατιωτική κατάληψη του νησιού θα ισοδυναμούσε με οικονομικό στραγγαλισμό της Τεχεράνης.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τραμπ μίλησε για «πλήρη έλεγχο» των ιρανικών αγορών πετρελαίου και φυσικού αερίου, συνδέοντας ευθέως τη στρατιωτική πίεση με την ενεργειακή κυριαρχία.
Στην πραγματικότητα, το μήνυμα δεν απευθύνεται μόνο στην Τεχεράνη.
Απευθύνεται και στις διεθνείς αγορές.
Η στρατηγική πίσω από τις απειλές
Πίσω από τις δημόσιες δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου φαίνεται να εξελίσσεται μια στρατηγική «μέγιστης πίεσης 2.0».
Ο Λευκός Οίκος εκτιμά ότι το Ιράν βρίσκεται σήμερα σε δυσκολότερη θέση από ό,τι στις προηγούμενες κρίσεις, καθώς αντιμετωπίζει ταυτόχρονα στρατιωτική πίεση, οικονομική ασφυξία και αυξανόμενη εσωτερική φθορά.
Η απειλή για νέα χτυπήματα έρχεται τη στιγμή που Καταριανοί μεσολαβητές ολοκλήρωσαν έναν ακόμη κύκλο επαφών με στόχο μια συμφωνία αποκλιμάκωσης και επιστροφής στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται πεπεισμένη ότι η Τεχεράνη καθυστερεί σκόπιμα τις αποφάσεις της.
Γι’ αυτό και οι αμερικανικές επιδρομές παρουσιάζονται από το Πεντάγωνο ως εργαλείο ενίσχυσης της διαπραγματευτικής θέσης των ΗΠΑ και όχι ως αυτοσκοπός.
Το μεγάλο διακύβευμα: Τα Στενά του Ορμούζ
Το πραγματικό πεδίο της σύγκρουσης δεν είναι μόνο το Ιράν.
Είναι τα Στενά του Ορμούζ.
Πρόκειται για το σημαντικότερο ενεργειακό πέρασμα του πλανήτη, από το οποίο διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου. Η απειλή διακοπής της ναυσιπλοΐας ή ενός παρατεταμένου αποκλεισμού έχει ήδη προκαλέσει αναταράξεις στις διεθνείς αγορές.
Η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι η διατήρηση του ελέγχου των θαλάσσιων οδών είναι ζήτημα παγκόσμιας οικονομικής ασφάλειας.
Η Τεχεράνη το αντιμετωπίζει ως το ισχυρότερο γεωπολιτικό της όπλο.
Ο κίνδυνος περιφερειακής έκρηξης
Η κρίση έχει ήδη ξεπεράσει τα σύνορα του Ιράν.
Οι επιθέσεις με drones και πυραύλους σε χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις, όπως το Μπαχρέιν, η Ιορδανία και το Κουβέιτ, καταδεικνύουν ότι η αντιπαράθεση αποκτά ολοένα και πιο περιφερειακό χαρακτήρα.
Αυτό ανησυχεί ιδιαίτερα τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου, οι οποίες φοβούνται ότι μπορεί να βρεθούν εγκλωβισμένες σε μια σύγκρουση που δεν ελέγχουν.
Οι διπλωματικές πρωτοβουλίες του Κατάρ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και περιφερειακών δυνάμεων στοχεύουν ακριβώς στην αποτροπή αυτού του σεναρίου.
Το σενάριο που τρομάζει τις αγορές
Στους ενεργειακούς και στρατηγικούς κύκλους της Δύσης, ο μεγαλύτερος φόβος δεν είναι ένα ακόμη αεροπορικό χτύπημα.
Είναι η πιθανότητα να επιχειρηθεί πραγματικά η κατάληψη της Χαργκ ή να οδηγηθεί η κρίση σε χερσαία εμπλοκή.
Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να εκτινάξει τις τιμές της ενέργειας, να διαταράξει τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες και να προκαλέσει αλυσιδωτές γεωπολιτικές επιπτώσεις από τη Μέση Ανατολή έως την Ασία και την Ευρώπη.
Η επόμενη μέρα
Το μεγάλο ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει νέο αμερικανικό χτύπημα.
Οι δηλώσεις Τραμπ δείχνουν ότι η απόφαση για συνέχιση της πίεσης έχει ήδη ληφθεί.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Τεχεράνη θα επιλέξει τελικά τον δρόμο ενός δύσκολου συμβιβασμού ή αν θα απαντήσει με ακόμη πιο επιθετικές κινήσεις στα Στενά του Ορμούζ και στον Περσικό Κόλπο.
Γιατί σε αυτή τη φάση της κρίσης, ένα λάθος βήμα δεν απειλεί μόνο την ασφάλεια της περιοχής.
Απειλεί την ίδια την ισορροπία της παγκόσμιας οικονομίας.
Πηγή: pagenews.gr