Όταν μιλάμε για πολέμους, συνήθως μιλάμε για στρατηγούς, στρατούς, πυραύλους και εδαφικά κέρδη.
Σπάνια μιλάμε για τις γυναίκες που γεννούν σε βομβαρδισμένα νοσοκομεία.
Για τα κορίτσια που εγκαταλείπουν το σχολείο επειδή η τάξη τους έγινε καταφύγιο.
Για τις μητέρες που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανές τις οικογένειές τους ενώ γύρω τους καταρρέει κάθε έννοια κράτους, ασφάλειας και κανονικότητας.
Κι όμως, αυτές είναι οι πραγματικές πρωταγωνίστριες του σύγχρονου πολέμου.
Όχι επειδή επέλεξαν να βρεθούν εκεί.
Αλλά επειδή δεν είχαν άλλη επιλογή.
676 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΖΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
Σήμερα, ο κόσμος βιώνει τον μεγαλύτερο αριθμό ενεργών ένοπλων συγκρούσεων από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Περίπου 676 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια ζουν σε απόσταση μικρότερη των 50 χιλιομέτρων από εμπόλεμες ζώνες.
Δεν πρόκειται για μια αφηρημένη γεωπολιτική έννοια.
Πρόκειται για μια απόσταση που μπορεί κανείς να διανύσει σε λιγότερο από μία ώρα.
Μια απόσταση αρκετά μικρή ώστε να ακούς τις εκρήξεις, να βλέπεις τον καπνό και να γνωρίζεις ότι η επόμενη επίθεση μπορεί να φτάσει μέχρι το σπίτι σου.
Για εκατοντάδες εκατομμύρια γυναίκες, ο πόλεμος δεν βρίσκεται «κάπου αλλού».
Βρίσκεται στη γειτονιά τους.
ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ
Η φύση του πολέμου έχει αλλάξει.
Οι μεγάλες μάχες σε απομακρυσμένα μέτωπα έχουν δώσει τη θέση τους σε συγκρούσεις που διεξάγονται μέσα σε πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές.
Οι στόχοι δεν είναι πλέον μόνο στρατιωτικές βάσεις.
Είναι πολυκατοικίες.
Νοσοκομεία.
Σχολεία.
Δίκτυα ύδρευσης.
Ηλεκτρικοί σταθμοί.
Δηλαδή οι χώροι όπου ζουν, εργάζονται και προστατεύονται οι άμαχοι.
Και όταν καταρρέουν αυτές οι υποδομές, οι γυναίκες είναι συχνά εκείνες που αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο βάρος της επιβίωσης.
Η ΓΑΖΑ ΩΣ ΤΟ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
Καμία σύγκρουση δεν αποτυπώνει καλύτερα αυτή την πραγματικότητα από τη Γάζα.
Μέχρι το τέλος του 2025, περισσότερο από το 95% των καταγεγραμμένων ζημιών αφορούσε κατοικίες και αστικές υποδομές.
Χιλιάδες οικογένειες έχασαν τα σπίτια τους.
Δεκάδες χιλιάδες γυναίκες και κορίτσια σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν.
Πίσω από κάθε αριθμό κρύβεται μια ιστορία.
Μια μητέρα.
Μια αδελφή.
Ένα παιδί.
Άνθρωποι που δεν κρατούσαν όπλα αλλά βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης που δεν μπορούσαν να ελέγξουν.
ΤΑ DRONES ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ — ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ
Η πιο χαρακτηριστική εικόνα του σύγχρονου πολέμου δεν είναι πλέον το άρμα μάχης.
Είναι το drone.
Οι υποστηρικτές των νέων τεχνολογιών υποστηρίζουν ότι τα μη επανδρωμένα συστήματα επιτρέπουν πιο «ακριβή» πλήγματα.
Ωστόσο, οι συγκρούσεις των τελευταίων ετών δείχνουν ότι η τεχνολογική ακρίβεια δεν συνεπάγεται απαραίτητα μικρότερο ανθρώπινο κόστος.
Οι επιθέσεις από απόσταση συχνά μετατρέπουν ολόκληρες κοινότητες σε πιθανούς στόχους.
Και οι άμαχοι συνεχίζουν να πληρώνουν το τίμημα.
Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΩΣ ΟΠΛΟ ΠΟΛΕΜΟΥ
Υπάρχει όμως μια ακόμη πιο σκοτεινή διάσταση.
Σε πολλές σύγχρονες συγκρούσεις, η σεξουαλική βία χρησιμοποιείται συστηματικά ως εργαλείο πολέμου.
Όχι ως παράπλευρη συνέπεια.
Αλλά ως στρατηγική.
Οι βιασμοί, οι απαγωγές και οι μορφές έμφυλης βίας χρησιμοποιούνται για να τρομοκρατήσουν κοινότητες, να προκαλέσουν μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και να διαλύσουν τον κοινωνικό ιστό.
Στο Σουδάν, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και σε άλλες εμπόλεμες περιοχές, οι καταγγελίες για τέτοια εγκλήματα αυξάνονται δραματικά.
Οι πραγματικοί αριθμοί πιθανότατα είναι πολύ μεγαλύτεροι.
Πολλές γυναίκες δεν καταγγέλλουν ποτέ όσα υπέστησαν.
Όχι επειδή δεν θέλουν.
Αλλά επειδή γνωρίζουν ότι δύσκολα θα βρουν δικαιοσύνη.
ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΠΡΩΤΑ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
Οι πόλεμοι δεν σκοτώνουν μόνο ανθρώπους.
Καταστρέφουν συστήματα.
Υγεία.
Εκπαίδευση.
Κοινωνική πρόνοια.
Και όταν αυτές οι δομές διαλύονται, οι γυναίκες συνήθως επηρεάζονται πρώτες και περισσότερο.
Οι υπηρεσίες μητρότητας εξαφανίζονται.
Η πρόσβαση σε αναπαραγωγική υγεία περιορίζεται.
Τα κορίτσια εγκαταλείπουν το σχολείο νωρίτερα.
Οι ανήλικοι γάμοι αυξάνονται.
Οι ευκαιρίες απασχόλησης μειώνονται.
Ο πόλεμος δεν αφαιρεί μόνο ζωές.
Αφαιρεί και μέλλον.
ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ, ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕΝΟΥΝ ΕΚΤΟΣ
Το πιο παράδοξο ίσως είναι ότι οι γυναίκες συχνά αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο βάρος κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, αλλά παραμένουν σχεδόν απούσες όταν ξεκινούν οι διαπραγματεύσεις για την ειρήνη.
Είναι εκείνες που κρατούν ζωντανές τις κοινότητες.
Που φροντίζουν παιδιά, ηλικιωμένους και τραυματίες.
Που οργανώνουν την επιβίωση.
Κι όμως, σπάνια κάθονται στα τραπέζια όπου αποφασίζεται το μέλλον των χωρών τους.
Η ΑΟΡΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Η διεθνής κοινότητα συνηθίζει να αντιμετωπίζει τις γυναίκες ως «ανθρωπιστικό ζήτημα» και όχι ως κεντρικό στοιχείο της σύγχρονης σύγκρουσης.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο λάθος.
Οι γυναίκες και τα κορίτσια δεν βρίσκονται στο περιθώριο του πολέμου.
Βρίσκονται στο επίκεντρό του.
Είναι τα πρόσωπα που κουβαλούν τις συνέπειες πολύ μετά την παύση των πυρών.
Και όσο οι συζητήσεις για την ασφάλεια συνεχίζουν να αγνοούν αυτή την πραγματικότητα, οι πιο αόρατες απώλειες των πολέμων θα συνεχίσουν να αυξάνονται.
Γιατί η ιστορία των σύγχρονων συγκρούσεων δεν γράφεται μόνο στα πεδία των μαχών.
Γράφεται και στα σπίτια που κατέρρευσαν, στα σχολεία που έκλεισαν και στις ζωές που άλλαξαν για πάντα χωρίς ποτέ να γίνουν πρωτοσέλιδο
Πηγή: pagenews.gr