Ο «Έλληνας που θέλει να ξυπνήσει την Ευρώπη»: Το Le Point βάζει τον Πιερρακάκη στο ευρωπαϊκό κάδρο

Από τον ψηφιακό μετασχηματισμό της Ελλάδας στην ηγεσία του Eurogroup – Η γαλλική ματιά στον Κυριάκο Πιερρακάκη και το μήνυμά του για μια Ευρώπη που πρέπει να κινηθεί ταχύτερα απέναντι σε ΗΠΑ και Κίνα

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ευρωπαϊκή διαδρομή του Κυριάκου Πιερρακάκη εκδηλώνουν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, με το γαλλικό Le Point να στρέφει αυτή τη φορά τους προβολείς στον Έλληνα υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και πρόεδρο του Eurogroup.

Η επιλογή του γαλλικού περιοδικού να παρουσιάσει τον Πιερρακάκη ως τον «Έλληνα που θέλει να ξυπνήσει την Ευρώπη» έχει τη δική της πολιτική σημασία. Δεν αφορά μόνο το πρόσωπο του Έλληνα υπουργού, αλλά και την αλλαγή της εικόνας της Ελλάδας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς: από χώρα που πριν από μία δεκαετία βρισκόταν στο επίκεντρο της κρίσης χρέους, σε χώρα της οποίας ο υπουργός Οικονομικών βρίσκεται πλέον στην προεδρία του Eurogroup.

Η εξέλιξη αυτή αποκτά μεγαλύτερο βάρος σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα διαφορετικό είδος κρίσης: ανταγωνιστικότητα, τεχνολογική υστέρηση, γεωπολιτική αβεβαιότητα, άμυνα και ανάγκη για περισσότερες επενδύσεις.

Από το gov.gr στο Eurogroup

Η πολιτική ταυτότητα του Πιερρακάκη συνδέθηκε αρχικά με τον ψηφιακό μετασχηματισμό του ελληνικού Δημοσίου και το gov.gr.

Ακολούθησε το υπουργείο Παιδείας και στη συνέχεια, τον Μάρτιο του 2025, ανέλαβε το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Στα τέλη του ίδιου έτους εξελέγη πρόεδρος του Eurogroup.

Η διαδρομή έχει ιδιαίτερο συμβολισμό: ένας πολιτικός που έγινε γνωστός για την ψηφιοποίηση του ελληνικού κράτους καλείται πλέον να συμμετάσχει στον σχεδιασμό της οικονομικής κατεύθυνσης ολόκληρης της Ευρωζώνης.

Και η ατζέντα που προωθεί κινείται όλο και περισσότερο πέρα από τα στενά ελληνικά σύνορα.

«Η Ευρώπη πρέπει να γίνει ισχυρότερη»

Ο πυρήνας της ευρωπαϊκής τοποθέτησης του Πιερρακάκη είναι ότι η ΕΕ δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με τις ταχύτητες και τις δομές του παρελθόντος σε έναν κόσμο που αλλάζει πολύ γρηγορότερα.

Μετά το Eurogroup του Μαρτίου είχε επισημάνει ότι η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε περίοδο βαθιάς αλλαγής, με γεωπολιτικές εντάσεις και μεταβολές στο εμπόριο και στις διεθνείς οικονομικές ισορροπίες.

Το συμπέρασμά του ήταν χαρακτηριστικό: όσο ο κόσμος γίνεται περισσότερο ασταθής, η Ευρώπη πρέπει να γίνεται ισχυρότερη.

Πίσω από αυτή τη θέση βρίσκεται ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πρόβλημα: η ΕΕ διαθέτει τεράστια ενιαία αγορά και ισχυρή βιομηχανική βάση, αλλά παραμένει κατακερματισμένη σε κρίσιμους τομείς και δυσκολεύεται να δημιουργήσει επιχειρήσεις αντίστοιχης κλίμακας με τους αμερικανικούς και κινεζικούς κολοσσούς.

Η μάχη της «κλίμακας»

Αυτό είναι ένα από τα θέματα στα οποία ο Έλληνας υπουργός έχει επενδύσει πολιτικά.

Η λογική είναι ότι η Ευρώπη χρειάζεται:

• μεγαλύτερες και ισχυρότερες επιχειρήσεις,
• βαθύτερη ενοποίηση των ευρωπαϊκών κεφαλαιαγορών,
• περισσότερες διασυνοριακές τραπεζικές συνεργασίες,
• μεγαλύτερη πρόσβαση των εταιρειών σε χρηματοδότηση,
• περισσότερες επενδύσεις σε τεχνολογία και τεχνητή νοημοσύνη,
• μικρότερο κατακερματισμό της ενιαίας αγοράς.

Ο Πιερρακάκης έχει συνδέσει μάλιστα το μέγεθος των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων με την τεχνολογική ανταγωνιστικότητα. Μικρότερες και κατακερματισμένες εταιρείες έχουν δυσκολότερη πρόσβαση στα κεφάλαια που απαιτούνται για μεγάλης κλίμακας επενδύσεις σε AI, ψηφιακές υποδομές και έρευνα.

Πρόκειται ουσιαστικά για το ερώτημα που απασχολεί πλέον ολόκληρη την Ευρώπη: μπορεί η ΕΕ να ανταγωνιστεί οικονομικά τις ΗΠΑ και την Κίνα χωρίς να αποκτήσει αντίστοιχη κλίμακα;

Το ψηφιακό ευρώ και η ευρωπαϊκή κυριαρχία

Ένα ακόμη πεδίο στο οποίο ο Πιερρακάκης επιχειρεί να δώσει ευρωπαϊκή διάσταση είναι το ψηφιακό ευρώ.

Ως πρόεδρος του Eurogroup έχει χαρακτηρίσει το εγχείρημα στρατηγικής σημασίας, συνδέοντάς το όχι απλώς με τις ηλεκτρονικές πληρωμές αλλά με την οικονομική κυριαρχία της Ευρώπης και τον διεθνή ρόλο του ευρώ.

Τον Μάιο εκτίμησε ότι το project μπορεί να αποκτήσει ουσιαστική μορφή έως το 2029, χαρακτηρίζοντάς το μάλιστα «υπαρξιακό» για την Ευρώπη.

Η συζήτηση έχει ιδιαίτερη γεωπολιτική διάσταση. Η ΕΕ επιχειρεί να περιορίσει την εξάρτησή της από μη ευρωπαϊκές υποδομές πληρωμών και παράλληλα να ενισχύσει τη στρατηγική αυτονομία του κοινού νομίσματος.

Η Ελλάδα ως παράδειγμα αλλαγής

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη διάσταση πίσω από το γαλλικό ενδιαφέρον.

Ο Πιερρακάκης μπορεί να χρησιμοποιεί πλέον την ελληνική εμπειρία ως επιχείρημα ότι βαθιές μεταρρυθμίσεις είναι εφικτές ακόμη και σε χώρες με σημαντικές θεσμικές αδυναμίες.

Η Ελλάδα της προηγούμενης δεκαετίας ήταν συνώνυμη στην ευρωπαϊκή συζήτηση με τα μνημόνια, τα ελλείμματα, το δημόσιο χρέος και τον κίνδυνο εξόδου από το ευρώ.

Σήμερα η εικόνα είναι διαφορετική. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν εξαφανιστεί τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας — από την παραγωγικότητα και το επενδυτικό κενό μέχρι την αγοραστική δύναμη και το δημογραφικό. Σημαίνει όμως ότι η χώρα έχει πλέον αποκτήσει διαφορετική θέση στα ευρωπαϊκά οικονομικά fora.

Η ίδια η εκλογή Έλληνα υπουργού στην προεδρία του Eurogroup αποτελεί ισχυρό συμβολισμό αυτής της μεταβολής.

Το δύσκολο στοίχημα του Πιερρακάκη

Το πραγματικό τεστ, ωστόσο, αρχίζει τώρα.

Είναι πολύ διαφορετικό να ψηφιοποιείς ένα κράτος από το να επιχειρείς να επιταχύνεις μια Ένωση 27 κρατών με διαφορετικά οικονομικά συμφέροντα, διαφορετικές πολιτικές προτεραιότητες και διαφορετικές αντιλήψεις για το χρέος, τις επενδύσεις και τη δημοσιονομική πειθαρχία.

Η Ευρώπη καλείται ταυτόχρονα να χρηματοδοτήσει άμυνα, ενεργειακή ασφάλεια, πράσινη μετάβαση, τεχνολογία και κοινωνικό κράτος, ενώ αντιμετωπίζει έναν πολύ πιο επιθετικό διεθνή οικονομικό ανταγωνισμό.

Ο ίδιος έχει αναγνωρίσει ότι δεν υπάρχουν λύσεις που μπορούν να εφαρμοστούν με τον ίδιο τρόπο παντού, καθώς οι εθνικές ιδιαιτερότητες απαιτούν διαφορετικές προσεγγίσεις.

Και ακριβώς εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό στοίχημα.

Ο «Έλληνας που θέλει να ξυπνήσει την Ευρώπη», όπως τον παρουσιάζει το γαλλικό Le Point, πρέπει τώρα να αποδείξει ότι η ελληνική εμπειρία των μεταρρυθμίσεων μπορεί να μετατραπεί σε ευρωπαϊκή επιρροή — και ότι μια Ευρώπη που συχνά κινείται αργά μπορεί πράγματι να ανεβάσει ταχύτητα όταν ο παγκόσμιος ανταγωνισμός δεν περιμένει.

Πηγή: pagenews.gr