Μαζιώτης: Βγαίνει από τη φυλακή στις 14 Σεπτεμβρίου – «Καμία αναθεώρηση, καμία μετάνοια»

Ο καταδικασμένος για τη δράση του «Επαναστατικού Αγώνα» ανακοινώνει ότι αποφυλακίζεται με λήξη ποινής – Δηλώνει ότι δεν αναθεωρεί τις επιλογές του και επαναφέρει στο προσκήνιο μία από τις πιο βαριές υποθέσεις ένοπλης δράσης των τελευταίων δεκαετιών

Στις 14 Σεπτεμβρίου αναμένεται να αποφυλακιστεί με λήξη ποινής ο Νίκος Μαζιώτης, καταδικασμένος για τη δράση του «Επαναστατικού Αγώνα», σύμφωνα με όσα ο ίδιος αναφέρει σε επιστολή του από τις φυλακές Δομοκού.

Η επιστολή, με ημερομηνία 2 Σεπτεμβρίου 2026, δεν περιορίζεται στην ανακοίνωση της επικείμενης αποφυλάκισής του.

Ο Μαζιώτης δηλώνει ότι δεν έχει αναθεωρήσει τις απόψεις του για τη δράση της οργάνωσης και επιμένει στις πολιτικές θέσεις που έχει εκφράσει επί σειρά ετών.

«Σε λίγες μέρες, στις 14 Σεπτεμβρίου αποφυλακίζομαι με λήξη ποινής», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η ολοκλήρωση της ποινής προκύπτει από 14 χρόνια παραμονής στη φυλακή και έξι χρόνια ευεργετικού υπολογισμού λόγω εργασίας, φθάνοντας έτσι το σύνολο της 20ετούς κάθειρξης που του έχει επιβληθεί για τη δράση του στον «Επαναστατικό Αγώνα».

«Καμία αναθεώρηση – καμία μετάνοια»

Το πολιτικά και κοινωνικά βαρύτερο στοιχείο της επιστολής βρίσκεται στη στάση που δηλώνει ότι διατηρεί λίγο πριν περάσει την πύλη των φυλακών.

Ο Μαζιώτης όχι μόνο δεν αποκηρύσσει τη δράση του «Επαναστατικού Αγώνα», αλλά υποστηρίζει ότι δεν θα άλλαζε τις επιλογές του ακόμη και εάν μπορούσε να επιστρέψει στο παρελθόν.

«Δεν θα άλλαζα στο παραμικρό τις πολιτικές-αγωνιστικές επιλογές μου, ακόμα κι αν γύριζα τον χρόνο πίσω», αναφέρει.

Κλείνει μάλιστα την επιστολή του με τη φράση:

«ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑ».

Πρόκειται για μια τοποθέτηση που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή γίνεται λίγες ημέρες πριν από την αποφυλάκισή του και επαναφέρει αναπόφευκτα στη δημόσια συζήτηση τη διαδρομή του «Επαναστατικού Αγώνα».

Η αναφορά στη βομβιστική επίθεση στο Χρηματιστήριο

Η ημερομηνία δημοσιοποίησης της επιστολής δεν είναι τυχαία.

Ο Μαζιώτης ξεκινά το κείμενό του αναφερόμενος στην επίθεση της 2ας Σεπτεμβρίου 2009 στο Χρηματιστήριο Αθηνών.

Η βομβιστική επίθεση με παγιδευμένο όχημα αποτέλεσε μία από τις σοβαρότερες ενέργειες που αποδόθηκαν στον «Επαναστατικό Αγώνα».

Στην επιστολή του ο Μαζιώτης εξακολουθεί να υπερασπίζεται πολιτικά τη δράση της οργάνωσης και συνδέει τις επιλογές της με την οικονομική κρίση που ακολούθησε.

Δεν πρόκειται επομένως για μία ανακοίνωση αποφυλάκισης συνοδευόμενη από αποστασιοποίηση από το παρελθόν.

Αντίθετα, το κείμενο αποτελεί σαφή επαναβεβαίωση των θέσεων που ο ίδιος έχει διατυπώσει επί χρόνια.

Οι επανειλημμένες απορρίψεις για υφ’ όρον αποφυλάκιση

Η επικείμενη έξοδός του από τις φυλακές έρχεται με τη λήξη της ποινής και όχι μέσω υφ’ όρον απόλυσης.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την υπόθεση.

Τα προηγούμενα χρόνια ο Μαζιώτης είχε υποβάλει επανειλημμένα αιτήματα για υφ’ όρον αποφυλάκιση, τα οποία απορρίφθηκαν από τα αρμόδια δικαστικά συμβούλια.

Ήδη τον Φεβρουάριο του 2025 είχε δημοσιοποιηθεί νέα απορριπτική απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Λαμίας.

Ο ίδιος υποστηρίζει στη σημερινή επιστολή του ότι συνολικά επτά αιτήματα υφ’ όρον απόλυσής του απορρίφθηκαν και συνδέει τις αποφάσεις αυτές με την άρνησή του να αποκηρύξει τη δράση για την οποία καταδικάστηκε.

Αυτό αποτελεί θέση του ίδιου και όχι ανεξάρτητη διαπίστωση για τα κίνητρα των δικαστικών αποφάσεων.

«Ούτε σε 1.000.000 χρόνια»

Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η αναφορά του σε ερώτηση που, όπως υποστηρίζει, του τέθηκε κατά τη διάρκεια ακρόασής του ενώπιον δικαστικού συμβουλίου σχετικά με το εάν έχει «σωφρονιστεί».

«Ούτε σε 1.000.000 χρόνια δεν θα γίνει αυτό», γράφει ότι απάντησε.

Στην ίδια επιστολή υποστηρίζει ότι εξακολουθεί να θεωρεί δικαιολογημένη τη δράση του «Επαναστατικού Αγώνα».

Η συγκεκριμένη τοποθέτηση έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία ακριβώς επειδή προηγείται της επιστροφής του στην ελευθερία.

Τι σημαίνει η λήξη της ποινής

Η περίπτωση Μαζιώτη διαφοροποιείται από μια αποφυλάκιση υπό όρους.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ίδιος, στις 14 Σεπτεμβρίου ολοκληρώνεται η έκτιση της ποινής του με τον προβλεπόμενο υπολογισμό του χρόνου εργασίας του εντός φυλακής.

Ο ίδιος υποστηρίζει επίσης ότι, ακριβώς επειδή πρόκειται για λήξη ποινής και όχι για υφ’ όρον απόλυση, δεν θα έχει τους περιοριστικούς όρους που θα μπορούσαν να συνοδεύουν μια υπό όρους αποφυλάκιση.

«Δεν θα έχω καν περιοριστικούς όρους, δηλαδή δεν θα δίνω παρόν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής που θα διαμένω», γράφει.

Μια αποφυλάκιση που ξανανοίγει μια δύσκολη συζήτηση

Η αποφυλάκιση του Νίκου Μαζιώτη αποτελεί αναπόφευκτα γεγονός με πολιτικό και κοινωνικό βάρος.

Όχι επειδή μεταβάλλεται κάτι ως προς τις δικαστικές αποφάσεις που έχουν προηγηθεί: η ποινή εκτίεται και η προβλεπόμενη ημερομηνία λήξης της επέρχεται.

Το ιδιαίτερο στοιχείο βρίσκεται αλλού.

Ο Μαζιώτης ετοιμάζεται να επιστρέψει στην ελευθερία χωρίς να δηλώνει αποστασιοποίηση από τις επιλογές και τις ιδέες που συνδέθηκαν με τη δράση για την οποία καταδικάστηκε.

Και φροντίζει να το καταστήσει απολύτως σαφές λίγο πριν από την έξοδό του από τις φυλακές Δομοκού.

Η 14η Σεπτεμβρίου, επομένως, δεν θα σηματοδοτήσει μόνο το τέλος μιας μακράς περιόδου εγκλεισμού.

Θα επαναφέρει ταυτόχρονα στη δημόσια συζήτηση ένα δύσκολο ερώτημα που συνοδεύει επί δεκαετίες τις υποθέσεις ένοπλης πολιτικής βίας στην Ελλάδα: πού τελειώνει η εκτέλεση μιας δικαστικής ποινής και πώς αντιμετωπίζει μια δημοκρατική πολιτεία την επιστροφή στην κοινωνία ενός καταδικασμένου που δηλώνει ανοιχτά ότι δεν έχει αναθεωρήσει τίποτα από όσα τον οδήγησαν στη φυλακή.

Αναλυτικά η επιστολή

«Ένας ξεχωριστός Σεπτέμβρης…

Σαν σήμερα, στις 2 Σεπτέμβρη του 2009 είναι η επέτειος μιας από τις σημαντικότερες ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα και γενικά του εγχώριου αντάρτικου πόλης, η επίθεση με αυτοκίνητο-βόμβα με 150 κιλά εκρηκτικά ΑΝFΟ εναντίον του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

Ήταν τότε που ο Επαναστατικός Αγώνας μιλούσε για την κρίση, από το 2005 πριν αυτή ξεσπάσει στις ΗΠΑ και πριν ακόμα αυτή πλήξει τη χώρα το 2009-2010. Όταν μιλούσε για τα μνημόνια πριν ακόμα αυτά επιβληθούν.

Όταν μιλούσε για την ευκαιρία τότε μιας συστημικής ανατροπής και επανάστασης που δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκε.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 2003 είναι η επέτειος που ξεκίνησε τη δράση του ο Επαναστατικός Αγώνας με τη διπλή βομβιστική επίθεση στα δικαστήρια της Ευελπίδων στην Αθήνα.

Σε λίγες μέρες, στις 14 Σεπτεμβρίου αποφυλακίζομαι με λήξη ποινής, έχοντας εκτίσει με 14 χρόνια παραμονής στη φυλακή συν 6 χρόνια εργασία, το σύνολο των 20 ετών κάθειρξης, ποινή στην οποία έχω καταδικαστεί για τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα.

Σε μια εποχή που αλλάζουν αλλεπάλληλα οι ποινικοί και οι «σωφρονιστικοί» κώδικες, αυξάνοντας τα όρια των ποινών και του πραγματικού χρόνου έκτισης των ποινών, ακόμα και με παράνομες αλχημείες όσον αφορά την αναδρομική ισχύ των νόμων, όταν διαχρονικά η κύρια προτεραιότητα του κράτους είναι η αντιμετώπιση των πολιτικών του αντιπάλων, είμαι ο πρώτος κρατούμενος των ελληνικών φυλακών και ο πρώτος πολιτικός κρατούμενος με 20ετή ποινή πρόσκαιρης κάθειρξης που εκτίει το σύνολο της ποινής του, χωρίς αναστολή, όπως συνήθως γινόταν μέχρι τώρα. Αυτή η εξέλιξη είναι το αποτέλεσμα του ότι τα δικαστικά συμβούλια της Λαμίας έχουν απορρίψει 7 φορές την υφ’ όρον αποφυλάκισή μου με το σκεπτικό ότι δεν έχω «σωφρονιστεί», δεν έχω «βελτιωθεί» ηθικά και ότι αρνούμαι να αναγνωρίσω ως εγκληματική τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα.

Πράγματι έχουν δίκιο! Σε κάποια ακρόαση του δικαστικού συμβουλίου, σε ερώτηση αν έχω «σωφρονιστεί», απάντησα ότι ούτε σε 1.000.000 χρόνια δεν θα γίνει αυτό.

Αρνούμαι λοιπόν να υιοθετήσω την «ηθική» τους, την ηθική της υποταγής, ούτε φυσικά έχω αναθεωρήσει για τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, η οποία ήταν επωφελής και αναγκαία για την κοινωνική πλειοψηφία, τον λαό και το προλεταριάτο αφού στρεφόταν εναντίον του εγκληματικού κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας. Ιδιαίτερα μέσα στις σημερινές συνθήκες όπου το σύστημα γίνεται όλο και πιο άγριο καταδικάζοντάς μας ισόβια στη δουλεία του χρέους, καταδικάζοντάς μας στη φτώχεια και την εξαθλίωση, εξοντώνοντας λαούς και πληθυσμούς πλεονάζοντες για το ίδιο με τους πολέμους, τις γενοκτονίες και τις πολιτικές διάσωσής του και σκοτώνοντας αργά αλλά σταθερά τον πλανήτη που ζούμε προς χάρη του κέρδους και της εξουσίας μιας αισχρής μειοψηφίας.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες ο αγώνας εναντίον του Κράτους και του κεφαλαίου όχι μόνο είναι δίκαιος αλλά και αναγκαίος και επιβεβλημένος.

Δεν θα άλλαζα στο παραμικρό τις πολιτικές-αγωνιστικές επιλογές μου, ακόμα κι αν γύριζα τον χρόνο πίσω.

Αυτή η εξέλιξη της έκτισης του συνόλου της ποινής, έχει και τη θετική της πλευρά, αφού δεν θα έχω καν περιοριστικούς όρους, δηλαδή δεν θα δίνω παρόν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής που θα διαμένω.

Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, όλα τα συντρόφια, όλες και όλους που στάθηκαν αλληλέγγυες/αλληλέγγυοι με οποιονδήποτε τρόπο όλα αυτά τα χρόνια μ’ εμάς τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, που παραμείναμε συνεπείς στις επιλογές αγώνα που κάναμε.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ-ΚΑΜΙΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

ΖΗΤΩ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

2 Σεπτεμβρίου 2026

Φυλακές Δομοκού,

Νίκος Μαζιώτης»