Γεωργιάδης «ξεσκονίζει» τα 13 δισ. του Ανδρουλάκη: «Μειώνεις φόρους, αυξάνεις έξοδα – Πώς βγαίνει;»
ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 7 '
Πηγή Φωτογραφίας: eurokinissi//Γεωργιάδης «ξεσκονίζει» τα 13 δισ. του Ανδρουλάκη: «Μειώνεις φόρους, αυξάνεις έξοδα – Πώς βγαίνει;»
Με ένα απλό ερώτημα επιχείρησε ο Άδωνις Γεωργιάδης να χτυπήσει στον πυρήνα το οικονομικό πρόγραμμα που παρουσίασε ο Νίκος Ανδρουλάκης στη ΔΕΘ:
«Μειώνεις τα έσοδα και αυξάνεις τα έξοδα. Πώς γίνεται αυτό;»
Στη συνέντευξή του στο One Channel, ο υπουργός Υγείας δεν περιορίστηκε στην κλασική πολιτική αντιπαράθεση για το εάν «βγαίνουν» οι εξαγγελίες της αντιπολίτευσης. Έβαλε στο τραπέζι έναν πολύ πιο δύσκολο αντίπαλο για κάθε μελλοντική κυβέρνηση: τους νέους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες.
Και εδώ ο αριθμός-κλειδί είναι το 3,6%.
Το 3,6% που δεν αλλάζει με μια εκλογική νίκη
Η Ελλάδα έχει δεσμευθεί σε συγκεκριμένη πορεία καθαρών πρωτογενών δαπανών στο Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό-Διαρθρωτικό Σχέδιο.
Το Συμβούλιο της ΕΕ έχει εγκρίνει για τη χώρα πορεία αύξησης των καθαρών δαπανών κατά 3,7% το 2025, 3,6% το 2026, 3,1% το 2027 και 3% το 2028. Ο μέσος ετήσιος ρυθμός της περιόδου 2025–2028 διαμορφώνεται στο 3,3%.
Αυτό ακριβώς χρησιμοποίησε ο Γεωργιάδης για να υποστηρίξει ότι μία αλλαγή κυβέρνησης δεν συνεπάγεται αυτομάτως και ελευθερία να αυξηθούν οι δαπάνες κατά βούληση.
«Και Ανδρουλάκη να ψηφίσεις, ό,τι λεφτά έχεις πάνω από το συμφωνημένο δεν μπορείς να τα εξοδεύσεις όπως θέλεις», ήταν το πολιτικό μήνυμά του.
Και εδώ υπάρχει ένας σκληρός πυρήνας αλήθειας: το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο χρησιμοποιεί την καθαρή πρωτογενή δαπάνη ως βασικό επιχειρησιακό δείκτη δημοσιονομικής εποπτείας. Η Κομισιόν μάλιστα παρακολουθεί σωρευτικά τις αποκλίσεις από τη συμφωνημένη πορεία μέσω «λογαριασμού ελέγχου».
Τα «13 δισ.» και το σημείο που χρειάζεται αστερίσκο
Ο Γεωργιάδης συνέδεσε το επιχείρημα με τη δημόσια συζήτηση για περίπου 13 δισ. ευρώ και υποστήριξε ότι χρήματα πέραν του επιτρεπόμενου ορίου δαπανών μπορούν ουσιαστικά να χρησιμοποιηθούν μόνο για τη μείωση του χρέους.
«Τα 13 αυτά δισεκατομμύρια μπορείς να τα κάνεις μόνο πληρωμή χρέους», είπε.
Εδώ, όμως, χρειάζεται μία σημαντική διευκρίνιση.
Οι ευρωπαϊκοί κανόνες δεν διατυπώνονται ως ένας απλός κανόνας “κάθε επιπλέον ευρώ πηγαίνει υποχρεωτικά στο χρέος”. Αυτό που επιβάλλουν είναι τη συμμόρφωση με τη συμφωνημένη πορεία καθαρών δαπανών και τη διατήρηση του χρέους σε αξιόπιστη πτωτική τροχιά.
Άρα η πολιτική ουσία της παρέμβασης Γεωργιάδη παραμένει ισχυρή — μια κυβέρνηση δεν μπορεί να θεωρεί οποιαδήποτε υπεραπόδοση εσόδων «ελεύθερο ταμείο» για μόνιμες νέες δαπάνες — αλλά η κυριολεκτική διατύπωση περί αποκλειστικής χρήσης για αποπληρωμή χρέους είναι πιο απόλυτη από το ίδιο το ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Και το «60% του χρέους» θέλει τη σωστή ανάγνωση
Ο υπουργός ανέφερε ακόμη:
«Ο μόνος τρόπος για να φύγεις από το όριο δαπανών είναι να πέσει ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ στο 60%.»
Το 60% του ΑΕΠ παραμένει πράγματι η τιμή αναφοράς της ΕΕ για το δημόσιο χρέος. Ωστόσο, οι νέοι κανόνες δεν λειτουργούν με έναν αυτόματο διακόπτη όπου στο 59,9% εξαφανίζεται κάθε δημοσιονομικός περιορισμός.
Για τις χώρες με υψηλό χρέος, το κρίσιμο είναι να ακολουθούν τη συμφωνημένη πορεία δαπανών και να διασφαλίζουν ότι το χρέος βρίσκεται σε αξιόπιστη καθοδική τροχιά προς συνετά επίπεδα.
Και η Ελλάδα έχει ακόμη μεγάλη απόσταση.
Η Κομισιόν προβλέπει ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος θα κινηθεί κοντά στο 134% του ΑΕΠ έως το τέλος του 2027.
Το χρέος γίνεται το πολιτικό όπλο του Άδωνι
Εδώ ακριβώς ο Γεωργιάδης επιχείρησε να αντιστρέψει μία από τις παραδοσιακές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας σε πολιτικό πλεονέκτημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Το ελληνικό Μεσοπρόθεσμο προέβλεπε αποκλιμάκωση του χρέους από 153,7% του ΑΕΠ το 2024 στο 133,4% το 2028.
Ο νεότερος ελληνικός σχεδιασμός είναι ακόμη πιο επιθετικός: στο Draft Budgetary Plan του 2026 το χρέος προβλεπόταν στο 137,6% του ΑΕΠ στο τέλος της χρονιάς, μετά το 145,4% του 2025.
Ο Γεωργιάδης συνέδεσε αυτή την αποκλιμάκωση με την ανθεκτικότητα των ελληνικών τίτλων μέσα στη διεθνή αναταραχή.
«Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλο πράγμα είναι, σε αυτή την παγκόσμια θύελλα των αγορών, μία χώρα να είναι στη γωνία και να μη βρέχεται;»
Και πρόσθεσε:
«Εμείς αυτό το καταφέρνουμε γιατί μειώνουμε το χρέος μας.»
Η σύνδεση δεν είναι μηχανική — οι αποδόσεις των ομολόγων επηρεάζονται από πλήθος παραγόντων — αλλά η πτώση του χρέους και η δημοσιονομική αξιοπιστία αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για την αντίληψη κινδύνου των επενδυτών.
Ο σεβασμός στο ΠΑΣΟΚ και η επίθεση στον Ανδρουλάκη
Ενδιαφέρον είχε ότι ο Γεωργιάδης επέλεξε να διαχωρίσει το ΠΑΣΟΚ ως ιστορικό κόμμα από τη σημερινή ηγεσία του.
Υπενθύμισε ότι στα χρόνια της κρίσης βρέθηκε πολιτικά στην ίδια πλευρά με το ΠΑΣΟΚ σε κρίσιμες ψηφοφορίες και κυβερνητικές επιλογές για την παραμονή της χώρας στο ευρώ.
«Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα που αξίζει σεβασμού», ήταν η ουσία της τοποθέτησής του.
Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, η επίθεση στον Νίκο Ανδρουλάκη έγινε πιο αιχμηρή.
Το ερώτημα που έθεσε είναι εάν ένα κόμμα που διεκδικεί τη διακυβέρνηση μπορεί ταυτόχρονα να υπόσχεται μειώσεις φόρων, νέες δαπάνες και περισσότερες κοινωνικές παρεμβάσεις χωρίς να δείχνει πώς όλες αυτές οι επιλογές χωρούν μέσα στη συμφωνημένη ευρωπαϊκή δημοσιονομική πορεία.
«Μειώνεις τα έσοδα και αυξάνεις τα έξοδα», επανέλαβε.
Η πραγματική παγίδα για όποιον κερδίσει τις εκλογές
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο της συγκεκριμένης αντιπαράθεσης.
Οι νέοι ευρωπαϊκοί κανόνες βρίσκονται σε ισχύ από το 2024 και τα εθνικά Μεσοπρόθεσμα Σχέδια δεσμεύουν τη δημοσιονομική πορεία των κρατών για τέσσερα ή πέντε χρόνια.
Υπάρχουν βεβαίως μηχανισμοί ευελιξίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ενεργοποίηση για την Ελλάδα της εθνικής ρήτρας διαφυγής για τις αυξημένες αμυντικές δαπάνες την περίοδο 2025–2028.
Δεν υπάρχει όμως επιστροφή στην εποχή όπου κάθε προεκλογική εξαγγελία μπορούσε να αντιμετωπίζεται ανεξάρτητα από μια πολυετή ευρωπαϊκή δημοσιονομική διαδρομή.
Και εκεί ακριβώς επιχειρεί να στριμώξει ο Γεωργιάδης τον Ανδρουλάκη: όχι μόνο στο ερώτημα «πόσο κοστίζουν οι εξαγγελίες σου;», αλλά στο δυσκολότερο:
«Ακόμη κι αν βρεις τα χρήματα, σου επιτρέπεται να τα ξοδέψεις;»
Αυτό είναι το πεδίο στο οποίο η οικονομική μάχη κυβέρνησης–ΠΑΣΟΚ μετά τη ΔΕΘ γίνεται πλέον πολύ πιο συγκεκριμένη. Και όσο πλησιάζουν οι εκλογές του 2027, το 3,6%, τα 13 δισ. και η πορεία του χρέους μπορεί να αποδειχθούν πολύ πιο πολιτικά από όσο δείχνουν οι αριθμοί. Πηγή: pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
